ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΚΟΡΗΣΟΥ

Το σχολείο μας έχει ξεκινήσει τα μαθήματα τηλεκπαίδευσης με τη μορφή της ασύγχρονης διδασκαλίας.
Οι μαθητές μπαίνουν στην πλατφόρμα του eclass στην ηλεκτρονική διεύθυνση:

 https://eclass.sch.gr/main/portfolio.php

αφού πρώτα κάνουν σύνδεση στο πανελλήνιο σχολικό δίκτυο στην ακόλουθη διεύθυνση:

https://webmail.sch.gr/login.php

Καθοδηγητικό pdf το παρακάτω:

Οδηγός-μαθητή-e-class-ΚΑΛΥΒΑ

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ-ΜΑΘΗΤΩΝ-ΚΗΔΕΜΟΝΩΝ-ΓΙΑ-ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ-ΔΕΔΟΜΕΝΑ

Επειδή μας πρόλαβε ο covid-19, ύπουλος ιός, που δεν μας αφήνει άλλα περιθώρια από το να τον πολεμήσουμε, δεν έχουμε το χρόνο να μυηθούμε στην εξειδικευμένη χρήση μέσω sch.gr, σκεφτήκαμε να χρησιμοποιήσουμε την ήδη υπάρχουσα, πετυχημένη και , υπέρ-πολυπληθέστατα επισκεπτόμενη σελίδα του ωραίου μας σχολείου.

Ας προσπαθήσουμε να εξοικειωθούμε λοιπόν με την ιδέα του ιού αυτού που μπήκε πολύ ξαφνικά και απότομα στην καθημερινότητά μας, με τη βία, προκαλώντας ένα σωρό δυσάρεστα συναισθήματα, καθώς και φόβο. Θα ήταν υπερβολή να κάνουμε ότι δε μας αγγίζει.

Θα ήταν και επικίνδυνο ταυτόχρονα αφού μπορεί να σήμαινε πως δε τον λαμβάνουμε υπόψιν  στα σοβαρά, θέτοντας έτσι τον εαυτό μας και τους άλλους σε κίνδυνο.

Ας ακινητοποιήσουμε λίγο το φόβο που είναι φυσικό όλοι να αισθανόμαστε, κάνοντας κάτι ευχάριστο: ζωγραφίζοντας. Ίσως ξορκίζοντάς τον με αυτόν τον τρόπο. Δε πρέπει να ξεχάσουμε πως ξέρουμε τι είναι ωραίο. Καιρός κιόλας να θυμηθούμε λίγο από το μάθημα της ζωγραφικής που και αυτό, ξέρετε πως λυπάμαι για την διακοπή αυτή, διακόπηκε ξαφνικά.

Ας ζωγραφίσουμε.

Ας κάνουμε τον ιό.

Ξέρετε, αυτή τη στρογγυλή μπάλα,

πως το λέμε αυτό το στερεό(;),

με όλες αυτές τις μικρές λεπτές βεντούζες(σε ποιο στερεό ανάγονται αυτές οι λεπτές φόρμες; ) που προεξέχουν ακτινωτά προς όλες τις δυνατές γωνίες και κατευθύνσεις, έτοιμες να κολλήσουν απάνω σε κάποιο κύτταρο και να το εκμεταλλευτούν για να επιζήσουν.

Ας ξεκινήσουμε από το φόντο λοιπόν παιδιά. Θυμάστε που λέγαμε πως το κενό είναι το ίδιο σημαντικό με το «γεμάτο»; το  φόντο με τη μορφή; Ας κάνουμε το φόντο μας τουλάχιστον το ίδιο όμορφο όπως τον ιό.

Ας κολλήσουμε χαρτιά, στρας, χάντρες, μικροσκοπικά κουμπιά, στο φόντο μας.

Ας το χρωματίσουμε πάρα πολύ καλά, με τις πιο πλούσιες αποχρώσεις, λίγες πιο πολλές από αυτές που θα βάλουμε πάνω σε αυτόν. Πρέπει να του δείξουμε ότι τον μελετάμε και αυτόν καλά, ξεχωρίζουμε κάθε διαφοροποίηση του κόκκινου προς το πορτοκαλί.

