Σύνδεσμοι

Αναζήτηση

Θεματική Εβδομάδα: Τα Δικαιώματα των παιδιών – Δικαίωμα στην Ισότητα

14 Απριλίου 2019 από

Δραστηριότητες

Διαβάστε το Άρθρο 2 από τη Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού. Τι ορίζει το συγκεκριμένο άρθρο για τα δικαιώματα των παιδιών;

Άρθρο 2
Τα Συμβαλλόμενα Κράτη υποχρεούνται να σέβονται τα δικαιώματα, που αναφέρονται στην παρούσα Σύμβαση και να τα εγγυώνται σε κάθε παιδί που υπάγεται στη δικαιοδοσία τους, χωρίς καμία διάκριση φυλής, χρώματος, φύλου, γλώσσας, θρησκείας, πολιτικών ή άλλων πεποιθήσεων του παιδιού ή των γονέων του ή των νόμιμων εκπροσώπων του ή της εθνικής, εθνικιστικής ή κοινωνικής καταγωγής τους, της περιουσιακής τους κατάστασης, της ανικανότητάς τους, της γέννησής τους ή οποιασδήποτε άλλης κατάστασης.           Από τη Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού

Παρατηρήστε τις εικόνες που ακολουθούν και απαντήστε στις ερωτήσεις:

α) Οι συνθήκες ζωής των παιδιών είναι ίδιες στις διάφορες χώρες του κόσμου; Έχουν τα παιδιά ίσες ευκαιρίες στη ζωή, την εκπαίδευση, την υγεία, την ψυχαγωγία;

β) Μπείτε στη θέση δύο παιδιών που ζουν σε διαφορετικές συνθήκες, ενός προνομιούχου και ενός μη προνομιούχου παιδιού. Στη συνέχεια γράψτε τις σκέψεις και τα συναισθήματα του κάθε παιδιού στο ημερολόγιό του.

Αθήνα, 20-3-2019

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Το όνομά μου είναι Μουράτ και είμαι εννέα χρονών. Χαίρομαι που βρήκα αυτό το τετράδιο, για να γράψω τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου. Δεν μπορώ να τα πω πουθενά αλλού, γιατί δεν ξέρω κανέναν εδώ και η μαμά μου έχει ήδη πολλά προβλήματα για να της πω και τα δικά μου.

Σήμερα για ακόμη μία φορά κουράστηκα. Ζητιάνευα όλη μέρα στο μετρό, μήπως καταφέρω να μαζέψω χρήματα για να φάμε. Πεινάω πολύ και στεναχωριέμαι. Μου λείπει πολύ το παλιό μου σπίτι και η  πατρίδα μου. Οι άνθρωποι εδώ δεν είναι ούτε φιλόξενοι, ούτε ευγενικοί. Δε νοιάζονται για τον συνάνθρωπό τους και τον κοιτούν με καχυποψία. Ενώ πήγαινα μπροστά τους και ζητούσα χρήματα ή ένα κομμάτι ψωμί, δε γύριζαν ούτε να με κοιτάξουν. Είμαι κουρασμένος. Βλέπω τα άλλα παιδιά χαρούμενα και καλοντυμένα και θέλω να γίνω κι εγώ έτσι.

Σ΄αφήνω τώρα όμως, γιατί νύσταξα. Θέλω να είμαι ξεκούραστος για αύριο. Καληνύχτα!

 

Αθήνα, 20-3-2019

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Με λένε Εύα και είμαι δέκα χρονών. Σήμερα μετά το σχολείο πήγαμε στον γιατρό και με εξέτασε. Η μαμά, για να μη φοβάμαι, μου αγόρασε αυτό το ημερολόγιο. Οπότε, να πώς έφτασες στα χέρια μου!

Τις προηγούμενες μέρες είχα βήχα και φέτος τον χειμώνα μια γρίπη εδώ στην Ελλάδα έχει σκοτώσει πολύ κόσμο. Οπότε η μαμά μου ανησύχησε. Ευτυχώς ο γιατρός με εξέτασε και τώρα θα παίρνω ένα σιρόπι για να γίνω καλά. Χαίρομαι πολύ, γιατί βλέπω τον λαιμό μου να καλυτερεύει. Σε λίγες μέρες ελπίζω πως θα αναρρώσω εντελώς. Σ’ αφήνω τώρα. Τα λέμε!

                                                                                                                                                                           Άννα Κ., Α3

 

 

 

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Σήμερα πέρασα τη χειρότερη μέρα της ζωής μου. Με τους γονείς μου φύγαμε από τη χώρα μας, διότι γινόταν πόλεμος. Το ταξίδι μας ήταν δύσκολο με πολλές ταλαιπωρίες, πολλή πείνα και πολύ κρύο. Λίγο πριν φτάσουμε στον προορισμό μας η βάρκα βούλιαξε, ευτυχώς εγώ φορούσα σωσίβιο γιατί δεν ξέρω να κολυμπάω καλά. Έχασα όμως τους γονείς μου. Ήμουν στο νερό για ώρα φωνάζοντας «μαμά, μπαμπά, βοήθεια!». Ήμουν φοβισμένος, ταλαιπωρημένος, μόνος και πεινούσα πολύ. Δεν άντεχα άλλο στο νερό. Για καλή μου τύχη όμως ήρθαν και με έσωσαν οι διασώστες με μια φουσκωτή βάρκα. Με άφησαν στην ακτή και ξαναγύρισαν για να βοηθήσουν και τους άλλους. Περίμενα κλαίγοντας με ανυπομονησία και αγωνία μήπως η επόμενη βάρκα φέρει τους γονείς μου. Τελικά τους βρήκανε και τους φέρανε πίσω. Πόσο φοβήθηκα ότι θα τους έχανα!

 

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Θέλω να μοιραστώ την εμπειρία μου μαζί σου. Σήμερα είχα τα γενέθλιά μου και οι γονείς μου αποφάσισαν να μου κάνουν ένα πάρτι σε έναν παιδότοπο, χωρίς να το ξέρω. Πήγαμε στον παιδότοπο και είδα μπαλόνια και σημαιούλες να γράφουν «χρὀνια πολλά». Δεν μπορούσα να πιστέψω πως ήταν για μένα! Μόλις εμφανίστηκαν οι φίλοι μου, ένιωσα τόσο χαρούμενος! Μετά από πολλή ώρα παιχνίδι κόψαμε την τούρτα, η οποία ήταν διώροφη και είχε τον αγαπημένο μου ήρωα και μου δώσανε τα δώρα. Οι γονείς μου στο τέλος του πάρτι μου έδωσαν το δώρο τους, που ήταν ένα πανέμορφο ποδήλατο. Ήταν η πιο ωραία μέρα που έχω ζήσει και δε θα την ξεχάσω ποτέ!

                                                                                      Αλέξανδρος Κ. – Ανδρέας Ν., Α3

 

 

 

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Χάρηκα που η μητέρα μου βρήκε αυτό το παλιό τετράδιο και έγινες το ημερολόγιό μου. Σήμερα το απόγευμα πάλι πήγαμε με την οικογένειά μου στο πηγάδι για να κουβαλήσουμε νερό. Εγώ κουβαλούσα μόνο έναν κουβά, ενώ η μεγάλη  μου αδερφή δύο. Στα μισά της διαδρομής δεν άντεξα άλλο. Άφησα κάτω τον κουβά και σταμάτησα. Είχα κουραστεί πάρα πολύ! Δεν μπορούσα άλλο! Σε λίγο θα πάω ξανά. Τα λέμε αργότερα.

Atun

 

 

 

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Μόλις γύρισα από το κολυμβητήριο, ήταν το πρώτο μάθημα για φέτος. Φοβόμουν ότι φέτος δε θα μπορέσω να πάω, γιατί έπρεπε οι γονείς μου να πληρώσουν πιο πολύ, μια και θα χρειαζόμουν καλύτερο εξοπλισμό. Αλλά τελικά, επειδή οι γονείς μου ξέρουν πόσο μου αρέσει το κολυμβητήριο και πόσο καλό μου κάνει η κολύμβηση, πήγα και φέτος. Αύριο θα σου πω και τα υπόλοιπα.

Ελένη                                  Ελένη Μ., Α3

 

 

 

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Σήμερα ξύπνησα πρωί για να βγω να δουλέψω. Οι συνθήκες διαβίωσης είναι πολύ δύσκολες και δεν ξέρω αν θα επιβιώσω. Η μαμά μου μού είπε να βγω έξω και να βρω χρήματα, αλλιώς θα με δείρει. Πήγα στο μετρό της Αθήνας και άρχισα να ζητιανεύω. Κανείς δε μου έδινε τίποτα, όλοι με κορόιδευαν. Ένιωσα άσχημα, αλλά δεν τα παράτησα. Μέχρι που ένας μεγάλος με χτύπησε και μου είπε: «Μικρή, πήγαινε να δουλέψεις κανέναν άλλον!». Έχοντας μαζέψει λίγα χρήματα, γύρισα σπίτι κλαίγοντας. Εύχομαι κάποτε να έρθουν καλύτερες στιγμές για μας.                                Siamala

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Σήμερα πέρασα αφάνταστα καλά. Ήρθαν όλοι οι φίλοι μου στο σπίτι  και αρχίσαμε να παίζουμε με το tablet μου. Ο Γιώργος, ο Κώστας κι εγώ βλέπαμε αστεία βίντεο, ενώ η Μαρίνα έβλεπε κοριτσίστικα πράγματα. Λίγο αργότερα ήρθε η μαμά μου κρατώντας ένα κουτί μπισκότα. Μετά βγήκαμε έξω για να κάνουμε ποδήλατο. Χάρηκα πολύ, γιατί είχα μόλις πάρει ένα ωραίο πανάκριβο ποδήλατο με πολλές ταχύτητες και αναρτήσεις. Ήταν φανταστικά!

Με πολλή αγάπη, Γιάννης               Γιάννης Π. Α4

 

 

 

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Σήμερα ξύπνησα κακόκεφη. Έπρεπε να πάω με μια φίλη μου να κουβαλήσουμε κουβάδες με νερό και ύστερα να βοηθήσω την οικογένειά μου στα χωράφια. Μετά ήμουν πολύ κουρασμένη και με πονούσαν τα χέρια από το κουβάλημα. Ακόμη, είδα σήμερα μια οικογένεια που είχε γκρεμιστεί το σπίτι τους. Τα παιδιά της οικογένειας φαινόταν ότι ήταν πολύ φοβισμένα και λυπημένα. Όταν είδα αυτήν την εικόνα, σκέφτηκα ότι υπάρχουν πολύ χειρότερες καταστάσεις από τη δική μου.

