Περιηγήστε τώρα στο μηνιαία Άρθρα σχετικά με Μαρτίου 2017.

Από την Άνοιξη του 2013, η Αμερικάνικη Ψυχιατρική Εταιρεία εξέδωσε το DSM-V με τα νέα διαγνωστικά κριτήρια στην Ψυχική Υγεία. Μέσα στα νέα αυτά δεδομένα, εξέδωσε και τα νέα διαγνωστικά κριτήρια για τον αυτισμό. Σημαντικές και μεγάλες διαφορές σε σχέση με το DSM-V και ένας μεγάλος προβληματισμός από τους ειδικούς διάγνωσης, κατά πόσον τα νέα αυτά κριτήρια μπορούν να ορίσουν καλύτερα τον αυτισμό και στους ειδικούς παρέμβασης, κατά πόσον αυτά τα νέα κριτήρια μπορούν να προσανατολίσουν καλύτερα τους μηχανισμούς παρέμβασης.

Από την μεριά του ειδικού παρέμβασης, θεώρησα σκόπιμο να αναφέρω και τους δικούς μου προβληματισμούς και σκέψεις για τα νέα αυτά κριτήρια.

Πρώτα από όλα, τα νέα διαγνωστικά κριτήρια μιλούν πια για «Διαταραχή Αυτιστικού Φάσματος 299.00» (“Autistic Spectrum Disorder”), αντί του ορισμού «Διάχυτες Αναπτυξιακές Διαταραχές» (“Pervasive Developmental Disorders”) που χρησιμοποιούσε το DSM-IV. Μία τεράστια αλλαγή. Μία διαφορετική και ουσιαστική αποσαφήνιση και μία διευκόλυνση επιτέλους στη γλώσσα των ειδικών να μιλούν ξεκάθαρα για την πάθηση με το όνομά της και όχι με αυτό τον «αόριστο» για τους γονείς όρο των «Διάχυτων Αναπτυξιακών» που ο ειδικός καλείτο να εξηγήσει -ή και να αποκρύψει πιθανά μερικές φορές για διάφορους λόγους – την ακριβή φύση του όρου. Ένα πιο ξεκάθαρο «συμβόλαιο» της πάθησης, μία πιο ξεκάθαρη τοποθέτηση που θα βοηθήσει σίγουρα την πιο ουσιαστική ψυχο-εκπαίδευση των γονέων επάνω στην πάθηση. Το όνομα έγινε επιτέλους όνομα, παύοντας για πολλούς να είναι λέξη-ταμπού, λέξη-φόβητρο ή λέξη-κώδικας!

Πηγή: ΚΕΝΤΡΟ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

toilet6

Αγωγή Τουαλέτας

(Power Point)

Πολλά παιδιά με διαταραχές επικοινωνίας και λόγου δυσκολεύονται στην εκμάθηση της τουαλέτας. Γονείς και δάσκαλοι έχουν δοκιμάσει πολλούς τρόπους στην προσπάθειά τους να τα κάνουν να είναι ανεξάρτητα στον τομέα αυτό. Και δεν αντιδρούν όλα τα παιδιά με τον ίδιο τρόπο στις προσπάθειες αυτές. Μία μέθοδος που μπορεί να είναι αποτελεσματική στην περίπτωση ενός παιδιού μπορεί να είναι άχρηστη σε ένα άλλο παιδί.

Στην προσπάθεια δημιουργίας ενός προγράμματος εκπαίδευσης στην χρήση της τουαλέτας στα παιδιά αυτά, θα ήταν χρήσιμο να δούμε το πρόβλημα από την πλευρά του παιδιού. Επίσης καλό είναι να χρησιμοποιήσουμε πολλά οπτικά ερεθίσματα για να εξηγήσουμε στο παιδί τι πρέπει να κάνει ακριβώς.

