sine qua non
Μαθηματικά και …άλλα πολλά! Και όχι μόνον!
-
-
Εκπαιδευτικό Baratinage!- Παρουσιάστηκε σφάλμα, το κανάλι Νέων είναι πιθανόν εκτός λειτουργίας. Προσπαθήστε ξανά αργότερα.
Τον μπελά του φαίνεται πως βρήκε ο Αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα με τη μύγα που σκότωσε στη διάρκεια τηλεοπτικής συνέντευξης.
YouTube Direkt
έχουν εκτιναχθεί οι πωλήσεις του βιβλίου που ενέπνευσε μια γενιά αριστερών της Λατινικής Αμερικής από τη στιγμή που ο πρόεδρος της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες 
το χάρισε στον αμερικανό πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα. Το βιβλίο «Ανοιχτές Φλέβες της Λατινικής Αμερικής: Πέντε Αιώνες της Λεηλασίας μιας Ηπείρου», ένα μανιφέστο για τους αιώνες ιμπεριαλισμού στην περιοχή, βρισκόταν χθες στη δεύτερη θέση των μπεστσέλερ του Amazon.com, αφού ο Τσάβες το δώρισε στον Ομπάμα κατά την 5η σύνοδο κορυφής των κρατών της αμερικανικής ηπείρου η οποία διεξήχθη στο Τρινιντάντ και Τομπάγκο. Το βιβλίο αυτό του ουρουγουανού συγγραφέα Εδουάρδο Γαλεάνο περιγράφει την ιστορία της Λατινικής Αμερικής ως μια 500ετή λεηλασία των φυσικών πηγών της από την αποικιοκρατική Ισπανία στα 1600 ως τις πολυεθνικές των ΗΠΑ του 20ου αιώνα.
Ο Μιχάλης Μητσός στα «Νέα» και η Γιούλη Μανώλη στον «Ελεύθερο Τύπο» μας μεταφέρουν τις ανησυχίες του Ομπάμα για το χάλι της αμερικάνικης εκπαίδευσης. Ποιος όμως θα μιλήσει στους δικούς μας… Ταλιμπάν για charter schools και NCLB; Ποιος θα πείσει την ΟΛΜΕ να αμείβονται οι καθηγητές με κριτήριο τις επιδόσεις των μαθητών τους στο σχολείο και … όχι στα ιδιαίτερα;
«Η ευημερία της Αμερικής δεν ήταν ποτέ αποτέλεσμα τόσο του τρόπου με τον οποίο συσσωρεύουμε τον πλούτο όσο του τρόπου με τον οποίο εκπαιδεύουμε τα παιδιά μας». Μιλώντας την περασμένη Τρίτη στο Ισπανικό Εμπορικό Επιμελητήριο της Ουάσιγκτον, ο Μπαράκ Ομπάμα είπε πολύ ενδιαφέροντα πράγματα για την κατάσταση της εκπαίδευσης στη χώρα του και για τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν. Επισήμανε κατ΄ αρχάς ότι η παρακμή της αμερικανικής εκπαίδευσης είναι «αφόρητη για την οικονομία μας, απαράδεκτη για τη δημοκρατία μας και αβάσταχτη για τα παιδιά μας». Παρά τους μεγαλύτερους προϋπολογισμούς στον κόσμο, συνέχισε, «αφήσαμε τα διπλώματα να χάσουν την αξία τους, τα σχολεία να υποβαθμιστούν, την ποιότητα των καθηγητών μας να πέσει και άλλες χώρες να μας ξεπεράσουν». Αυτό που διακυβεύεται, τόνισε, είναι το αμερικανικό όνειρο. Παρ’ όλο που τα αμερικανικά πανεπιστήμια αποτελούν πρότυπο για όλο τον κόσμο, η κατάσταση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης γίνεται όλο και χειρότερη. Σύμφωνα με στοιχεία της οργάνωσης Αmerica΄s Ρromise Αlliance, τo 25% των Αμερικανών μαθητών δεν τελειώνει το λύκειο, ποσοστό που διπλασιάζεται στην περίπτωση των Αφροαμερικανών και των ισπανόφωνων μαθητών. Στην τελευταία έκθεση ΡΙSΑ του ΟΟΣΑ, αναφέρεται ότι οι 15χρονοι Αμερικανοί μαθητές παίρνουν κατά μέσον όρο 489 μονάδες στις συνδυασμένες εξετάσεις μαθηματικών και επιστήμης, 12 μονάδες κάτω από τον μέσο όρο των χωρών που συμμετέχουν. Για να αλλάξει αυτή η κατάσταση, ο Αμερικανός πρόεδρος έριξε στο τραπέζι μια πρόταση που θα τον φέρει αντιμέτωπο με τα ισχυρά συνδικάτα των καθηγητών: να αμείβονται οι καθηγητές σε συνάρτηση με τις επιδόσεις των μαθητών τους. Οι καλοί καθηγητές θα ανταμείβονται και θα τους ζητείται να αναλαμβάνουν μεγαλύτερες ευθύνες για τη βελτίωση των σχολείων τους. Στους κακούς θα δίνονται μία, δύο, τρεις ευκαιρίες, και αν δεν υπάρχουν αποτελέσματα θα παύουν να διδάσκουν. «Απορρίπτω το σύστημα που επιβραβεύει την αποτυχία και προστατεύει κάποιον από τις συνέπειές της», τόνισε ο Ομπάμα.