Σε φιλώ, Adila

 

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Χθες ήταν τα γενέθλιά μου. Το πρωί η οικογένειά μου μού ευχήθηκε και μου έδωσαν ένα δώρο. Το απόγευμα ήρθαν οι φίλες μου για το πάρτι μου, έσβησα τα κεράκια σε μια μεγάλη και όμορφη τούρτα, μου έφεραν πολλά δώρα και μετά χορέψαμε και παίξαμε. Όλα έγιναν όπως τα είχα φανταστεί και όλοι έδειχναν ότι περνούσαν πολύ καλά όπως κι εγώ. Σε αφήνω τώρα, γιατί πρέπει να κοιμηθώ.

Γεωργία          Γεωργία Δ., Α4

 

 

 

 

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Ζω στην Αφρική. Εδώ τα πράγματα  δεν είναι τόσο εύκολα. Δεν έχουμε  να φάμε. Νερό στην περιοχή που κατοικώ δεν υπάρχει. Είναι πολύ δύσκολο να επιβιώσουμε. Το σχολείο που πηγαίνω είναι έξω, στη φύση. Αντί για βιβλία και τετράδια έχουμε μεγάλους μαυροπίνακες.

Πρέπει να φύγω τώρα, θα σου γράψω αργότερα.

Ada

 

Aγαπημένο μου ημερολόγιο,

Την περασμένη Κυριακή μαζί με τον ξάδερφό μου και τους γονείς μας περάσαμε ένα πολύ όμορφο απόγευμα στο δάσος. Πήγαμε εκεί για να κάνουμε πικ νικ. Παίζαμε ατελείωτες ώρες.  Πιο μετά πήγαμε και μια βόλτα στη θάλασσα.  Εγώ και ο ξάδερφός μου κάναμε βόλτες στην ακτή. Οι γονείς μας κάθονταν σε μια καφετέρια δίπλα στη θάλασσα. Πάλι καλά που είχαμε πάρει τα μαγιό μας μαζί, γιατί είχε πολύ καλή μέρα και αποφασίσαμε να κάνουμε το πρώτο μας μπάνιο. Μετά φάγαμε το πρώτο μας παγωτό και γυρίσαμε σπίτι. Κάπως έτσι τελείωσε εκείνη η μέρα. Πέρασα πάρα πολύ ωραία. Θα ήθελα να μην τελείωνε ποτέ εκείνη η  Κυριακή. Πρέπει να φύγω τώρα, θα τα πούμε μετά…

Φιλάκια, Μαρία                   Μαρία Μ., Α4

Κατηγορία Θεματική Εβδομάδα | 29 Σχόλια »

Περιγραφή πίνακα ζωγραφικής

7 Απριλίου 2019 από

Στο μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας (ενότητα 7) αναζητήσαμε στο διαδίκτυο πίνακες Ελλήνων ζωγράφων και περιγράψαμε όσους μας έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση. Ένας από αυτούς, ο πίνακας “Επιβάτες λεωφορείου” της ζωγράφου Μαρίας Κοκκίνη. Οι μαθητές και οι μαθήτριες του Α3.

Αγαπημένη μου φίλη Έλενα,

Τι κάνεις; Έχει περάσει πολύς καιρός από την τελευταία φορά που έχουμε να μιλήσουμε, αλλά τώρα βρήκα την ευκαιρία να σου στείλω αυτό το μήνυμα με αφορμή έναν πίνακα ζωγραφικής. Στο διαδίκτυο σήμερα ψάχνοντας για μια εργασία πίνακες Ελλήνων ζωγράφων, στο πλαίσιο του μαθήματος της Νεοελληνικής Γλώσσας, έπεσε το μάτι μου σε έναν πανέμορφο πίνακα της καλλιτέχνιδας Μαρίας Κοκκίνη.

Ο συγκεκριμένος πίνακας έχει τίτλο «Επιβάτες λεωφορείου» και ανήκει στη μοντέρνα τέχνη, παρουσιάζοντας ένα καθημερινό θέμα. Πιο συγκεκριμένα, οι αποχρώσεις του κόκκινου και του κίτρινου  σε αντίθεση με το γκρι  προκαλούν στον δέκτη εντύπωση, που στηρίζεται στην αντίθεση των χρωμάτων. Στο έργο αυτό απεικονίζονται επιβάτες λεωφορείου, δύο από τους οποίους είναι άντρες και είναι παρόμοια ντυμένοι με επίσημο κοστούμι σαν να αλληλοσυμπληρώνουν ο ένας τον άλλον. Πίσω από αυτούς, οι οποίοι στέκονται όρθιοι, διακρίνονται τα περιγράμματα δύο γυναικών και ενός άντρα, που κάθονται στις θέσεις του λεωφορείου. Το θέμα του έργου θεωρώ ότι ανταποκρίνεται στην καθημερινότητα των ανθρώπων μιας μεγαλούπολης, αφού οι περισσότεροι κάτοικοί της μετακινούνται με τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Αυτό  που με εξέπληξε ιδιαίτερα είναι τα υλικά από τα οποία είναι κατασκευασμένος ο πίνακας, μια και είναι ελαιογραφία σε ξύλο. Όλα αυτά τα στοιχεία αποδεικνύουν ότι πρόκειται για ένα έργο σύγχρονης τέχνης. Άλλωστε χρονολογείται στις 10 Αυγούστου του 2015.

Σε παροτρύνω να επισκεφθείς την ιστοσελίδα της ζωγράφου και να τον απολαύσεις κι εσύ που είσαι φιλότεχνη. Περιμένω τις εντυπώσεις σου. Σ΄ αφήνω τώρα, γιατί θα πάω στο φροντιστήριο.

Σε φιλώ!

Παναγιώτα Μ.

 

Γεια σου Αντωνία!

Τις τελευταίες μέρες στο σχολείο ασχολούμαστε με την τέχνη της ζωγραφικής. Αναζητήσαμε στο διαδίκτυο έργα Ελλήνων ζωγράφων και μιας  που ένα από αυτά μου άρεσε, το θεώρησα πολύ καλή ευκαιρία να σου στείλω αυτό το e-mail.

Ο πίνακας ονομάζεται «Επιβάτες λεωφορείου» και είναι έργο της Μαρίας Κοκκίνη. Ζωγραφισμένος πάνω σε ξύλο, αποτελεί μία από τις καλύτερες ελαιογραφίες της. Τον τελείωσε στις 10 Αυγούστου του 2015. Στον πίνακα διακρίνουμε, πρώτα απ’ όλα, δύο ανθρώπους. Είναι ψηλοί, με μακριά πόδια, χέρια, λαιμό και σώμα. Φορούν μαύρα παπούτσια και μαύρη γραβάτα. Είναι ντυμένοι με γκρι κοστούμι, αλλά ο ένας στα δεξιά φοράει καρό παντελόνι, ενώ ο άλλος στα αριστερά φοράει καρό σακάκι. Τα καπέλα τους είναι γκρι με μια μαύρη ρίγα. Τα κεφάλια τους είναι κάπως στρογγυλά και γέρνουν προς τα δεξιά. Έχουν μεγάλα εκφραστικά μάτια, τρίγωνη μύτη και ένα ελαφρύ χαμόγελο στα μικρά τους χείλη. Κρατιούνται από τις χειρολαβές του λεωφορείου και πίσω τους υπάρχουν άνθρωποι που κάθονται στα καθίσματα.

Ο πίνακας αυτός μου αρέσει, γιατί με τα έντονα χρώματά του και τις παραστατικές του μορφές  σου δημιουργεί την αίσθηση πως είσαι μέσα στο λεωφορείο και ταξιδεύεις μαζί τους. Πολύ θα ήθελα στο επόμενο e-mail που θα λάβω από σένα να περιγράφεις τον αγαπημένο σου πίνακα ζωγραφικής, για να συγκρίνουμε τα γούστα μας.

Η φίλη σου,

Άννα Κ.

 

Γεια σου Χρήστο!

Σου στέλνω αυτό το e-mail, γιατί σήμερα στο μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας παρατηρήσαμε διάφορους πίνακες. Ένας από αυτούς μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Αυτός ο πίνακας έχει τίτλο «Επιβάτες λεωφορείου», έχει δημιουργηθεί πάνω σε ξύλο και είναι ελαιογραφία. Οι διαστάσεις του είναι 50Χ70.

Τον πίνακα τον φιλοτέχνησε η Μαρία Κοκκίνη, πριν από τέσσερα χρόνια, στις 10 Αυγούστου του 2015. Τα χρώματα που χρησιμοποίησε είναι φωτεινά και έντονα. Κυριαρχεί το κόκκινο. Η ζωγράφος ζωγραφίζει κυρίως γεωμετρικές γραμμές και σχήματα. Φαίνονται δύο άντρες που στέκονται μέσα σε ένα λεωφορείο. Οι άντρες λυγίζουν αρκετά το κεφάλι τους και μοιάζουν ανέκφραστοι. Το μόνο που κάνουν είναι να στηρίζονται σε μια χειρολαβή περιμένοντας την επόμενη στάση. Είναι επίσημα ντυμένοι με κοστούμι, γραβάτα και καπέλο. Πολύς κόσμος είναι στη στάση έξω. Η ζωγράφος δε δείχνει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους, γιατί θέλει να τονίσει τους δύο άντρες.

Είναι ένας πρωτότυπος πίνακας και σου τον στέλνω για να τον δεις κι εσύ και να μου πεις τη γνώμη σου.

Τα λέμε!

Δημήτρης Κ.

 

Γεια σου Δημήτρη!

Σήμερα θα σου περιγράψω τον πίνακα «Επιβάτες λεωφορείου» της Μαρίας Κοκκίνη, που είδα σε μια ιστοσελίδα στο διαδίκτυο. Είναι ελαιογραφία σε ξύλο και έχει μέγεθος 50Χ70 εκ. Η ζωγράφος τον ολοκλήρωσε στις 10/8/2015, δηλαδή πριν από περίπου τέσσερα χρόνια. Τα χρώματα που κυριαρχούν είναι το γκρι και το κόκκινο. Ο πίνακας απεικονίζει δύο ανθρώπους να κρατιούνται από τις χειρολαβές ενός λεωφορείου, φοράνε γκρι πανωφόρια και παντελόνια, άσπρα πουκάμισα, μαύρες γραβάτες και μαύρα παπούτσια. Τα σώματά τους είναι ιδιαίτερα ζωγραφισμένα, το κεφάλι τους είναι στραμμένο στα δεξιά κι έχουν παράξενο και ύποπτο βλέμμα.  Προσωπικά πιστεύω ότι ο πίνακας είναι πολύ όμορφος και ιδιαίτερος, καθώς πρώτη φορά βλέπω αυτό το στιλ ζωγραφικής. Εμένα μου κίνησε το ενδιαφέρον και την περιέργεια. Ελπίζω να σου αρέσει ο πίνακας που σου περιέγραψα.