Τέλος ας μη ξεχάσουμε τις άκρες των πλοκαμιών αυτών(με ποιο στερεό μοιάζουν τούτες;-δε πειράζει καθόλου που είναι πολύ μικρές σε σχέση με τα πλοκάμια).

Στείλτε τις ζωγραφιές σας, που θα κάνετε σε όποια επιφάνεια βρείτε. Είπαμε ότι χρησιμοποιούμε ότι χαρτόνι βρεθεί μπροστά μας, ακόμη και ατό από τα δημητριακά που πρέπει να απαρτίζουν μέρος του πρωινού μας, για να κάνουμε ότι μπορούμε να μείνουμε υγιείς.

Δεύτερον, το φωτογραφίζετε, φροντίζοντας τα όρια του έργου να μην υπολείπονται πολύ από το κάδρο της εικόνας μας. Και φυσικά προσπαθούμε πριν πατήσουμε το κλείστρο, πριν βγάλουμε την φωτογραφία μας δηλαδή, να έχουμε την κάμερα σε τέτοιο σημείο και σε τέτοια γωνία ώστε και οι τέσσερις γωνίες αυτού που φτιάξαμε να τείνουν να είναι ορθές. Όχι φλας. Μη βγείτε έξω από το σπίτι όμως, δίπλα στο παράθυρο, μέρα να είναι και θα βγει καλή. Θέλει και η καταγραφή την ώρα της, μη νομίζετε πως είναι και τόσο εύκολο ώστε να σνομπάρουμε τη διαδικασία.

Τρίτον στείλτε τη.

Τέταρτον, την ανεβάζουμε.

Πέμπτον, σε αυτή την ηλικία επιτρέπεται, την καμαρώνετε, εσείς οι ίδιοι. Σαν μεγαλώσετε αφήνετε τους άλλους να το κάνουν αυτό για εσάς.

Τι λέτε, πάμε μία;

Υλικά: παστέλ, κραγιόνια κέρινα, λαδοπαστέλ, κιμωλίες, τέμπερες, μαρκαδόρους, χρωματιστά μολύβια, κόλλες, γυαλιστερά, χαρτόνια, μπλοκ, υφάσματα, αλάτι, πινέλα, νεράκι, χαρτοπετσέτες και διπλωματία (στις μαμάδες για τυχόν λέρωμα)και ένα ακόμη υλικό, η έφεσή μας προς ότι θεωρούμε ωραίο.

 

 

Σας ενημερώνουμε ότι στα πλαίσια της ασύγχρονης εξ’ αποστάσεως εκπαίδευσης έπειτα από οδηγίες του Υπουργείου Παιδείας, θα πρέπει να προβείτε στη δημιουργία μαθητικού λογαριασμού από το Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο.  Αυτό γίνεται αφού μεταβείτε στην ιστοσελίδα  https://register.sch.gr/students/ επιλέγοντας τον σύνδεσμο Εγγραφή Μαθητών. Στην παραπάνω ιστοσελίδα υπάρχουν οι σχετικές οδηγίες εγγραφής.

«Η μια από τις δύο καρυδιές που φύτεψα στην αυλή του γυμνασίου της Κορησού συν πέντε βυσσινιές.
Στόχος μου η ενίσχυση βιοποικιλότητας και άγριας ζωής».

Αλέξανδρος Φίτζιος

Εδώ είναι οι 5 βυσσινιές. Αλέξανδρε, ευχαριστούμε πολύ!

Φωτογραφία: INTIMENEWS/ΖΑΧΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ
Πηγή: iefimerida.gr – https://www.iefimerida.gr/ellada/koronoios-merimna-dimon-gia-ilikiomenoys-zoyn-monoi

Πολλές οικογένειες της Κίνας έχουνε απομονωθεί λόγω του κορωνοϊού που έχει μεταδοθεί σε ολόκληρη την Κίνα, αλλά και την Ελλάδα. Τα παιδιά έχουν χωριστεί από τους γονείς, γιατί ένας από τους δύο έχει νοσήσει από τον κορωναϊό. Όλοι οι άνθρωποι της Κίνας ζουν σε καραντίνα και απομονωμένοι από όλους με το άγχος και τον φόβο μήπως κολλήσουν. Δεν βγαίνει κάνεις πλέον έξω. Το Υπουργείο Παιδείας έχει πάρει δραστικά μέτρα για το καλό όλων μας. Έτσι, τα παιδιά δεν μπορούν να πάνε πουθενά. Έχουν κλείσει τα πάντα λόγω κορωνοϊού. Δυστυχώς αυτό δεν είναι παραμύθι, αλλά βασίζεται σε αληθινά γεγονότα που τα ζούμε σήμερα και πραγματικά όλοι φοβόμαστε. Εύχομαι να τελειώσει σύντομα όλη αυτή η καραντίνα, να καταπολεμηθεί ο κορωνοϊός και να μην εξαπλωθεί κι άλλο. Γιατί όσο εξαπλώνεται τόσους περισσότερους θανάτους θα έχουμε.

Φανή Γουγούση

Η Κενγκά τώρα πια βουτηγμένη στο πετρέλαιο ψάχνει απεγνωσμένα να βρει καθαρό νερό, για να καθαρίσει το πετρέλαιο από πάνω της. Είναι τόσο απογοητευμένη. Η μόνη παρήγορη σκέψη είναι ότι πρόλαβε να αφήσει το αβγό της στον γάτο, να το κλωσήσει και έπειτα να το μεγαλώσει. Μετά από πολλή προσπάθεια βρήκε ένα μέρος με καθαρό νερό. Βουτούσε και ξαναβουτούσε με τόση χαρά ώσπου καθάρισε όλο το πετρέλαιο από τα φτερά της. Τώρα πια είχε σωθεί, πετούσε ελεύθερη κι ευτυχισμένη χωρίς να ξέρει που πηγαίνει. Πού να ήξερε όμως τι την περίμενε; Πετώντας πάνω από ένα δασάκι δύο κυνηγοί σημάδευαν πουλιά και ξαφνικά μια σφαίρα σφηνώθηκε στο σώμα της. Η Κενγκά έπεσε στο έδαφος σχεδόν νεκρή. Όμως μόλις πλησίασαν οι κυνηγοί και είδαν ότι είναι γλάρος, κάλεσαν τη φιλοζωική. Όμως ήταν ήδη αργά η Κενγκά έσβησε.
Παναγιώτης Θωμόπουλος

ΕΟΔΥ Οδηγίες για παραμονή παιδιών και εφήβων στο σπίτι _ 11 ΜΑΡΤΙΟΥ 2020

ΕΘΝΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΓΕΙΑΣ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΥΓΕΙΑΣ 

Οδηγίες για παραμονή παιδιών και εφήβων στο σπίτι 

στο πλαίσιο της Κοινής Υπουργικής Απόφασης για την πρόληψη της διασποράς του νέου κορωνοϊού SARS-CoV-2 στις σχολικές μονάδες και την κοινότητα 

11 Μαρτίου 2020 

  • Αποφυγή των συναθροίσεων και του συγχρωτισμού οπουδήποτε (π.χ. καφετέριες, κινηματογράφοι) 
  • Αποφυγή ομαδικών εξωσχολικών δραστηριοτήτων 
  • Αποθάρρυνση συναντήσεων σε σπίτια φίλων, εστιατόρια ή εμπορικά κέντρα 
  • Ενθάρρυνση εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων εξ αποστάσεως (e-learning) 
  • Αποφυγή επαφής με άτομα που ανήκουν στις ευπαθείς ομάδες 
  • Συχνό και καλό πλύσιμο των χεριών με νερό και σαπούνι ή αλκοολούχο διάλυμα 
  • Κάλυψη του βήχα ή του φτερνίσματος με χαρτομάντιλο και απόρριψη στα απορρίμματα. Αν αυτό δεν είναι διαθέσιμο, με το εσωτερικό του αγκώνα 
  • Αποφυγή αγγίγματος ματιών, μύτης και στόματος 
  • Αποφυγή στενής επαφής (χειραψίες, αγκαλιές και φιλιά) 
  • Αποφυγή επαφής με άτομα που έχουν συμπτώματα λοίμωξης 
  • Σε περίπτωση εμφάνισης συμπτωμάτων, παραμονή στο σπίτι και επικοινωνία με ιατρό ή με τον ΕΟΔΥ. Βιβλιογραφία 

Centers for Disease Control and Prevention. Coronavirus Disease 2019 (COVID-19). Interim Guidance for Administrators of US Institutions of Higher Education 

https://www.cdc.gov/coronavirus/2019-ncov/community/guidance-ihe-response.html 

ΕΘΝΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΌΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΓΕΙΑΣ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΕΠΙΔΗΜΙΟΛΟΓΙΚΗΣ ΕΠΙΤΗΡΗΣΗΣ ΚΑΙ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ ΓΙΑ ΛΟΙΜΩΔΗ ΝΟΣΗΜΑΤΑ Τηλ. 2105212000 www.eody.gov.gr 

Το ψηφιακό βιβλίο εδώ

Ανάλυση του κειμένου εδώ.

Το απόσπασμα του κειμένου από το 1.37 και μετά

Μαρτυρίες για το δράμα των προσφύγων της Μ. Ασίας εδώ.

Σταύρος Μαλαγκονιάρης, «Ηρθαν οι “πρόσφυγγες” να πάρουν το ψωμί μας»

Παράλληλο κείμενο

Διδώ Σωτηρίου

[Οι πρόσφυγες]  

Το 1922 έγινε η Μικρασιατική καταστροφή. Ένας ολόκληρος κόσμος, ο Ελληνισμός της Μικράς Ασίας, διωγμένος από τους Τούρκους εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα. Το κείμενο που ακολουθεί, αποτελείται από τμήματα, παρμένα από το μυθιστόρημα Μέσα στις φλόγες. Στο βιβλίο αυτό, με αφορμή την ιστορία μιας οικογένειας, γίνεται αναφορά στους Έλληνες της Μικράς Ασίας, στις τραγικές στιγμές που πέρασαν όταν ξεριζώθηκαν, καθώς και στις αφάνταστες δυσκολίες που αντιμετώπισαν στην Ελλάδα, έως ότου ξαναφτιάξουν τη ζωή τους. Αφηγήτρια είναι ένα κορίτσι, η Αλίκη Μάγη, που ήδη έχει φτάσει στην Ελλάδα και περιμένει με ανυπομονησία τους δικούς της.

Κανείς μας ακόμα δεν μπορούσε να πιστέψει πως είμαστε οι πρώτες σταγόνες της καταιγίδας που έφτανε, η πρώτη αχνή γραμμή μιας ατέλειωτης ανθρωποθάλασσας που θα ξεχυνόταν σε λίγο σ’ εκείνο το άγνωστο λιμάνι.

Αρχίσαμε να βαδίζουμε πιασμένοι απ’ το χέρι, κοντά ο ένας στον άλλον, χαμένοι, μουδιασμένοι, δισταχτικοί, σαν να ‘μαστέ τυφλοί και δεν ξέραμε πού θα μας φέρει το κάθε βήμα που αποτολμούσαμε. Γυρεύαμε ξενοδοχείο στο λιμάνι για ν’ ακουμπήσουμε και να περιμένουμε τους δικούς μας. Όπου κι αν ρωτούσαμε, παίρναμε την ίδια στερεότυπη απόκριση:

—  Απ’ τη Σμύρνη έρχεστε; Δε δεχόμαστε πρόσφυγες.

—  Μα, θα σας πληρώσουμε καλά, ανθρώποι του Θεού, έλεγε η θεία Ερμιόνη.

Εκείνοι επέμεναν στην άρνησή τους:

—  Φοβόμαστε τις επιτάξεις*. Στη Χίο, στη Μυτιλήνη, στη Σάμο επιτάξανε όλα τα σχολεία, τα ξενοδοχεία, τα πάντα…

—  Τι θέλαμε, τι γυρεύαμε να ‘ρθούμε σε τούτον τον αφιλόξενο τόπο, έλεγε η κυρία Ελβίρα. Τι θέλαμε, τι γυρεύαμε να χωριστούμε από τους άντρες μας!

Στο τέλος βρέθηκε ένας αναγκεμένος* ξενοδόχος και μας έδωσε ένα σκοτεινό, άθλιο δωμάτιο με έξι κρεβάτια. Για πότε γινήκαμε πραγματικοί πρόσφυγες δεν το καταλάβαμε. Μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα όλος ο κόσμος αναποδογύρισε. Βαπόρια φτάναν το ένα πίσω από τ’ άλλο και ξεφόρτωναν κόσμο, έναν κόσμο ξεκουρντισμένο, αλλόκοτο, άρρωστο, συφοριασμένο, λες κι έβγαινε από φρενοκομεία, από νοσοκομεία, από νεκροταφεία. Έπηξαν οι δρόμοι, τα λιμάνια, οι εκκλησίες, τα σκολειά, οι δημόσιοι χώροι. Στα πεζοδρόμια γεννιόνταν παιδιά και πέθαιναν γέροι.

Ενάμισι εκατομμύριο άνθρωποι βρεθήκανε ξαφνικά έξω από την προγονική τους γη. Παράτησαν σκοτωμένα παιδιά και γονιούς άταφους. Παράτησαν περιουσίες, τον καρπό στα δέντρα, το φαΐ στη φουφού*, τη σοδειά στην αποθήκη, το κομπόδεμα στο συρτάρι, τα πορτρέτα των προγόνων στους τοίχους. Και βάλθηκαν να τρέχουν, να φεύγουν κυνηγημένοι απ’ το τούρκικο μαχαίρι και τη φωτιά του πολέμου. Και λογίζονταν τυχεροί που αντάλλαξαν το έχει τους*, την πατρίδα τους, το παρελθόν τους με μια στάλα σιγουριά… Άρπαξαν βάρκες, καΐκια, σχεδίες, βαπόρια και πέρασαν τη θάλασσα σ’ έναν ομαδικό, φοβερό ξενιτεμό. Κοιμήθηκαν αποβραδίς νοικοκυραίοι στον τόπο τους και ξύπνησαν φυγάδες, θαλασσοπόροι, άστεγοι, άποροι, αλήτες και ζητιάνοι στα λιμάνια του Πειραιά, της Σαλονίκης, της Καβάλας, του Βόλου, της Πάτρας.

Ενάμισι εκατομμύριο αγωνίες και οικονομικά προβλήματα ξεμπάρκαραν στο φλούδι της Ελλάδας*, με μια θλιβερή ταμπέλα κρεμασμένη στο στήθος: «Πρόσφυγες!». Πού ν’ ακουμπήσουν οι πρόσφυγες; Τι να σκεφτούν; Τι να ξεχάσουν; Τι να πράξουν; Πού να δουλέψουν; Πώς να ζήσουν;

Τρέμαν ακόμα από το φόβο. Τα μάτια τους ήταν κόκκινα απ’ το αιμάτινο ποτάμι της κόλασης που διάβηκαν. Και σαν πάτησαν σε στέρεο έδαφος, μετρήθηκαν να δουν πόσοι φτάσανε και πόσοι λείπουν. Κι οι ζωντανοί δεν το πιστεύανε, μόνο άπλωναν τα χέρια τους στο κορμί τους και το ψάχνανε, για να βεβαιωθούνε πως δεν ήταν βρικόλακες. Και ψάχναν και για την ψυχή τους, να δουν αν ήταν στη θέση της. Μ’ αυτή ήταν άφαντη. Είχε μείνει πίσω στην πατρίδα, κοντά στους αγαπημένους νεκρούς και στους αιχμαλώτους, κοντά στα σπιτάκια, στα χωράφια, στις δουλειές και στα καζάντια…*

Μικροί μεγάλοι στριμωχνόμαστε στις παραλίες αποβλακωμένοι, άβουλοι, με μια έμμονη ιδέα ο καθένας, κι άλλος με μια άνοια αποκρουστική. Οι πιο τυχεροί ξεδίναν, γιατί κλαίγανε και βρίζανε και μούγκριζαν από πόνο.