Η οπτική γωνία του παιδιού
Ακόμα και για φυσιολογικά αναπτυσσόμενα παιδιά, η εκμάθηση χρήσης της τουαλέτας είναι μια δύσκολη δεξιότητα. Παρότι το παιδί μπορεί να έχει καλή αίσθηση και έλεγχο του σώματος του, υπάρχουν άλλοι παράγοντες… κοινωνικοί κτλ, που καθορίζουν πόσο γρήγορα θα μάθει το παιδί. Τα μικρά παιδιά δεν νιώθουν την εσωτερική ανάγκη για να μάθουν κάτι τέτοιο. Περισσότερο το κάνουν για να αποκτήσουν την κοινωνική αποδοχή και την ικανοποίηση των γονιών τους: «τώρα είσαι μεγάλο αγόρι/μεγάλο κορίτσι!»

Πώς λοιπόν επιδρούν τα χαρακτηριστικά του αυτισμού στην παραπάνω διαδικασία;
Η δυσκολία του παιδιού να καταλάβει και να συμμετέχει στις κοινωνικές επαφές είναι από μόνο του ένα εμπόδιο. Ενώ τα συνομήλικά τους 2-/3-χρονα παιδιά είναι περήφανα που δεν φορούν πια πάνες, τα παιδιά με δαδ (διάχυτες αναπτυξιακές διαταραχές) δεν έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Δεδομένης της δυσκολίας τους να μιμηθούν, ίσως είναι δύσκολο για αυτά να καταλάβουν τι τους ζητάμε.
Μερικά παιδιά έχουν δυσκολία στο να κρατούν και να ταξινομούν πληροφορίες. Έτσι, τους είναι δύσκολο να ακολουθήσουν όλα τα διαδοχικά βήματα που απαιτεί η εκμάθηση της τουαλέτας.
Επίσης κάποια ταράζονται πολύ όταν ζητηθούν αλλαγές στη καθημερινή ρουτίνα τους, ειδικά όταν αυτή η ρουτίνα είναι η ίδια για 3-4 χρόνια, όπως είναι η αλλαγή της πάνας.
Τέλος ορισμένα παιδιά δυσκολεύονται να συνδέσουν αισθητηριακές πληροφορίες, όπως η αίσθηση ότι πρόκειται να έχουν κένωση, με την διαδικασία της τουαλέτας. Κατά τον ίδιο τρόπο, μπορεί να δυσκολεύεται να σας δείξει ότι πρόκειται να έχει κένωση ή ότι έχει λερωθεί. Επίσης μπορεί να τον ενοχλεί η μυρωδιά της κένωσης, ο ήχος από το καζανάκι ή η θέα της τουαλέτας! Εξάλλου μπορεί να ταράζεται με την αίσθηση ότι πρέπει να ξεντυθεί για να πάει στην τουαλέτα.

Ακολουθούν μερικά τέτοια παραδείγματα και συμβουλές:
1) Αντιστέκεται στο να καθίσει στην τουαλέτα

  • Του επιτρέπουμε να καθίσει αρχικά με τα ρούχα
  • Κατόπιν του επιτρέπουμε να καθίσει με το καπάκι κατεβασμένο κι σταδιακά το αντικαθιστούμε με ένα χαρτόνι ή μία πετσέτα στα οποία ανοίγουμε σταδιακά όλο και μεγαλύτερες τρύπες
  • Προτιμούμε να ξεκινάμε με το καθικάκι χαμηλά και όχι κατευθείαν με την τουαλέτα
  • Μπορούμε να τον/την βάζουμε να κάθεται εναλλάξ με την κούκλα/ αρκουδάκι , που το χρησιμοποιούμε για παράδειγμα
  • Καθόμαστε μαζί του
  • Σηκώνουμε πιο ψηλά τα πόδια του
  • Το βοηθάμε να καταλάβει πόση ώρα πρέπει να καθίσει ( όση ώρα κρατά ένα τραγούδι, με τη βοήθεια χρονοδιακόπτη κτλ)
  • Όταν δείχνει σημεία προόδου, ανταμείβουμε