Τα λέμε!

Ραφαήλ Μ.

 

 

Κατηγορία Νεοελληνική Γλώσσα Α | 29 Σχόλια »

Περιγραφή πίνακα ζωγραφικής

3 Απριλίου 2019 από

Στο μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας (ενότητα 7) αναζητήσαμε στο διαδίκτυο πίνακες Ελλήνων ζωγράφων και περιγράψαμε όσους μας έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση. Οι μαθητές και οι μαθήτριες του Α4.

Γεια σου Δημήτρη!

Τι κάνεις; Ελπίζω να είσαι καλά. Πριν από λίγες μέρες στο μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας είδα έναν πίνακα στο διαδίκτυο που τράβηξε ιδιαίτερα το ενδιαφέρον μου. Ξέρω ότι σου αρέσει ιδιαίτερα η τέχνη και ειδικά η ζωγραφική, γι΄αυτό σκέφτηκα να σου τον περιγράψω.

Ο πίνακας λέγεται «Βάρκες στον Σηκουάνα», του ζωγράφου Σπύρου  Παπαλουκά. Είναι ένα ιδιαίτερα επιβλητικό έργο, ίσως ένα από τα καλύτερα του καλλιτέχνη κατά τη γνώμη μου. Τα χρώματα που κυριαρχούν είναι διάφορες αποχρώσεις του κόκκινου, καθώς και του μπλε αλλά και του πορτοκαλί. Στον πίνακα διακρίνονται άνθρωποι πάνω σε βάρκες, ενώ στο βάθος σπίτια και κάποιοι άνθρωποι που περπατάνε στον δρόμο. Οι εκφράσεις των προσώπων καθώς και λεπτομέρειες των ρούχων και του τοπίου δε φαίνονται, καθώς ο ζωγράφος επέλεξε να μην τις αποδώσει και προτίμησε να σχεδιάσει απλά τις σιλουέτες και το φόντο. Καταλαβαίνουμε όμως ότι οι κυρίες κρατάνε ομπρέλες, έχουν πιασμένα τα μαλλιά τους με λουλούδια στο πλάι και φοράνε κομψά φορέματα, ενώ οι άντρες πιο απλές ενδυμασίες, με πουκάμισα και παλτό, και ένας από αυτούς φοράει καπέλο. Στο βάθος οι άνθρωποι περπατάνε πηγαίνοντας ο καθένας στον προορισμό του, προσπερνώντας κτίρια και αυτούς που φαίνεται να χαλαρώνουν στις βάρκες.

Αυτός ο πίνακας μου αρέσει πολύ. Πρώτα απ’όλα τα χρώματα είναι πολύ όμορφα, ταιριάζουν μεταξύ τους και δίνουν μια χαλαρωτική αίσθηση σε όποιον τον κοιτάει. Μου άρεσε επίσης το γεγονός ότι χωρίς καν να μπορούμε να δούμε τα πρόσωπα, καταλαβαίνουμε πώς νιώθουν τα άτομα στην εικόνα.

Αυτά ήθελα να σου πω. Ελπίζω να τα ξαναπούμε σύντομα.

Με αγάπη, Βασιλική Μπ.

 

Γεια σου Σοφία!

Καθώς έψαχνα στο διαδίκτυο να βρω πληροφορίες για μια εργασία για το σχολείο, είδα έναν πολύ όμορφο πίνακα ζωγραφικής. Αφού ξέρω πως είσαι φιλότεχνη, είπα να σου περιγράψω αυτόν τον ιδιαίτερο πίνακα.

Βρίσκεται στην Πινακοθήκη της Τράπεζας της Ελλάδος και ονομάζεται «Η κόρη με τα ρόδα». Δημιουργήθηκε από τον Γεώργιο Ιακωβίδη το 1917,  είναι ελαιογραφία σε καμβά και επικρατούν περισσότερο οι γήινες, πιο νουντ αποχρώσεις. Στο έργο απεικονίζεται μια νεαρή γυναίκα η οποία μυρίζει τα τριαντάφυλλα. Είναι μια ρομαντική σκηνή, η γυναίκα φοράει ένα μακρύ πολύ ανοιχτό ροζ φόρεμα με μια χρυσή κορδέλα στη μέση της. Είναι ελαφρά σκυμμένη επάνω από το στρογγυλό τραπέζι. Όταν κοιτάς τον πίνακα, αυτό που σου τραβάει την προσοχή είναι τα ρόδα, ενώ μεγάλη εντύπωση μου έκανε το πρόσωπο της κοπέλας, που δείχνει μια ανεξήγητη θλίψη.

Μου αρέσει πολύ αυτός ο πίνακας, επειδή τα χρώματα είναι πολύ κοντά στις προτιμήσεις μου, αλλά και επειδή μου προκαλεί ανάμεικτα συναισθήματα. Αγάπη για τα λουλούδια αλλά και μια ανεξήγητη θλίψη. Πρέπει να φύγω τώρα, θα τα πούμε μετά…

Σε φιλώ!

Μαρία Μ.

 

 

 

 

Γεια σου Μαρία!

Πώς είσαι; Σου γράφω για να σου μιλήσω για έναν πίνακα που είδα κατά τη διάρκεια του μαθήματος της Γλώσσας και μου άρεσε πολύ. Γι΄αυτό αποφάσισα να σου στείλω ένα μήνυμα γι΄αυτόν , μιας και είσαι λάτρης της τέχνης!

Ο πίνακας λέγεται «Μητρική Στοργή» και είναι έργο του Γεωργίου Ιακωβίδη, ο οποίος τον ολοκλήρωσε το 1889. Στον πίνακα παρατηρούμε μια νεαρή γυναίκα, με καστανά μαλλιά πιασμένα σε κότσο και με ένα φουλάρι τυλιγμένο στον λαιμό της. Επίσης φοράει ένα άσπρο από πάνω και μαύρο από κάτω φόρεμα και μια ποδιά. Κάθεται δίπλα σε ένα τραπέζι και κρατάει ένα μωρό στην αγκαλιά της. Το πρόσωπό της είναι γαλήνιο.  Κοιτάει το μωρό της γεμάτη στοργή και τρυφερότητα και το έχει σκεπάσει με μια κουβέρτα για να μην κρυώνει. Ο ζωγράφος δε μας δείχνει το πρόσωπο του μωρού, διότι δε χρειάζεται. Το πρόσωπο της μητέρας δείχνει στον θεατή τι θέλει να του πει ο καλλιτέχνης μέσω του έργου του. Απεικονίζει πόσο ωραίο είναι το συναίσθημα της μητρότητας.

Για τους παραπάνω λόγους μου αρέσει πολύ ο πίνακας αυτός. Περιμένω την απάντησή σου. Είμαι σίγουρη ότι θα σου αρέσει κι εσένα!

Σε φιλώ,

Μαριάνθη Μπ.

 

 

 

 

Γεια σου Μαρία!

Ελπίζω να είσαι καλά. Σου γράφω για έναν πίνακα που είδα στην Εθνική Πινακοθήκη. Ο πίνακας ονομάζεται «Τυφλός τραυματίας», είναι του 1850 και ο δημιουργός του είναι ο Θεόδωρος Βρυζάκης.

Είναι ζωγραφισμένος σε μουσαμά με λάδι. Το μέγεθός του είναι αρκετά μεγάλο κι έτσι τον κάνει πιο ρεαλιστικό, εκφραστικό και ζωντανό. Τα χρώματά του είναι γήινα και στο φόντο φαίνεται το ηλιοβασίλεμα. Χρησιμοποιήθηκαν σωστά οι τόνοι των χρωμάτων ανάλογα με τη θέση του ήλιου. Τον ρεαλισμό του έργου τον καταλαβαίνουμε επίσης από τα αληθινά γεγονότα που απεικονίζει. Ένα νεαρό παιδί φορώντας φουστανέλα βοηθάει έναν τυφλό άντρα, που προφανώς τραυματίστηκε στη μάχη. Αυτό το καταλαβαίνουμε από την ενδυμασία τους, τα όπλα που κρατούν και την έκφραση των προσώπων τους, διότι το παιδί φαίνεται φοβισμένο και ο άντρας εξαντλημένος.

Επέλεξα να σου περιγράψω αυτόν τον πίνακα, γιατί μου προκάλεσε περισσότερο το ενδιαφέρον. Τέλος πιστεύω ότι θα σου αρέσει κι εσένα λόγω του φιλότεχνου πνεύματος που σε διακρίνει.

Δέσποινα Ζ.

 

 

 

 

 

Αγαπητέ Αντώνη,

Σου στέλνω αυτό το e-mail, επειδή ξέρω ότι σου αρέσει η τέχνη. Βρήκα έναν πίνακα, «Το ψάθινο καπέλο» του Νικολάου Λύτρα. Το έργο βρίσκεται στην Εθνική Πινακοθήκη και είναι ένα από τα πιο γνωστά έργα του καλλιτέχνη. Δημιουργήθηκε το 1925 και είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά έργα του πρώιμου ελληνικού μοντερνισμού.

Ο πίνακας είναι μια ελαιογραφία πάνω σε μουσαμά. Τα χρώματα είναι πολύ ανοιχτά. Χρησιμοποιούνται κυρίως οι αποχρώσεις του κίτρινου, του μπλε και του λαδί. Ο Ν. Λύτρας ονόμασε τον πίνακα «Το ψάθινο καπέλο», γιατί μας παρουσιάζει ένα νεαρό άτομο που στο κεφάλι του φοράει ένα ψάθινο καπέλο. Πίσω του υπάρχει μάλλον ένα χωριό, γιατί βλέπουμε ένα μικρό χωράφι και δυο τρία σπιτάκια.

Ο πίνακας αυτός μου αρέσει  γιατί μου θυμίζει την ήσυχη και γαλήνια εικόνα του χωριού μου και με ηρεμεί. Στείλε μου μήνυμα για να μου πεις και εσύ τις εντυπώσεις σου.

Φιλιά, Γιάννης Δ.

 

 

 

 

 

 

Γεια σου Μαρία!

Τι κάνεις; Ελπίζω να είσαι καλά. Αποφάσισα να σου στείλω αυτό το e-mail για να σου περιγράψω τον πίνακα «Το κρυφό σχολειό» του Νικολάου Γύζη. Είναι μια ελαιογραφία του 1885-1886. Ο πίνακας αυτός απεικονίζει έναν ιερέα που κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας διδάσκει στα παιδιά κρυφά γραφή και ανάγνωση. Μου αρέσει πολύ, γιατί με ταξιδεύει στα δύσκολα και σκοτεινά χρόνια της Τουρκοκρατίας, στα οποία τα παιδιά απαγορευόταν να μορφώνονται. Επίσης, αποτυπώνεται σ΄αυτόν ο ζήλος με τον οποίο διδάσκει ο ιερέας και η αφοσίωση με την οποία παρακολουθούν το μάθημα τα παιδιά. Είναι ένας από τους πιο ωραίους πίνακες Ελλήνων ζωγράφων.

Εύα Π.

 

 

 

 

Αγαπητέ φίλε Δημήτρη,

θα ήθελα να σου πω για τον πίνακα ζωγραφικής που μου έκανε φοβερή εντύπωση. Είναι ένας πίνακας επιβλητικός και εντυπωσιακός. Λέγεται «Η εκδίωξη των εμπόρων από τον ναό» και βρίσκεται στο Institute of Art στη Μινεάπολη των ΗΠΑ. Είναι μια ελαιογραφία σε μουσαμά με διαστάσεις 117Χ150 cm.  Τον πίνακα τον έχει ζωγραφίσει ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος-El Greco γύρω στα 1750, την περίοδο της Αναγέννησης, και έχει θέμα θρησκευτικό. Κυριαρχούν τα έντονα χρώματα στα οποία δίνει σημασία ο Greco και τα έντονα χαρακτηριστικά στα πρόσωπά τους. Το κυρίαρχο σημείο στον πίνακα είναι στο κέντρο ο Χριστός με κόκκινο μανδύα, που θυμωμένος διώχνει τους αμαρτωλούς από τον ναό. Τα πρόσωπα φαίνονται να έχουν αγωνία, φόβο και τρόμο για την έσχατη κρίση.

Απόστολος Π.

 

 

 

 

 

Αγαπημένη μου φίλη Δήμητρα,

Στο μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας περιηγηθήκαμε στην Εικονική Πινακοθήκη της Τράπεζας της Ελλάδος. Επειδή ξέρω ότι σε ενδιαφέρουν τα θέματα που σχετίζονται με την τέχνη, αποφάσισα να σου περιγράψω τον αγαπημένο μου πίνακα.

Είναι ένα επιβλητικό έργο του Κωνσταντίνου Βολανάκη και ονομάζεται «Θαλασσογραφία». Είναι μια ελαιογραφία σε καμβά, στην οποία τα χρώματα είναι σκοτεινά, ενώ οι λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά. Απεικονίζεται μια φουρτουνιασμένη θάλασσα και ένας ουρανός γκριζωπός γεμάτος σύννεφα. Δυο πλοία, ένα ατμόπλοιο και ένα ιστιοφόρο, παλεύουν μέσα στην κακοκαιρία για να μη βουλιάξουν. Το ατμόπλοιο φαίνεται να έχει απομακρυνθεί  περισσότερο από το ιστιοφόρο και να τα βγάζει πέρα πιο εύκολα με την τρικυμισμένη θάλασσα. Μπορείς άμα θέλεις να τον ψάξεις στο διαδίκτυο, είναι πολύ ενδιαφέρων πίνακας. Στείλε μου και πες μου πώς σου φάνηκε.

Νίκη Κ.

 

 

Εμένα μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ο πίνακας «Υμηττός» του Οδυσσέα Φωκά. Πρόκειται για μια ελαιογραφία στην οποία κυριαρχεί το πράσινο και το κίτρινο χρώμα. Στον πίνακα υπάρχει ένα άσπρο φόντο από πίσω με βουνά να αχνοφαίνονται και στην άκρη ένα δέντρο καταπράσινο που στέκεται πλάγια. Στο κάτω μέρος της ελαιογραφίας υπάρχει γρασίδι με πολλά χρώματα, όπως πορτοκαλί, κίτρινο, καφέ και πράσινο. Ο εντυπωσιακός και πρωτότυπος πίνακας περιλαμβάνεται στο Μουσείο του Αλέξανδρου Σούτζου από το 1900 που δημιουργήθηκε. Ο συγκεκριμένος πίνακας με εντυπωσίασε, επειδή κατά τη γνώμη μου απεικονίζει ένα γαλήνιο και ήρεμο τοπίο. Τα χρώματα ο καλλιτέχνης τα έχει συνδυάσει αρμονικά  και γι΄αυτό θεωρώ ότι είναι ένα θαυμάσιο έκθεμα και ο καλλιτέχνης έχει κάνει εξαιρετική δουλειά.

Γεωργία Δ.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Γεια σου φίλε μου!

Επειδή ξέρω πως σ΄ ενδιαφέρει η ζωγραφική, αποφάσισα να σου δείξω τον αγαπημένο μου πίνακα από την αγαπημένη μου ζωγράφο Μαρία Κοκκίνη. Ονομάζεται «Ο βασιλιάς» και απεικονίζει έναν βασιλιά από το σκάκι, με ανθρώπινα χαρακτηριστικά, όπως μάτια, μαλλιά, μούσι, γραβάτα και στέμμα. Το φόντο φαίνεται πως είναι ένα ταμπλό σκακιού, αλλά με διαφορετικά χρώματα. Αντί για το κλασικό μαύρο και άσπρο είναι κόκκινο και άσπρο, που νομίζω βοηθάει τον πίνακα να είναι πιο σουρεαλιστικός. Αυτό που μου αρέσει στους πίνακες της Μαρίας Κοκκίνη είναι η διαφορετικότητα των έργων της από τους πίνακες άλλων ζωγράφων.

Απόστολος Σ. 

 

 

 

 

 

 

 

 

Γεια σου Χριστίνα!

Θέλω να σου μιλήσω για έναν υπέροχο πίνακα που είδα στο internet και, επειδή ξέρω πόσο σου αρέσει η ζωγραφική, θα σου μιλήσω για αυτόν.

Ο πίνακας είναι της Μαρίας Κοκκίνη και λέγεται “Phone relationship”. Τα χρώματα του πίνακα είναι το μαύρο, το γκρι, το μπλε, το κίτρινο, το κόκκινο και το σομόν. Το σκηνικό είναι κίτρινο, γεμάτο μπλε γεωμετρικά σχήματα και έχει ζωγραφισμένα   το περίγραμμα ενός ανθρώπου από γεωμετρικά  σχήματα πάνω δεξιά και πάνω αριστερά το  περίγραμμα ενός τηλεφώνου με ένα καλώδιο, που καταλήγει σε ένα άλλο τηλέφωνο κάτω αριστερά. Στη μέση υπάρχει ένα παράθυρο απ’ όπου φαίνονται πολυκατοικίες με φώτα στα παράθυρα. Η κοπέλα έχει δεμένα πάνω τα μαλλιά της, έχει μεγάλα μάτια, γεωμετρική μύτη και απαλά ροζ χείλια. Φοράει γκρι μπλούζα με ζιβάγκο και γεωμετρικά σχήματα με μπλε και κόκκινα χρώματα, γκρι παντελόνι καμπάνα και μαύρα παπούτσια. Τα χέρια της ακουμπάνε πάνω σε ένα μαύρο λεπτό τραπέζι και κάθεται σε μια μαύρη λεπτή καρέκλα. Στο τραπέζι έχει ένα μπλε βάζο με ένα κόκκινο λουλούδι μέσα. Τέλος κάτω από την καρέκλα έχει μια γκρι γάτα και κάτω από το τραπέζι έναν γκρι  σκύλο.

Μου άρεσε ιδιαίτερα, γιατί  έχει πολλά φωτεινά χρώματα και γεωμετρικά σχήματα. ελπίζω να αρέσει και σε σένα. Γράψε μου κι εσύ για τον δικό σου αγαπημένο πίνακα.

Ειρήνη Μπ.

Κατηγορία Νεοελληνική Γλώσσα Α | 29 Σχόλια »

Διεθνής Διαγωνισμός ποίησης “Castello di Duino”

30 Μαρτίου 2019 από

Για τρίτη συνεχόμενη χρονιά το σχολείο μας συμμετείχε με μαθητικές ποιητικές δημιουργίες στον Διεθνή Διαγωνισμό Ποίησης “Castello di Duino”, τον σημαντικότερο διεθνή διαγωνισμό ποίησης για νέους ποιητές σύμφωνα με την Εθνική Επιτροπή UNESCO της Ιταλίας, υπό την αιγίδα της οποίας τελείται κάθε χρόνο στην Τεργέστη.

Πρόκειται για μια δράση που οργανώθηκε από τη φιλόλογο κ. Κιτσάτη Μαρία, ως επιστέγασμα των δραστηριοτήτων δημιουργικής γραφής που υλοποίησε με τους μαθητές και τις μαθήτριες του Β1 και Β2 στο μάθημα της Λογοτεχνίας κατά τη φετινή σχολική χρονιά.

Το θέμα του φετινού διαγωνισμού ήταν I have a dream.  «Έχω ένα όνειρο»  είναι η διάσημη κραυγή πρόκλησης που βροντοφώναξε ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ στον λόγο του κατά των φυλετικών διακρίσεων τον Αύγουστο του 1963.

Τι ονειρεύονται τα σημερινά παιδιά; Διαβάστε το στη  συλλογική ποιητική δημιουργία των μαθητών Αγγελίδη Χρύσας, Αθανασίου Κωνσταντίνας, Ζαχαρή Θεοδώρας, Καράμπελα Ηλιάνας, Κάρτσιου Κυριακής, Λούδου Ιωσήφ, Βραδέλη Δημήτρη με τίτλο «Τα όνειρα των παιδιών»  (“Childrens Dreams”):                                                                                                                                                    

 

INTERNATIONAL POETRY COMPETITION   CASTELLO DI DUINO – XV EDITION

3rd Junior High School of Alexandroupolis “Domna Visvizi”

«Τα όνειρα των παιδιών»                                                                                                       Œ

Ονειροπλάστης

Ήταν κάποιος

που τα χρώματα του καθενός ξεχώριζε.

Έπαιρνε -λέει- τα όνειρα

και τα έπλαθε σε μπογιές.

Η καθεμιά είχε το χρώμα το απροσδιόριστο

που κανείς δεν τολμούσε να ονομάσει.

Πήγα κι εγώ στον Ονειροπλάστη τότε.

Του ζήτησα να μου μάθει να πλάθω όνειρα.

 

Αλκαίος

Έχω ένα όνειρο.

Κάθε πλάσμα χωρίς τείχη να ζει.

Μακριά από το κάστρο της λύπης, της απελπισίας.

Να είναι στρατιώτης που πολεμά για τις ελπίδες του

για κάθε ον που δεν έχει στολή και σπαθί.

Εγώ ο ίδιος να ρίχνω τους δράκους από τα φρούρια

χωρίς να υποκύπτω στη φωτιά τους.

Ο λαός να σπάσει τα τείχη

να πολεμήσει για το δίκιο

να νικήσει τους δράκους

που του φράζουν τον δρόμο.

Το όνειρό μου με έκανε να ξυπνήσω.

Να αποφασίσω να πολεμήσω.

 

Αγάπη

Όλα γύρω πύρινα.

Παιδιά με ματωμένα γόνατα

όχι απ’ το παιχνίδι της αλάνας.

Απ΄ του πολέμου.

Δεν υπάρχουν σκέψεις.

Μόνο φόβος για το παρόν.

Όνειρα για το μέλλον.

Έχω ένα όνειρο.

Να μη χρειάζεται να τρέχω για βοήθεια.

Να μην ονειρεύομαι το ουρλιαχτό μου.

Μια μέρα η άνοιξη να ξανανθίσει

να φέρει μαζί της τη χαρά.

Μια μέρα οι άνθρωποι να αγαπήσουν

με όλη τους την καρδιά.

 

Ευτυχία

Ένα βράδυ λουσμένο στο φεγγαρόφωτο

κλείνω  τα βλέφαρα

και πριν προλάβουν να σκοτεινιάσουν

τα χρώματα αποκτούν άλλη μορφή.

Έχω ένα όνειρο.

Τη γη που ξέρουμε εσύ κι εγώ να μην υπάρχει.

Στη θέση της ένας κόσμος χωρίς πλάσματα σαν κι εμάς.

Μα γεμάτος χρώμα ατόφιο, πράσινο και καθαρό γαλάζιο.

 

                                                                                                                                                                          

Άλκηστη                                                                                                                                      

Καθώς βυθίζομαι στο σκοτάδι της νύχτας

τα άστρα με οδηγούν

σε κάποιο σύμπαν μακρινό.

Εκεί βλέπω αυτό που πιο πολύ ποθώ.

Δυο δέντρα -κλαίουσες θαρρώ-

γεμάτα συμπόνια, αγάπη και στοργή.

Πρόσωπο δεν έχουν να τα καταλάβω

μήτε σώμα να τα πλησιάσω.

Πηγαίνω και φυτεύομαι κοντά τους

για πόσο δεν μπορώ να πω.

Το όνειρό μου είναι μελαγχολικό.

Με κάνει να λαχταρήσω

τη μόνη ανάγκη που έχω εγώ.

Τα πρόσωπα που αγαπώ.

 

Στέφανος

Έχω ένα όνειρο.

Να μπορώ να περπατήσω μαζί σου

κρατημένος από το μπράτσο σου.

Κι εκεί που περπατάμε

ένας αέρας με σηκώνει ψηλά

και ξαφνικά πετάω.

Δε θέλω να ξυπνήσω.

Μπορώ στο όνειρό μου

να κοιτάξω τον κόσμο από άλλη πλευρά

κι εκείνος να με θαυμάσει.

 

Ζωή

Τον κόσμο γύρω όταν κοιτώ

έχω ένα όνειρο.

Μάτια γλυκά να τους μιλώ.

Να τους μαθαίνω ό,τι ζω.

Να κάνω τις σκληρές ψυχές

να μην ξαναδούν φωτιές.

Και όλα τα παιδικά κορμιά

πάνω σε ξύλινα σκαμνιά

να ζωγραφίζουν όνειρα.

Με χρώματα αληθινά.

 

Ελπίδα

Να αδράξω την ημέρα ονειρεύομαι.

Γυρίζοντας όλη την πλάση.

Περνώντας από νέους δρόμους.

Τα πράγματα που θέλησα

δεν έγιναν ως τώρα

κρατώ όμως ελπίδα κρυφή

μες στην ψυχή από χρόνια.

Ο χρόνος απ΄ τα χέρια μου γλιστρά

χωρίς να με αγγίζει.

Η ελπίδα στέκει εκεί

στην πλώρη να ανεμίζει.

 

Έχω ένα όνειρο…

a b

 

INTERNATIONAL POETRY COMPETITION   CASTELLO DI DUINO – XV EDITION

3rd Junior High School of Alexandroupolis “Domna Visvizi”

“Children’s Dreams”                                                                                                           Œ                                                                                  

                           Dream maker

There was somebody

who distinguished everyone’s colours.

He was taking the dreams -people claim-

and made  them paints.

Each one of them had an indefinite colour

and nobody dared name it.

I went to the Dream maker then.

I asked him to teach  me how to make dreams.

 

Alkaios  (= strong man)

I have a dream.

Every creature lives without walls.

Away from the sadness and misery castle.

He is a soldier who fights for his hopes

for every being without a uniform and a sword.

I throw the dragons from the fortress myself

without surrendering to their fire.

The people break the walls

and fight for what is right

beating the dragons

who obstruct their way.

My dream made me wake up.

Made me decide to fight.

 

Agapi (= love)

Everything around fiery.

Children with bleeding knees

not because of the play in the sandlot.

Because of the war.

There are no thoughts.

Only fear for the present.

Dreams for the future.

I have a dream.

Not to have to run away for help.

Not to dream my scream.

One day the spring will bloom again

and will bring joy with it.

One day the people will love

with all their heart.

 

 

Eftyhia (= happiness)

One evening bathed in the moonlight

I close my eyelids

and before they even darken

the colours have a new shape.

I have a dream.

The earth we know does not exist.

In its place a world without creatures like us.

But full of pure colour, green and clear blue.

 

                           Alkisti (= the grace of family)                                                                                                                                                                                                       

Sinking in the darkness of the night

the stars guide me

to a distant universe.

There I see what I mostly desire.

Two trees -wheeping willows I think-

full of compassion, love and affection.

They have no face to recognize them

neither a body to approach them.

I go and stand by them

for how long I cannot say.

My dream is melancholic.

It makes me long for

the only need I have.

The people I love.

 

Stephanos (= garland)

I have a dream.

To be able to walk with you

holding your arm.

And while walking

the air lifts me high

and suddenly I fly.

I do not want to wake up.

In my dream I can face

the world differently

and be admired by it.

 

Zoi (= life)

When I gaze the world around me

I have a dream.

To talk to sweet eyes.

To teach them whatever I live.

To make the hardened souls

never face the flames again.

And all the children’s bodies

on the wooden desks

to draw their dreams.

With true colours.

 

Elpida (= hope)

I dream to seize the day.

Wandering the whole world.

Crossing new roads.

The things I have longed

have not been done so far

but the hidden hope

lies in my soul for years.

Time slips  through my fingers

without touching me.

The hope stands there

fluttering on the bow.

 

I have a dream…

Κατηγορία Διεθνής διαγωνισμός ποίησης Castello di Duino, Λογοτεχνία Β | 29 Σχόλια »

Διδασκαλία ολόκληρου λογοτεχνικού έργου “Όταν έφυγαν τ΄ αγάλματα” – Τελική εργασία

23 Μαρτίου 2019 από

Το βιβλίο “Όταν έφυγαν τ’ αγάλματα” αναφέρεται στην πραγματική ιστορία της απόκρυψης των αρχαιοτήτων του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου (1940-1941), με αφηγήτρια τη μικρή Αγγελίνα που έχει φίλους τα αγάλματα του μουσείου και συνομιλεί μαζί τους.

Με την κήρυξη του πολέμου, αρχαιολόγοι, τεχνίτες, εργάτες, φύλακες του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου αλλά και εθελοντές, εργάστηκαν για αρκετούς μήνες εντατικά και έθαψαν με ασφάλεια κάτω από το δάπεδό του αρχαία αγάλματα. Παράλληλα, συσκεύασαν και έκρυψαν άλλες αρχαιότητες σε σπηλιές της Ακρόπολης, στον λόφο του Φιλοπάππου, σε κρύπτες της Τράπεζας της Ελλάδος. Το ίδιο συνέβη σε όλα τα αρχαιολογικά μουσεία της Ελλάδας.

Περισσότερα για την απόκρυψη των αρχαιοτήτων μπορείς να μάθεις εδώ και εδώ.

 

Εργασία: Στο μυθιστόρημα  «Όταν έφυγαν τ’ αγάλματα» της Αγγελικής Δαρλάση η Αγγελίνα συνομιλεί με τα αγάλματα. Η ίδια η συγγραφέας  αναφέρει σε συνέντευξή της: “Τα αγάλματα είναι ζωντανά ‒ με τον δικό τους τρόπο. Μιλάνε για ζωή, για θάνατο, για έρωτα, για πόλεμο, για ομορφιά, γι’ αγάπη, για πόνο, για μεγαλεία, για τα μικρά και ουσιαστικά. Κι ίσως αυτό να μας λένε: Πόσο εύθραυστη και πόσο αθάνατη είναι η ανθρώπινη φύση μας.”

Μπαίνοντας στη θέση της Αγγελίνας ή του Τίκο ή οποιουδήποτε άλλου ήρωα του βιβλίου, γράψε έναν διάλογο ανάμεσα στον ήρωα αυτόν και σε ένα από τα παρακάτω αγάλματα που θα επιλέξεις. Μεταξύ των διαλογικών μερών μπορεί να παρεμβάλλονται και αφηγηματικά μέρη. (Ξεφύλλισε το βιβλίο και θυμήσου τις συνομιλίες της Αγγελίνας με τα αγάλματα.)

Με τη βοήθεια των παρακάτω συνδέσμων θα βρεις στο διαδίκτυο φωτογραφίες  των αγαλμάτων  που εμφανίζονται στο βιβλίο, καθώς και πληροφοριακά στοιχεία, που θα σε βοηθήσουν στην εργασία σου.

«Ο χάλκινος θεός»: Ποσειδώνας ή Δίας

Σφίγγα

Ο «γίγαντας»: Ο Κούρος του Σουνίου

«Ο    έφηβος με τα θλιμμένα μάτια»:  Ο      έφηβος των Αντικυθήρων

Η «νεράιδα»: Άγαλμα Νηρηίδας ή Αύρας

Ο «τζόκεϊ»: Άλογο και μικρός αναβάτης

Μαρμάρινο σύμπλεγμα Αφροδίτης, Πάνα και Έρωτα

Το «προσφυγάκι»: Μικρό αγόρι με σκύλο

Σειρήνα

Η Ηγησώ και η στήλη της

Οι Ταναγραίες

 

 

 

 

Κατηγορία Διδασκαλία ολόκληρου λογοτεχνικού έργου "Όταν έφυγαν τ΄ αγάλματα", Λογοτεχνία Β | 29 Σχόλια »

Στη θέση των ηρώων

22 Μαρτίου 2019 από

Στο μάθημα της Λογοτεχνίας, στο πλαίσιο της διδασκαλίας ολόκληρου λογοτεχνικού έργου, του βιβλίου της Αγγελικής Δαρλάση “Όταν έφυγαν τ΄αγάλματα”, μπήκαμε στη θέση των ηρώων και γράψαμε στο ημερολόγιό μας τις σκέψεις και τα  συναισθήματά μας. Οι μαθητές και οι μαθήτριες του Β1 και Β2.