Μια νέα γυναίκα πετούσε από καιρό σε καιρό ένα τραγικό νανούρισμα: «Νάνι, νάνι, το παιδάκι μου να κάνει…». Στην αγκαλιά της κρατούσε ένα μαξιλάρι που όλο το σκέπαζε και το φιλούσε και κοίταζε γύρω της πανικόβλητη. Κανένας δεν την πρόσεχε. Μόνο ο γερο-πατέρας της πάσχιζε να την ησυχάσει.

—  Κορούλα μου, Ελένη μου, κάνε, παιδί μου, κουράγιο. Αυτό ήταν το θέλημα του Θεού…

Κάποιος δημοσιογράφος που πρόσεξε τη σκηνή, κοντοστάθηκε και θέλησε να πληροφορηθεί.

—  Αχ! έκανε ο γέρος. Τ’ αγοράκι της έσκυψε να πάρει απ’ την κούνια κι αντί γι’ αυτό πήρε το μαξιλάρι κι έφυγε!

Μια μέρα, αντάμωσα μέσα σ’ ένα ανθρώπινο μπουλούκι το θείο Θανάση με την κόρη του τη Βαλεντίνη. Ήταν οι πρώτοι συγγενείς που έβλεπα κι αρπάχτηκα απ’ αυτούς, ξεσπώντας σ’ ένα παραπονεμένο κλάμα.

Η Βαλεντίνη προσπάθησε να με μερώσει.

—  Θα ‘ρθουν, μην απελπίζεσαι. Είναι κόσμος, χιλιάδες κόσμος, που μπαρκάρει ακόμα.

Της έδειξα πού βρίσκεται το ξενοδοχείο μας. Μα ο θείος Θανάσης δεν πήγε μαζί της. Αδιάφορος και ήρεμος κοίταζε τον κόσμο. Είχε πάθει πάλι μια δυνατή νευρική κρίση κι έλεγε ξερά:

— Πώς κάνουν έτσι οι άνθρωποι! Τι τους έπιασε και το χάσαν πάλι το τσερβέλο*;

Η Βαλεντίνη μας ανιστόρησε όλα όσα ήξερε για την καταστροφή. Πώς μπήκαν οι ζεϊμπέκηδες* μέσα στη Σμύρνη. Στην αρχή δεν πείραξαν άνθρωπο· μα ύστερα ρίχτηκαν με λύσσα στη σφαγή και στο πλιάτσικο*, αρχίζοντας απ’ την αρμένικη γειτονιά. Ο Νουρεντίν πασάς έβγαλε τότε φιρμάνι ν’ αφήνουν όλα τα γυναικόπαιδα και τους γέρους να φεύγουν, και να κρατούνε αιχμάλωτους μόνο τους άντρες και τ’ αγόρια.

Η Σμύρνη είχε παραδοθεί στις φλόγες και στο αίμα. Ο κόσμος στριμωχνόταν στην παραλία ζητώντας προστασία απ’ τον αγγλογαλλικό και τον αμερικάνικο στόλο· και παρακαλούσε τους συμμάχους να τον σώσουν απ’ το λεπίδι. Μα οι ξένοι είχαν, λέει, διαταγές να μην επεμβαίνουν! Και κάθονταν πάνω στα καράβια τους με σταυρωμένα χέρια και κάπνιζαν τα τσιμπούκια τους! Και κοίταζαν, σαν θεατές, το φοβερό μαρτύριο ενός ολόκληρου πληθυσμού.

Όσοι άνθρωποι είχαν λεφτά, έδιναν ολόκληρη περιουσία για να τους πάρουν οι βάρκες. Μα τις περισσότερες φορές άλλοι, πιο χεροδύναμοι και σβέλτοι, σπρώχναν τους

πρώτους κι άρπαζαν τη θέση τους. Κι οι βάρκες, κάθε τόσο, αναποδογύριζαν κι οι άνθρωποι πνίγονταν μέσα στον πανικό, σαν τις μύγες.

— Θε μου! Θε μου! δε θέλω ν’ ακούσω άλλο, έλεγε η θεία Ερμιόνη.

Η καταστροφή της Σμύρνης (λιθογραφία, λεπτομέρεια)

* * *

Μια μέρα, ήταν περίπου μεσημέρι, ένα νιόφερτο καράβι είχε μόλις ξεφορτώσει φουρνιές τη συμφορά.

— Αλίκη! μου φώναξε ο Τρύφωνας, ο γιος της κυρίας Ελβίρας, δες σ’ εκείνη την πέμπτη βάρκα. Διακρίνεις;

Σκίρτησα ολόκληρη. Τα μάτια μου πήδηξαν από τις κόγχες και ξοπίσω τους πήδηξε και η καρδιά μου. Είδα το Στέφο πρώτο στην πλώρη της βάρκας και πίσω του τη μητέρα, που κρατούσε στην αγκαλιά της τη Νιόβη, και τη θεία Ελένη με την Ινώ, και τη Ριρή που είχε κρεμασμένα στο λαιμό κιάλια και σιγοκουβέντιαζε με δυο άγνωστους νέους. Και στο τιμόνι είδα κοντά σε δυο θεόρατους μπόγους τον πατέρα που κάπνιζε την πίπα του. Έμοιαζαν όλοι μαζί με τουρίστες που πήγαιναν σε ταξιδάκι αναψυχής.

Ήταν πραγματικότητα ή παράκρουση*; Έσπρωχνα σαν τρελή τον κόσμο ως να φτάσω στην αποβάθρα. Άπλωνα τα σκελετωμένα χέρια μου, που τα ήθελα σαν μαγνήτες, και φώναζα: «Ελάτε! Ελάτε επιτέλους!». Αιώνες μου φάνηκε πως έκανε κείνη η βάρκα ως ν’ αγγίξει τη στεριά, ν’ αγγίξω κι εγώ εκείνους, να βεβαιωθώ πως δεν ήταν πλάσματα της φαντασίας μου.

Για πότε βρέθηκα μέσα στην αγκαλιά της μάνας μου δεν το κατάλαβα.

—  Έρχεται κι ο θείος Γιάγκος, είπε, τον είδαμε στη Μυτιλήνη. Ευτυχώς σώθηκε!

Ο πατέρας τραβολογούσε δυο δέματα.

—  Τα χαλιά, έλεγε, προσέχετε μη βραχούν τα χαλιά. Αυτή ‘ναι όλη η περιουσία μας.

Πόσο απλή ήταν η αντάμωση και πόσο σκληρή και περίπλοκη η αγωνία της προσμονής!

* επιτάξεις (η επίταξη): οι επιστρατεύσεις ανθρώπων, ζώων ή αντικειμένων για την εξυπηρέτηση στρατιωτικών ή κοινωνικών στόχων σε περιόδους έκτακτης ανάγκης * αναγκεμένος: άνθρωπος που είχε μεγάλη οικονομική ανάγκη * στη φουφού (η φουφού): στη συσκευή για το ψήσιμο κρεατικών * το έχει τους: την περιουσία τους * στο φλούδι της Ελλάδας: στη γη της Ελλάδας * καζάντια (το καζάντι): πλούτος, κέρδη * χάσαν το τσερβέλο: έχασαν τα λογικά τους * οι ζεϊμπέκηδες (ο ζεϊμπέκης): οι χωροφύλακες ή οι στρατιώτες της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, που προέρχονταν από εξισλαμισθέντες Έλληνες της Μικράς Ασίας * στο πλιάτσικο (το πλιάτσικο): στη λεηλασία * παράκρουση: παραφωνία, έντονη αναστάτωση, τρέλα

Από το Ανθολόγιο Λογοτεχνικών Κειμένων  Ε’ και ΣΤ’ Δημοτικού