2) Φοβάται το καζανάκι

  • Δεν τραβάμε καζανάκι χωρίς λόγο
  • Τραβάμε αφού έχει απομακρυνθεί από την τουαλέτα
  • Τον προειδοποιούμε ότι θα τραβήξουμε καζανάκι
  • Τον αφήνουμε να τραβήξει μόνος του

3) Ενθουσιάζεται με το καζανάκι

  • Καλύπτουμε το κουμπί με κάποιο αντικείμενο
  • Του δίνουμε κάτι άλλο για να ξεχαστεί
  • Χρησιμοποιούμε εικόνες για να του θυμίσουμε ότι τραβάμε μόνο αφού σηκώσουμε το παντελόνι
  • Όταν έρθει η ώρα να τραβήξει καζανάκι του δίνουμε ένα αυτοκόλλητο όμοιο με εκείνο που έχουμε κολλήσει στο χερούλι της πόρτας του μπάνιου

4) Του αρέσει να παίζει με το χαρτί τουαλέτας

  • Μπορείτε για ένα διάστημα να το αντικαταστήσετε με Kleenex
  • Να κρατάμε στη άκρη λίγο χαρτί από πιο νωρίς
  • Ζωγραφίζουμε γραμμές εκεί που πρέπει να κόψει

5) Δεν θέλει να σκουπιστεί

  • Χρησιμοποιούμε διάφορα υλικά (μαντηλάκια, πετσέτα, σφουγγαράκι)
  • Του δείχνουμε με την κούκλα/αρκουδάκι

6) Αρνείται να έχει κένωση αν του αφαιρέσουμε την πάνα

  • Του επιτρέπουμε να φορά πάνα όταν κάθεται στην τουαλέτα, στην οποία σταδιακά ανοίγουμε όλο και μεγαλύτερες τρύπες
  • Χρησιμοποιούμε την κούκλα/αρκουδάκι
  • Αυξάνουμε τα υγρά και τις φυτικές ίνες στη διατροφή του
  • Ειδοποιούμε τον γιατρό μας αν το πρόβλημα επιμένει

(Πηγή: http://eidikidiapaidagogisi.blogspot.gr/)

Η ικανότητα να γράφουμε είναι μια πιο σύνθετη ικανότητα από όσο νομίζουμε. Το γράψιμο επηρεάζεται από την ανάπτυξη της αισθησιοκινητικής, αντιληπτικής και γνωστικής ικανότητας. Ο πιο σωστός και κοινά αποδεκτός τρόπος να πιάνουμε το μολύβι είναι με τα τρία δάχτυλα (αντίχειρας – δείκτης – μέσος) τα δάχτυλα δηλαδή που κάνουμε το σταυρό μας. Παρόλα αυτά υπάρχουν και άλλοι τρόποι πιασίματος του μολυβιού που είναι το ίδιο αποτελεσματικοί σύμφωνα με τους επιστήμονες. Είναι πολύ σημαντικό να πιάνουμε σωστά το μολύβι με όσο το δυνατόν λιγότερη πίεση στους μύες.

Είναι σημαντικό το παιδί από τη στιγμή που αρχίζει να πιάνει στα χέρια του μολύβι (ξυλομπογιά, μαρκαδόρο ή οποιοδήποτε αντικείμενο γραφής) να περάσει από όλα τα στάδια πιασίματος και να μην περιμένουμε να κρατήσει σωστά το μολύβι. Και είναι σημαντικό, γιατί βοηθάει στην εξάσκηση της λεπτής κινητικότητας και της γενικότερης ικανότητας του χεριού να πιάνει. Για το λόγο αυτό δεν πρέπει να πιέζουμε τα μικρά παιδιά να πιάνουν σωστά το μολύβι και να τα ζορίζουμε να το κρατήσουν όπως θέλουμε εμείς, αλλά να τους δίνουμε το χρόνο που χρειάζονται να προσαρμόζονται στο σωστό τρόπο κρατήματος του μολυβιού. Αν το παιδί μάθει να κρατάει λάθος το μολύβι (επειδή το πιέσαμε να το κάνει νωρίτερα) το πιθανότερο είναι πως μετά δε θα μπορέσει να διορθώσει το λάθος κράτημα του μολυβιού.