Στα μέτρα που εξήγγειλε περιλαμβάνεται επίσης η αύξηση των επενδύσεων στους παιδικούς σταθμούς και τα λεγόμενα ανάδοχα σχολεία (charter schools, δημόσια σχολεία που χαίρουν μεγαλύτερης αυτονομίας από τα άλλα, με αποτέλεσμα να παίρνουν περισσότερες πρωτοβουλίες), καθώς και η αύξηση της διάρκειας του σχολικού έτους - όσο κι αν η ιδέα αυτή δεν αρέσει σε κανέναν μαθητή .
Οκτώ χρόνια μετά την έναρξη της προεδρίας Τζ. Γ. Μπους, επτά χρόνια μετά το μεγαλύτερο εθνικό τραύμα με τους 3.000 νεκρούς, ύστερα από χρόνια ιδεολογικής τύφλωσης και πατριωτικής υπερθέρμανσης και τελικώς τη στιγμή του μεγάλου οικονομικού κινδύνου, οι Αμερικανοί πήραν μια ιστορική απόφαση - εξέλεξαν τον πρώτο μαύρο πρόεδρο της χώρας, εκφράζοντας την επιθυμία τους για αλλαγή πλεύσης. Η Αμερική θέλει μια νέα αρχή και μια απελευθέρωση. Ο Μπ. Ομπάμα υποσχέθηκε την αλλαγή, στην πραγματικότητα, όμως, μετέδωσε ελπίδα. Και πολύ περισσότερο προκάλεσε ένα μαζικό κίνημα, υποδαύλισε τον ενθουσιασμό κι επανέφερε στους ψηφοφόρους την πίστη στην εκλογική τους δύναμη. Η επαναπολιτικοποίηση της Αμερικής είναι το κέρδος του. Εξαφνα, λοιπόν, η Αμερική αισθάνεται πάλι νέα, έξαφνα ανοίγονται νέες δυνατότητες - μόνο που μια εκλογική νύχτα δεν αλλάζει την πολιτική οκτώ χρόνων διακυβέρνησης Μπους. Ιδιαίτερα στην Ευρώπη, η οποία αντιμετωπίζει τον Ομπάμα με μία ονειροπόλα ευφορία, εύκολα αγνοείται πως η επικρατούσα ιδεολογία της Αμερικής κινείται από καιρό σ’ άλλα ρεύματα -μπορεί το σχήμα φίλος-εχθρός να θολώνει, αλλά η Αμερική είναι κατά βάθος μια χώρα συντηρητική. Γίνεται πολύ λόγος για «λύτρωση». Ο πρώτος μαύρος πρόεδρος είναι σύμβολο για μια κοινωνία, που ενδιαφέρεται για την παγκόσμια ηγεσία με δυναμισμό και ειλικρίνεια, όπως επίσης σημάδι κι ελπίδα για τις μειονότητες. Λύτρωση, λοιπόν, επειδή τα σύμβολα είναι δυνατά. Και λύτρωση από την πίεση των χρόνων Μπους. Εντέλει, όμως, ο Ομπάμα δεν είναι λυτρωτής, αλλά ο πρόεδρος που πρέπει ν’ ανταποκριθεί στο αξίωμά του.
Συμπορευόμαστε με εξήντα τέσσερα εκατομμύρια εκατό χιλιάδες ανθρώπους σημαίνει είμαστε αλληλέγγυοι με τους Αμερικανούς που πίστεψαν στην αλλαγή και την επιδίωξαν με τη γενναία τους ψήφο· συμπορευόμαστε με εξήντα τέσσερα εκατομμύρια εκατό χιλιάδες ανθρώπους, σημαίνει έχουμε τη δυνατότητα να διακρίνουμε ότι η Αμερική δεν είναι μία και μπορούμε να επιλέξουμε απέναντι σε ποια Αμερική τοποθετούμαστε, με ποια συνομιλούμε και ποια καταδικάζουμε. Συμπορευόμαστε με εξήντα τέσσερα εκατομμύρια εκατό χιλιάδες ανθρώπους, γιατί αναγνωρίζουμε ότι το αμερικανικό φαινόμενο είναι πολλαπλό και πολύμορφο και ως τέτοιο μπορεί να περιγραφεί με τα πιο ετερόκλητα επίθετα: προκλητικό, ερεθιστικό, ενδιαφέρον, ευφυές, πραγματιστικό, αλλά και ανορθολογικό, απάνθρωπο, εγκληματικό, τρομακτικό, αποτρόπαιο. Και συμπορευόμαστε με εξήντα τέσσερα εκατομμύρια εκατό χιλιάδες ανθρώπους, γιατί επιθυμούμε να γείρει η πλάστιγγα προς την πλευρά των ευγενών χαρακτηριστικών της χώρας: προς τις αξίες του ορθολογισμού, της ελευθερίας, του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και όχι προς τον σκοταδισμό, τη θεοκρατία και τον φανατισμό.