 

Αθήνα, Χειμώνας 1940

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Χθες, την ώρα που κατασκοπεύαμε τα φορτηγά του μουσείου με τον Τίκο, ανακαλύψαμε ένα τρομερό γεγονός! Τα αγάλματα, που είχαν τοποθετήσει μέσα στις κούτες το προσωπικό του μουσείου, τα έβαζαν μέσα σε κάτι μεγάλες τρύπες δίπλα στη φυλακή του Σωκράτη. Το γεγονός αυτό με συγκλόνισε, γιατί βεβαιώθηκα ότι θα τα χρησιμοποιούσαν ως λάφυρα για τους Γερμανούς! Έτρεξα λοιπόν αμέσως στη νονά μου να της αφηγηθώ το περιστατικό. Ήμουν τόσο ταραγμένη, που πήγα για πρώτη φορά στο σπίτι της απρόσκλητη. Μόλις συνάντησα τη νονά μου, της διηγήθηκα το περιστατικό. Εκείνη αρχικά γέλασε, γιατί ήμουν ένας μικρός κατάσκοπος, στη συνέχεια όμως μου εξήγησε ότι με αυτόν τον τρόπο έκρυβαν τα αγάλματα για να μην τα πάρουν οι Γερμανοί και όχι για να τους τα δώσουν. Τότε ανακουφίστηκα και χαρούμενη που δε θα έχανα τους φίλους μου, αποδέχθηκα την πρόταση της νονάς μου να βοηθήσω στη φύλαξή τους.

                                                                                                                 Με αγάπη, Αγγελίνα

                                                                                                                                                       Χρήστος Κ., Β2

 

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Σήμερα ήταν μια παράξενη μέρα, με πολλές αποκαλύψεις. Ακόμη δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω όλα αυτά που συνέβησαν. Απ΄ τη μια οι γονείς μου και από την άλλη τα αγάλματα. Από πού να αρχίσω… Αρχικά, είχα πάει στο σπίτι της νονάς μου για να ξεδιαλύνω όλες τις υποψίες μου για τα μυστικά των γονιών μου. Εκεί βρισκόταν και μια κοπέλα, η Αθηνά, η οποία αργότερα έμαθα πως ήταν φοιτήτρια αρχαιολογίας. Ύστερα η νονά μού είπε πως συμμετείχε σε μια αποστολή και  προσπαθούσαν να κρύψουν τα αγάλματα από τους εχθρούς. Η νονά μου είπε πως συμμετείχε και η ίδια, ακόμη και οι ίδιοι μου οι γονείς! Δεν μπορούσα να πιστέψω αυτά που άκουγα! Είμαι πολύ χαρούμενη που οι γονείς μου συμμετέχουν σε κάτι τέτοιο, για κάποιον ιερό σκοπό. Άδικα τους υποπτευόμουν και ήμουν θυμωμένη. Στην πραγματικότητα δεν ήθελαν να δώσουν τα αγάλματα ως λάφυρα, αλλά να τα προστατέψουν… Νοιάζονται γι΄ αυτά. Νομίζω πως ήρθε η ώρα να κάνω κι εγώ κάτι καλό. Θα κάνω ό,τι χρειαστεί για να μην πέσουν στα χέρια των κατακτητών. Από σήμερα θα αφιερωθώ κι εγώ σε αυτόν τον σκοπό. 

                                                                                                       Αγγελίνα                 

                                                                                           Κωνσταντίνα Α., Β1

Κατηγορία Διδασκαλία ολόκληρου λογοτεχνικού έργου "Όταν έφυγαν τ΄ αγάλματα", Λογοτεχνία Β | 29 Σχόλια »

Πρώτες εντυπώσεις

22 Μαρτίου 2019 από

ΠΡΩΤΕΣ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ

Οι πρώτες μας εντυπώσεις από την ανάγνωση του βιβλίου “Όταν έφυγαν τ΄ αγάλματα” της Αγγελικής Δαρλάση:

Το βιβλίο της Αγγελικής Δαρλάση «Όταν έφυγαν τ΄ αγάλματα» φαίνεται από τις πρώτες του σελίδες ένα προσεγμένο και καλογραμμένο βιβλίο, που περνάει όμορφα μηνύματα με τρόπους που κάνουν τα παιδιά να τα καταλάβουν. Αγγίζει ευαίσθητα θέματα όπως ο πόλεμος, η αναπηρία, η παιδική αθωότητα και τα περιγράφει με έναν μοναδικό τρόπο. Μου αρέσει πολύ που συνδέει τη φαντασία της μικρής πρωταγωνίστριας με τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι μεγάλοι, καθώς και το γεγονός ότι η Αγγελίνα κατανοεί τους κινδύνους που βρίσκει μπροστά της. Χρύσα Α., Β1

Το βιβλίο  «Όταν έφυγαν τ΄ αγάλματα» της Αγγελικής Δαρλάση είναι ένα ιδιαίτερο μυθιστόρημα, που μπορεί να διαβαστεί από όλες τις ηλικίες. Είναι ενδιαφέρον, γιατί μας διηγείται την ιστορία ενός κοριτσιού, της Αγγελίνας με το  κακοσχηματισμένο χέρι. Η Αγγελίνα έχει ιδιαίτερες σχέσεις με τα αγάλματα, κάτι που δεν έχουν οι άλλοι, καθώς τα αγάλματα είναι σαν κι αυτήν. Είναι ένα συγκινητικό βιβλίο, που σ΄ αυτό ξετυλίγεται μια συναρπαστική και μαγική ιστορία. Κωνσταντίνα Α., Β1

Το βιβλίο «Όταν έφυγαν τ΄ αγάλματα» μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρον από τις πρώτες κιόλας σελίδες. Είναι συγκινητικό, καθώς αναφέρεται σε περίοδο πολέμου. Μου δημιούργησε συναισθήματα συγκίνησης για τους ήρωες που αντιμετωπίζουν δύσκολες καταστάσεις, αλλά και συναισθήματα χαράς και συγκίνησης για τις στιγμές που η ηρωίδα του βιβλίου,  η Αγγελίνα, μιλάει ή παίζει με τα αγάλματα ή ξεπερνάει δυσκολίες, όπως το μπούλινγκ των παιδιών για το χέρι της. Μπορεί να μην έχουμε διαβάσει αρκετό μέρος του βιβλίου, αλλά μου ελκύει το ενδιαφέρον για να συνεχίσω να το διαβάζω. Κατερίνα Δ., Β1

 Το βιβλίο μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρον. Αναφέρεται σε πολύ σημαντικές ηθικές αξίες όπως η φιλία, γεγονός που κάνει το βιβλίο χρήσιμο, καθώς λειτουργεί ως «δάσκαλος» ζωής για τα παιδιά. Ιορδάνης Κ., Β2

 

Κατηγορία Διδασκαλία ολόκληρου λογοτεχνικού έργου "Όταν έφυγαν τ΄ αγάλματα", Λογοτεχνία Β | 29 Σχόλια »

ΕΡΓΑΣΙΕΣ – “Το καπλάνι της βιτρίνας”

22 Μαρτίου 2019 από

Εργασίες Λογοτεχνίας Άλκη Ζέη, Το καπλάνι της βιτρίνας Διδάσκουσα: Κιτσάτη Μαρία

Από τις εργασίες να επιλέξετε μία από αυτές που είναι γραμμένες με έντονα γράμματα (17-22).

1. Πού εξελίσσεται το έργο;
2. Σε ποια ιστορική περίοδο αναφέρεται; Τι συνέβαινε τότε στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη;
3. Ποιο είναι το θέμα που πραγματεύεται το μυθιστόρημα;
4. Να καταγράψετε τα πρόσωπα του μυθιστορήματος με ένα μικρό σχόλιο για το καθένα.
5. Ποιο πρόσωπο αφηγείται την ιστορία;
6. Ποια είναι τα βασικά γεγονότα του έργου;
7. Τι είναι το καπλάνι; Τι συμβολίζουν τα μάτια του που έχουν διαφορετικό χρώμα;
8. Να περιγράψετε με λίγα λόγια μια σκηνή του βιβλίου που σας έκανε να γελάσετε ή να συγκινηθείτε.
9. Αναγνωρίζετε σκέψεις ή συναισθήματα της εφηβικής ηλικίας στο μυθιστόρημα;
10. Νιώσατε να ταυτίζεστε με κάποιον από τους ήρωες, ως προς τις ιδέες ή τα συναισθήματά τους;
11. Μπαίνοντας στη θέση ενός από τους ήρωες του βιβλίου γράφετε στο ημερολόγιό σας τις σκέψεις και τα συναισθήματά σας.
12. Υπάρχουν κοινωνικά θέματα που επηρεάζουν τη ζωή των πρωταγωνιστών; Ποιες σκέψεις ή προβληματισμοί σάς δημιουργήθηκαν μετά την ανάγνωση του μυθιστορήματος;
13. Στο βιβλίο τα παιδιά των μη προνομιούχων οικογενειών αντιμετωπίζουν σκληρές κοινωνικές καταστάσεις. Μπαίνοντας στη θέση ενός από τα παιδιά αυτά να γράψετε στο ημερολόγιό σας τις σκέψεις και τα συναισθήματά σας.
14. Πιστεύετε ότι κάποια στοιχεία του έργου αναφέρονται στη ζωή της συγγραφέα; Αιτιολογήστε την απάντησή σας.
15. Σας άρεσε ή όχι το μυθιστόρημα; Αιτιολογήστε.
16. Να γράψετε τη δική σας ιστορία για το καπλάνι.
17. Να δώσετε ένα δικό σας τέλος στο βιβλίο ξαναγράφοντας το τελευταίο κεφάλαιο.
18. Ζωγραφίστε μία σκηνή του βιβλίου που σας έκανε εντύπωση (π.χ. τα παιδιά να παίζουν στην παραλία, την οικογένεια στο σαλόνι με το καπλάνι, το δωμάτιο των κοριτσιών κτλ.).
19. Δείτε ένα επεισόδιο από το ομώνυμο τηλεοπτικό έργο και βρείτε το αντίστοιχο απόσπασμα στο βιβλίο. Στη συνέχεια εντοπίστε ομοιότητες και διαφορές μεταξύ τους.
Και τα δέκα επεισόδια της σειράς μπορείτε να τα δείτε στην παρακάτω διεύθυνση: https://www.youtube.com/playlist?list=PL8Pra97AUsbtwTa5gYfHxzGJBt5PYEpZe
20. Μετατρέψτε ένα κεφάλαιο του βιβλίου σε ένα μικρό θεατρικό σκετς και παρουσιάστε το στην τάξη με τη συνεργασία ενός συμμαθητή ή συμμαθητών σας.
21. Πάρτε συνέντευξη από τη συγγραφέα Άλκη Ζέη κάνοντάς της ερωτήσεις σχετικά με το έργο της «Το καπλάνι της βιτρίνας».
22. Σχεδιάστε ένα κάλυμμα για το βιβλίο της Άλκης Ζέη «Το καπλάνι της βιτρίνας».
Παρατηρήστε το εξώφυλλο του βιβλίου «Το καπλάνι της βιτρίνας», καθώς και εξώφυλλα άλλων βιβλίων και μελετήστε τα συστατικά στοιχεία του καλύμματος που ενδεικτικά σας δίνεται.

Κατηγορία Διδασκαλία ολόκληρου λογοτεχνικού έργου "Το καπλάνι της βιτρίνας", Λογοτεχνία Α | 29 Σχόλια »

Στη θέση των ηρώων

21 Μαρτίου 2019 από και με ετικέτα

Στο μάθημα της Λογοτεχνίας, στο πλαίσιο της διδασκαλίας ολόκληρου λογοτεχνικού έργου, μετά την ολοκλήρωση του Α΄ μέρους του βιβλίου “Το καπλάνι της βιτρίνας” της Άλκης Ζέη, μπήκαμε στη θέση των ηρώων και γράψαμε στο ημερολόγιό μας τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας. Οι μαθητές και οι μαθήτριες του Α1.

 

Λαμαγάρι, καλοκαίρι του 1936
Αγαπητό μου ημερολόγιο,
Είναι ωραίο να βλέπεις τα παιδιά να φαντάζονται πράγματα και να μαθαίνουν μέσα από παιχνίδια. Αυτός είναι ο λόγος που τα παιδιά προτιμούν να ακούν με τις ώρες τις ιστορίες που τους λέει ο Νίκος για το καπλάνι. Αν και τώρα τελευταία εξαφανίζεται στα ξαφνικά και η Μέλια με τη Μυρτώ δεν περνάνε τόσο ωραία. Βέβαια, τώρα που είναι στο Λαμαγάρι, περνάνε υπέροχα με τους φίλους τους. Όταν έρχεται ο Νίκος τους κρατάει απασχολημένους με τα παιχνίδια που σκαρφίζονται και περνάνε τέλεια. Ο Νίκος όσο λείπει μου αναθέτει να προσέχω τα παιδιά. Για να μην τους λείπει και τόσο πολύ, σκαρφίζεται παιχνίδια ότι είναι το καπλάνι. Βέβαια, η Μυρτώ και η Μέλια και τα άλλα παιδιά του Λαμαγαριού δεν ξέρουν ότι είμαι κι εγώ μέσα στο κόλπο. Δυστυχώς δεν έχω αρκετό χρόνο, γιατί άφησα τις δουλειές μου στη μέση. Τα λέμε σύντομα.
                                                         Σταματίνα                                                    Κωνσταντίνα Β.

 

Λαμαγάρι, 28 Αυγούστου 1936

Αγαπητό μου Ημερολόγιο,

Τον τελευταίο καιρό γίνονται όλο και περισσότερα περίεργα πράγματα. Έχουμε δικτατορία, αλλά δεν ξέρω τι ακριβώς είναι αυτό. Όλοι μέσα στο σπίτι λένε ότι δεν είναι καλό, αλλά εγώ δεν καταλαβαίνω το γιατί. Λίγες μέρες πριν ήρθαν κάτι χωροφύλακες και έψαχναν τον Νίκο. Από τότε σπάνια κουβεντιάζουμε γι΄αυτόν και το καπλάνι. Η θεία Δέσποινα δε θέλει να ξανακούσει να μιλάμε για κανέναν από τους δύο. Δεν καταλαβαίνω όμως, τι κακό έχουν κάνει; Έχω τόσες απορίες και κανένας δε μου τις εξηγεί. Ανησυχώ πολύ κι εγώ και η Μέλια! Δε θέλω να πάθει κάτι ο Νίκος ή να φύγουμε από το Λαμαγάρι.

                                                                                  Μυρτώ                                                   Δήμητρα Β.

 

Αγαπητό μου ημερολόγιο

Όλον αυτόν τον καιρό συνέβησαν πολλά περίεργα πράγματα. Το μόνο καλό είναι πως θα πάμε στο σχολείο. Όλα τα άλλα είναι λυπητερά και μερικά δεν τα έχω καταλάβει πολύ καλά, μάλλον επειδή είμαι μικρή. Ένα πράγμα που δεν έχω καταλάβει είναι η δημοκρατία. Μάλλον είναι πολλές. Η αρραβωνιαστικιά του Νίκου αλλά και μία ακόμη που δεν την πολυξέρω, αλλά γι΄αυτήν μιλάνε συνέχεια οι μεγάλοι. Επίσης δεν έχω καταλάβει για ποια δημοκρατία κυνηγάνε τον Νίκο και πρέπει να κρύβεται.

                                                               Μέλια                            Σπύρος Δ.

 

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Στην αρχή νόμιζα πως ήταν όλα ένα παιχνίδι, καλοστημένο κιόλας, αφού αυτήν τη φορά συμμετείχε και η Σταματίνα. Αργότερα όμως κατάλαβα ότι όλα ήταν μια μπερδεμένη και  σκληρή πραγματικότητα. Γιατί πρέπει να κρύβεται ο Νίκος; Γιατί οι μεγάλοι δε μας αφήνουν να λέμε τη λέξη «Δημοκρατία»; Φοβάμαι πολύ για τον Νίκο, δε θέλω να πάθει κάτι. Ποιος θα μας λέει μετά ιστορίες για το καπλάνι; Τον τελευταίο καιρό έχει αλλάξει και η συμπεριφορά των μεγάλων, όλοι την ώρα διαφωνούν μεταξύ τους  και άρχισα να ανησυχώ. Λένε επίσης ότι η αστυνομία ψάχνει τον Νίκο και έτσι εμείς  πρέπει να του πηγαίνουμε   φαγητό χωρίς να μας δει κανένας. Είναι αργά και  πρέπει να κοιμηθώ, γιατί άμα με δει η Σταματίνα τέτοια ώρα ξύπνια θα με μαλώσει. Εγώ πάντως είμαι ΛΥ-ΠΟ, γιατί δεν μπορώ να καταλάβω τι συμβαίνει. Είμαι αγχωμένη, τρομαγμένη και μπερδεμένη ταυτόχρονα.

Καληνύχτα, αγαπημένο μου ημερολόγιο.

                                                                               Μέλια                                                       Ελισάβετ Α.

 

 

Λαμαγάρι, Αύγουστος 1936

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Τις τελευταίες μέρες στο Λαμαγάρι έχουν συμβεί πολλά πράγματα. Από τότε που μαρτύρησε η Πιπίτσα, ο Νίκος έφυγε για  τη χώρα. Περίεργο που έφυγε χωρίς να μας αποχαιρετήσει. Στενοχωρηθήκαμε πολύ εγώ και η Μυρτώ. Και όλα τα παιδιά. Το μεσημέρι ήμασταν όλα τα παιδιά στο σπίτι μας με τη Σταματίνα στην κουζίνα. Η Σταματίνα βγάζει ένα χαρτάκι από την τσέπη της. Ήταν γράμμα από το καπλάνι. Εγώ απόρησα, αλλά χάρηκα ταυτόχρονα. Το γράμμα έλεγε να ψάξουμε στα βραχάκια. Τι να υπάρχει άραγε στα βραχάκια; Στα βραχάκια υπήρχε ένα καλάθι με τρόφιμα. Μέσα στα μύδια υπήρχε ένα δεύτερο γράμμα που έλεγε να τα πάμε στον Μύλο με το μισό φτερό. Απόρησα. «Λες να είναι εκεί το καπλάνι;»,  σκέφτηκα. Ξεκινήσαμε να πάμε. Στη διαδρομή ήμασταν όλοι αμίλητοι. Μόλις ανεβήκαμε στο βουναλάκι, άρχισα να φοβάμαι. Πιο άσχημο και βρόμικο μέρος δεν μπορούσε να διαλέξει το καπλάνι; Άσε που είναι και μακριά από τα σπίτια μας! Ανοίγοντας την πόρτα του μύλου ακούγεται ένα ανατριχιαστικό τρίξιμο. Άρχισα να φοβάμαι πολύ περισσότερο και όχι μόνο εγώ αυτή τη φορά. Όλα τα παιδιά. Ο Νόλης, μιας και ήταν το μοναδικό αγόρι μαζί μας και πιο θαρραλέος, άνοιξε την πόρτα. Εκείνη τη στιγμή ακούω κάποιον να σιγοτραγουδά. Ήταν ο Νίκος! «Μα δεν έφυγε από το Λαμαγάρι;», σκέφτηκα. Όλοι είχαμε μαρμαρώσει. Ο Νίκος μας εξήγησε πως κρύβεται στον  μύλο για να μην τον πιάσουν. Εμείς έπρεπε να του πηγαίνουμε φαγητό. Βασικά καλύτερα που έχουμε δικτατορία, κι ας κρύβεται. Θα μπορούμε να τον βλέπουμε πιο συχνά. Φτάσαμε αργά στο σπίτι. Παρόλο που χαίρομαι που θα βλέπουμε τον Νίκο, φοβάμαι μην τον πιάσουν. Γι΄αυτό απόψε ΛΥ-ΠΟ, αγαπημένο μου ημερολόγιο. Όλα είναι πολύ μπερδεμένα.

                                                                                      Μέλια                                                Χάιντι Δ.

 

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Σήμερα η μέρα μου ήταν πολύ ενδιαφέρουσα αλλά και δυσάρεστη. Πριν από λίγες ώρες είχα πάει μαζί με τον Νόλη να δώσουμε φαγητό στον Νίκο. Προσπαθούσαμε να κρυφτούμε από τους χωροφύλακες, μήπως κατευθυνόντουσαν προς τον Μύλο. Περιμέναμε αρκετή ώρα ώσπου να σιγουρευτούμε ότι δεν πάνε προς τα εκεί. Καθώς κατηφορίζαμε βιαστικά το βουναλάκι, έσκισα το πόδι μου σε έναν μυτερό βράχο. Ήμουν έτοιμη να κλάψω, αλλά ντρεπόμουν τον Νόλη. Ο Νίκος μου καθάρισε την πληγή με οινόπνευμα και πήραμε τον δρόμο για το σπίτι. Σε όλη τη διαδρομή σκεφτόμουν τι θα πω στη θεία Δέσποινα για το πού ήμασταν και πώς χτύπησα. Μόλις φτάσαμε σπίτι, ένιωσα μια ανακούφιση γιατί δεν είπα το μυστικό μας. Εύχομαι να αναρρώσω γρήγορα.

                                                                      Μέλια                                                                Αφροδίτη Γκ.

 

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

τον τελευταίο καιρό ο Νίκος συμπεριφέρεται κάπως παράξενα και ανησυχώ γι΄αυτόν. Ελπίζω να μην είναι κάτι σοβαρό. Σήμερα η Μέλια χτύπησε το πόδι της. Στεναχωρήθηκα γι΄αυτήν, αλλά δεν είναι κάτι σοβαρό, οπότε δε χρειάζεται να ανησυχώ.

                                                                   Μυρτώ                                          Μαρίνα Β.

 

 

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Σήμερα έκανα κάτι πολύ ριψοκίνδυνο. Θα μπορούσα να είχα σκοτωθεί. Μετέφερα τη Μέλισσα στο σπίτι της. Είχε χτυπήσει το γόνατό της και πονούσε πάρα πολύ. Πήγαμε γύρω γύρω από το δάσος και όχι από τους δρόμους του χωριού, γιατί αν με έπιαναν οι αστυνομικοί θα με χτυπούσαν, επειδή δεν είμαι με την κυβέρνηση του βασιλιά.     

                                         Νίκος                                         Αντώνης Α.

 

 

 

24 Αυγούστου 1936

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Πριν από λίγες μέρες άρχισαν να ψάχνουν τον Νίκο. Κάθε μέρα του ετοιμάζω φαγητό για να του το πάνε τα παιδιά. Φοβάμαι μήπως καμιά φορά ακολουθήσουν τα παιδιά, φτάσουν στον Νίκο και τον συλλάβουν. Πριν από τρεις μέρες η Μέλια έσκισε το πόδι της γυρνώντας από τον Νίκο. Η Μέλια δε μας είπε πως έπρεπε να την πάμε να κάνει αντιτετανικό ορό, γιατί μάλλον φοβόταν. Μας το είπε ο Νόλης και το πρωί τη μαλώσαμε για τα καλά. Ευτυχώς δεν έπαθε και τίποτα σοβαρό, μόνο που το βράδυ ανέβασε πυρετό. Κάπου εδώ τελειώνω, γιατί είναι αργά και πρέπει να πάω για ύπνο.

                                                                                                                      Σταματίνα                      Γαλάνη Μ.

 

Αγαπητό ημερολόγιο,

Αυτές οι μέρες είναι πολύ δύσκολες. Κρύβομαι συνέχεια για να μη με βρουν οι αστυνομικοί. Βάζω τα μικρά παιδιά να μου φέρνουν φαγητό. Μακάρι να ήμασταν όπως πριν, όταν είχαμε δημοκρατία. Σε λίγες μέρες φεύγω στη χώρα για να κρυφτώ. Είμαι στεναχωρημένος και κουρασμένος να τρέχω από δω κι από κει. Να μη βλέπω κανέναν, μόνο τα παιδιά. Αλλά είναι επικίνδυνα.

                                                        Νίκος                                          Νικολέτα Α.

 

 

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

Σήμερα είναι η μέρα που θα φύγουμε από το Λαμαγάρι, το ωραιότερο μέρος του κόσμου. Οι τελευταίες μέρες πριν φύγουμε για τη χώρα πέρασαν πολύ βαρετά, χωρίς τον Νίκο, χωρίς το καπλάνι και χωρίς κανένα μυστικό. Χαίρομαι πολύ που θα φύγουμε γιατί θα πάμε επιτέλους σχολείο, θα κάνουμε πολλούς φίλους και φίλες και θα βλέπουμε και τον Νόλη με την Άρτεμη. Θα έρχονται ο ένας για να κάνει μαθήματα με τον παππού και η άλλη για να μάθει να ράβει απ’ τη θεία Δέσποινα. Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα που το έχω μέσα μου και δεν μπορώ να το πω σε κανέναν, γιατί έδωσα όρκο. Ο Νόλης μου είπε ένα μυστικό που δεν μπορώ να το πω σε κανέναν, ούτε καν στη Μυρτώ. Είναι η πρώτη φορά που κρατάω κάτι μυστικό από την αδερφή μου και αισθάνομαι άσχημα γι’ αυτό.

                                                        Μέλια                                            Χρήστος Α.

 

 

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Σήμερα θα φύγουμε από το αγαπημένο μας Λαμαγάρι, μαζί με τη θεία Δέσποινα, τον παππού και τη Μυρτώ. Θα ξαναγυρίσουμε στο σπίτι μας στη χώρα. Όλα θα είναι πιο βαρετά, εάν εξαιρέσεις το γεγονός πως θα μας επισκέπτεται ο Νόλης και καμιά φορά η Άρτεμη. Το θετικό είναι πως θα πάμε σχολείο και θα κάνουμε καινούριες φιλίες.

Φέτος βέβαια το καλοκαίρι μας δεν ήταν το ίδιο. Ξαφνικά δεν μπορούσαμε να αναφέρουμε το καπλάνι. Άσε που έπρεπε να αλλάξουμε όνομα και στη γάτα μας, τη «Δημοκρατία». Και ο Νίκος δεν έμεινε πολύ στο Λαμαγάρι, γιατί όπως ακούσαμε κάποιοι ήθελαν να τον πιάσουν.

Τέλος πάντων, τώρα αγαπητό μου ημερολόγιο πρέπει να σε αφήσω, γιατί θα έρθει σε λίγο η Σταματίνα να κλείσει τα παραθυρόφυλλα και η Μυρτώ θα με ρωτήσει: ΕΥ-ΠΟ; ΛΥ-ΠΟ;

                                                                               Μέλια                                                         Μυρσίνη Γκ.

 

 

 

Κατηγορία Διδασκαλία ολόκληρου λογοτεχνικού έργου "Το καπλάνι της βιτρίνας", Λογοτεχνία Α | 29 Σχόλια »

Στη θέση των ηρώων

21 Μαρτίου 2019 από

Στο μάθημα της Λογοτεχνίας, στο πλαίσιο της διδασκαλίας ολόκληρου λογοτεχνικού έργου, μετά την ολοκλήρωση του Α΄ μέρους του βιβλίου «Το καπλάνι της βιτρίνας» της Άλκης Ζέη, μπήκαμε στη θέση των ηρώων και γράψαμε στο ημερολόγιό μας τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας. Οι μαθήτριες του Α2.

 

Χειμώνας 1935

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

 Σήμερα είναι Κυριακή. Αυτή η μέρα είναι πολύ βαρετή, καθώς είναι χειμώνας και δεν μπορούμε να βγούμε από το σπίτι, επειδή βραδιάζει γρήγορα. Εγώ έμεινα πάλι με την αδερφή μου τη Μέλια και βαριόμαστε πάρα πολύ. Ο μπαμπάς και η μαμά λείπουν από το σπίτι, όπως και όλοι οι υπόλοιποι άλλωστε,  κι εμείς μένουμε με τον παππού. Ήταν αρκετά καλός ο καιρός σήμερα και γι΄αυτό ο παππούς μάς πήγε έναν περίπατο. Μετά γυρίσαμε σπίτι και άρχισε η βαρεμάρα ξανά. Ανυπομονώ πολύ για το καλοκαίρι. Θέλω να πάμε στο Λαμαγάρι και να δούμε τα άλλα παιδιά. Το καλοκαίρι οι Κυριακές δεν είναι καθόλου βαρετές.

                                                                       Μυρτώ                                                  Μαρίνα Κ.

 

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Σου γράφω για να σου πω πόσο λυπημένη είμαι σχετικά με ένα μυστικό που κρύβω από τη Μυρτώ. Το μυστικό αυτό αφορά τον Νόλη, ο οποίος θέλει να γίνει σαν τον Νίκο, δηλαδή επαναστάτης. Μου είπε να μην το πω σε κανέναν,  ούτε στη Μυρτώ, αλλά δε νομίζω να αντέξω για πολύ ακόμα. Τη Μυρτώ την εμπιστεύομαι και της λέω τα πάντα, όπως κι εκείνη το ίδιο. Εάν της το πω και κάποτε το μάθει ο Νόλης, θα είμαι τόσο θλιμμένη,  γιατί ο Νόλης δε θα με εμπιστεύεται και δε θα με έχει φίλη. Αντίθετα, εάν δεν το πω στην αδερφή μου και το μάθει, θα στεναχωρηθεί πολύ, γιατί θα νομίζει ότι δεν της έχω εμπιστοσύνη και ότι μπορεί να της κρύβω κι άλλα μυστικά. Δεν ξέρω τι να κάνω. Θα ήθελα κάποιος να με βοηθήσει, αλλά πρέπει να βρω μια λύση μόνη μου. Καλό βράδυ!

                                                        Μέλια                                           Ευαγγελία Δ.

 

 

Καλοκαίρι του 1936

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Ξέρω πως έχω πολύ καιρό να σου γράψω. Βλέπεις ξεκίνησαν οι καλοκαιρινές διακοπές και εδώ στο Λαμαγάρι εγώ και η Μυρτώ περνάμε υπέροχα και διασκεδαστικά. Η παρέα με τα παιδιά από τα τσαρδάκια είναι πολύ απολαυστική.

Μόνο που τελευταία τα πράγματα έχουν αλλάξει. Τώρα πια έχουμε δικτατορία και γι΄αυτό όλοι ψάχνουν τον Νίκο, ο οποίος κρύβεται στον Μύλο με το μισό φτερό και είναι επαναστάτης. Αυτό μόνο εμείς τα μεγάλα παιδιά το ξέρουμε. Γι΄αυτό και μόνο εμείς επισκεπτόμαστε το κρησφύγετό του, έτσι ώστε να του πάμε τροφή.

Στον Πύργο όλοι είναι αναστατωμένοι και ταυτόχρονα λυπημένοι. Δεν μπορούμε να βγαίνουμε για παιχνίδι στον δρόμο, γιατί  οι μεγάλοι δε μας αφήνουν και δεν μπορούμε να λέμε τη λέξη «δημοκρατία», γιατί απαγορεύεται.

Αχ, μακάρι να άνοιγε το καπλάνι το δεξί του μάτι και όλος ο κόσμος να γαλήνευε!

Τέλος πάντων, την επόμενη βδομάδα γυρνάμε στη χώρα. Είμαι πολύ ενθουσιασμένη, καθώς θα είναι η πρώτη χρονιά που εγώ και η Μυρτώ θα πάμε σε κανονικό σχολείο, γιατί μέχρι τώρα κάναμε μάθημα με τον παππού. Καληνύχτα ημερολογιάκι μου! Τα υπόλοιπα αύριο.

                                                  Με αγάπη, Μέλια                                         Μαριάννα Κ. 

 

 

Κατηγορία Διδασκαλία ολόκληρου λογοτεχνικού έργου "Το καπλάνι της βιτρίνας", Λογοτεχνία Α | 29 Σχόλια »

« Παλιότερα άρθρα Επόμενα άρθρα»