Για να μπορέσει ένα παιδί να πιάσει σωστά το μολύβι θα πρέπει να αναπτυχθούν οι μύες του στους ώμους και στα χέρια. Για να επιτευχθεί αυτό προτρέπουμε τα μικρά παιδιά να παίρνουν μέρος σε μια σειρά από δραστηριότητες αδρής κινητικότητας, όπως μπουσούλισμα, σκαρφάλωμα, σπρώξιμο, ώστε οι μύες στους ώμους και τα χέρια να δυναμώσουν , να γίνουν πιο σταθεροί και κατ’ επέκταση το πιάσιμο του μολυβιού να γίνει με πιο σωστό και ώριμο τρόπο.

Αν πιέσουμε το παιδί να κρατήσει το μολύβι «σωστά» πριν να είναι οργανικά έτοιμο, τότε το πιθανότερο είναι να το δούμε να πιάνει το μολύβι με περίεργους τρόπους, να μην μπορεί να κατευθύνει το μολύβι ή το μαρκαδόρο και έτσι να μην μένει ευχαριστημένο με το αποτέλεσμα που φέρνει. Απόρροια αυτής της δυσάρεστης κατάστασης είναι σταδιακά το παιδί να αποφεύγει να ασχολείται με ανάλογες δραστηριότητες και σε πολλές περιπτώσεις να φτάνει σε σημείο να τις αποστρέφεται.

Τα συνηθέστερα στάδια:

1-2 ετων:

Το παιδί πιάνει το αντικείμενο γραφής με τη γροθιά του. Μοιάζει σαν να πιάνει ξίφος και μουτζουρώνει στη σελίδα χρησιμοποιώντας όλο το χέρι (από τον ώμο έως τα δάχτυλα).

2-3 ετών:

Το παιδί χρησιμοποιεί όλα του τα δάχτυλα για να πιάσει το εργαλείο γραφής αλλά ο καρπός είναι έτσι γυρισμένος, ώστε η παλάμη να κοιτάει προς τα κάτω. Τα παιδιά σε αυτήν την ηλικία έχουν αρχίσει να σταθεροποιούν τους ώμους τους, όποτε τώρα η κίνηση έρχεται από τον αγκώνα και κάτω. Σε αυτήν την ηλικία τα παιδιά είναι σε θέση να κάνουν μια ευθεία γραμμή ή μια καμπύλη.

3-4 ετών:

Τα παιδιά κρατούν τώρα το εργαλείο γραφής με 4 δάχτυλα και το κρατούν δημιουργώντας ένα τόξο μεταξύ του αντίχειρα και του δείκτη. Η κίνηση τώρα έρχεται περισσότερο από τον καρπό και την παλάμη, ενώ τα δάχτυλα κινούνται τώρα όλα μαζί. Σε αυτήν την ηλικία τα παιδιά συνήθως μπορούν να ενώνουν τελείες προκειμένου να σχεδιάσουν μια εικόνα, να σχεδιάσουν σε ζιγκ-ζαγκ καθώς και γραμμές που τέμνονται. Προσπαθούν επίσης να ζωγραφίσουν απλά ανθρωπάκια.

4-6 ετών:

Τα παιδιά σε αυτήν την ηλικία συνήθως χρησιμοποιούν 3 δάχτυλα για να κρατούν το εργαλείο γραφής και μάλιστα τα τρία αυτά δάχτυλα λειτουργούν ως μια ενότητα. Τα σκίτσα των ανθρώπων γίνονται τώρα με περισσότερες λεπτομέρειες.