Suddeutsche Zeitung και Κατερίνα Σχινά
Πολλές ελπίδες ακούω και φοβάμαι… Η Αμερική ποτέ δεν υποχωρεί σε ότι άπτεται των κυριαρχικών της δικαιωμάτων. Αν ελπίζουμε, εμείς οι Έλληνες, οτι ο νέος πρόεδρος θα ασχοληθεί, αμα τη αναλήψει των καθηκόντων του, προσωπικά με μας, είμαστε βαθειά νυχτωμένοι. Ας ευχηθούμε μόνο, να πράττουν επ΄αγαθώ οι κρατούντες τις τύχες του κόσμου στα χέρια τους και να μην αιματοκυλήσουν άλλο τον ήδη αιμορραγούντα, παντιοτρόπως, πλανήτη μας…
Γράφω πριν τις αμερικανικές εκλογές - κι εσείς θα με διαβάσετε μετά. Σπάνια το «πριν» και το «μετά» είχαν τόσο μεγάλη απόσταση. Σπάνια μία ημερομηνία, μία εκλογή, ένα γεγονός είχε τόσο μεγάλη σημασία.
? Μιλάμε για την πορεία μίας χώρας που άμεσα ή έμμεσα, θετικά ή αρνητικά, κατευθύνει τις τύχες του κόσμου. Άρα μιλάμε και για τη δική μας πορεία. Η επιλογή της 4ης Νοεμβρίου είναι μία, αλλά καίρια: ενηλικίωση η ανωριμότητα;
? Η ιδέα πως ένα κράτος (οποιοδήποτε - πόσο μάλλον οι ΗΠΑ) θα μπορούσε να εκλέξει την Σάρα Παίηλιν σε κάποιο αξίωμα (πόσο μάλλον στην αντιπροεδρία) μου προκαλεί κατάθλιψη.
? Η πιθανότητα πως ένας ασήμαντος πολιτικάντης όπως ο ΜακΚαίην θα μπορούσε να διαδεχθεί τον πιο ασήμαντο (αλλά επικίνδυνο) Πρόεδρο των ΗΠΑ -και ενδεχομένως να τον ξεπεράσει σε χάλι- μου προξενεί ναυτία.
? Και βέβαια ο Ομπάμα δεν είναι πανάκεια. Ούτε θαύματα θα κάνει, ούτε θα αλλάξει τον κόσμο σε τρεις κινήσεις. Αλλά και μόνο η εκλογή ενός έγχρωμου, νέου και ορθολογιστή Προέδρου των ΗΠΑ , θα είναι ένα θαύμα.
? Και σε όλους αυτούς της Αριστεράς που αγωνίζονται να μας πείσουν για το «τι Παπάγος - τι Πλαστήρας» - όλοι οι Αμερικανοί ίδιοι είναι και το ίδιο κατεστημένο υπηρετούν - τους εύχομαι μία Σάρα Παίηλιν στη ζωή τους…
? Ανήκω σε μία γενιά που δεν πρόλαβε από μικρή να μισήσει τις ΗΠΑ. Η Αμερική των παιδικών μου χρόνων ήταν η χώρα του Ρούσβελτ, η χώρα που νίκησε τους Ναζί. Αργότερα πήγα σε αμερικανικό σχολείο και γνώρισα την καλή Αμερική - αυτή που υπάρχει και σήμερα, περιφραγμένη στα τεράστια campus των μεγάλων πανεπιστημίων, που παράγει την περισσότερη γνώση στον κόσμο.
? Αυτή η Αμερική, η φωτισμένη, η φιλελεύθερη, η αφανάτιστη, η ανοιχτή - πρέπει να νικήσει. Αλλιώς όλα αυτά που διδάχθηκα και αγάπησα ως έφηβος, όλα αυτά που τόσο συχνά διαψεύστηκαν τα τελευταία χρόνια, θα διαψευστούν οριστικά. Και θα είμαστε όλοι χαμένοι.
? Εσείς, τώρα που με διαβάζετε, ξέρετε. Εγώ, τώρα που γράφω, ελπίζω.
Νίκος Δήμου
Η sine αποκαλύπτει σε πρώτη παγκόσμια πανελλαδική μετάδοση:
Η κυβέρνηση και η γερουσία των ΗΠΑ παραμέρισαν το μείζον θέμα της παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης, καθόσον προέκυψε πρόβλημα με την προεδρία Obama. Ιδού:
