Πτωχοί πολιτικοί

Ο τίτλος προκαλεί αντανακλαστικά αμφισβήτησης. Δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε ότι το ουσιαστικό πολιτικός μπορεί να συνοδεύεται από το επίθετο πτωχός. Εκτός κι αν αναφερόμαστε σε κάποια λιγοστά φωτεινά παραδείγματα ανθρώπων που η ιδιότητα του πολιτικού και μαζί μ’ αυτήν η εξουσία, δεν ακύρωσε την αγάπη τους για την ολιγάρκεια. Αυτά τα παραδείγματα έχουμε σήμερα ανάγκη περισσότερο ίσως από κάθε άλλη φορά. Το ένα το αντλούμε από το παρελθόν της χώρας μας και το άλλο από το παρόν μιας χώρας της λατινικής Αμερικής. Όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, στην πολιτική ιστορία του τόπου μας υπήρξε πολιτικός και μάλιστα πρωθυπουργός, ο Νικόλαος Πλαστήρας, που αρκέστηκε στα απολύτως απαραίτητα και φεύγοντας από τη ζωή δεν άφησε ούτε σπίτι, ούτε ακίνητα ούτε καταθέσεις στις τράπεζες. Η έτερη εξαίρεση στον κανόνα που θέλει τους πολιτικούς να είναι πάμπλουτοι, ακούει στο όνομα José Mujica, είναι πρόεδρος της Ουρουγουάης και έχει κερδίσει το προσωνύμιο του φτωχότερου αρχηγού κράτους στον κόσμο. Όχι άδικα, βέβαια, μιας και δωρίζει το 90% του προεδρικού μισθού του, που είναι περίπου 12.500 δολάρια το μήνα, σε διάφορες φιλανθρωπικές οργανώσεις και ιδρύματα, κρατώντας μόλις 1.250 δολάρια για να ζήσει.

Περισσότερες πληροφορίες για τα ανωτέρω πρόσωπα μπορείτε να διαβάσετε σε άρθρο του περιοδικού «Η Δράση μας» (τεύχος 506, Φεβρουαρίου 2013, σελ. 95), καθώς και στην ιστοσελίδα perierga.gr.

Αφήστε μια απάντηση