Όσο τα δάχτυλα που κρατούν το μολύβι αρχίζουν να κινούνται ανεξάρτητα, ο παράμεσος και το μικρό δάχτυλο αρχίζουν να στρέφονται προς την παλάμη, το άνοιγμα μεταξύ του αντίχειρα και του δείκτη-μέσου μεγαλώνει και το εργαλείο γραφής το κρατάνε πιο κοντά στη μύτη του, έτσι ώστε η γραφή να προέρχεται από τις άκρες των δακτύλων.

Το τελικό στάδιο που είναι και ο απώτερος σκοπός

 

ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΠΟΥ ΒΟΗΘΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΝΔΥΝΑΜΩΣΗ ΤΩΝ ΧΕΡΙΩΝ

  • Σχοινάκι
  • Σπάσιμο των φυσαλίδων από το νάιλον που τυλίγουμε έπιπλα
  • Άδειασμα νερού από κανάτα σε ποτήρι. Όσο πιο δυνατό γίνεται το παιδί τόσο περισσότερο νερό μπορεί να έχει αρχικά η κανάτα.
  • Πιάσιμο διάφορων αντικειμένων με μανταλάκια
  • Στύψιμο σφουγγαριού
  • Κόψιμο με ψαλίδι
  • Να προσπαθεί να πιάσει μικρά αντικείμενα με την πιάστρα για τον πάγο
  • Πλαστελίνη (ιδιαίτερα όταν προσπαθεί αν την μαλακώσει και να την κάνει μια μπάλα)
  • Να περνάει χάντρες σε κορδόνι

ΙΚΑΝΟΤΗΤΕΣ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΤΟΥ ΣΩΣΤΟΥ ΚΡΑΤΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΟΛΥΒΙΟΥ

Ικανότητα να χρησιμοποιούμε διαφορετικά ποσοστά πίεσης – Ελαφρύ άγγιγμα

Δράσεις για παιδιά:

  • Να προσπαθούν να πιάσουν εύθραυστα αντικείμενα (δημητριακά, ζαχαρωτα κλπ) με τα δάχτυλα ή με τσιμπιδάκι, χωρίς να τα διαλύσουν
  • Να ζωγραφίσουν σε χαρτί κουζίνας (και όχι σε κανονικό χαρτί) χωρίς να το σκίσουν
  • Να φτιάξουν ντόμινο με όσο το δυνατόν περισσότερα κομμάτια χωρίς να τα ρίξουν
  • Να παίξουν με σταγονόμετρο προσπαθώντας να ελέγξουν πόσες σταγόνες ρίχνουν

ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΣΤΡΟΦΗ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΩΝ

Δράσεις για παιδιά:

  • Να παίζουν με σβούρες σε διάφορα μεγέθη και να επιτυγχάνουν την περιστροφή τους
  • Να περιστρέφουν καρύδια ή αμύγδαλα (με το τσόφλι τους)

ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΤΩΝ ΜΕΡΩΝ ΤΟΥ ΧΕΡΙΟΥ

Δράσεις για παιδιά:

  • Βάζουμε στο χέρι του παιδιού νομίσματα και ζητάμε να μας τα δώσει πίσω ένα-ένα χρησιμοποιώντας τον αντίχειρα και το δείκτη χωρίς όμως να του πέσουν τα άλλα από την παλάμη.

ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑ ΣΤΟΝ ΚΑΡΠΟ

Δράσεις για παιδιά:

  • Να τοποθετεί αντικείμενα που βρίσκονται σε κάθετη θέση το ένα πάνω στο άλλο (πχ επιτραπέζια παιχνίδια)
  • Να ζωγραφίζει – γράφει σε χαρτί που βρίσκεται όρθιο απέναντί του (καβαλέτο – πίνακας κλπ)
  • Να χρησιμοποιεί πλάστη για να ισιώσει μια μπάλα πλαστελίνης ή ζυμάρι (εδώ πρέπει να προσέχουμε τα χέρια να είναι ανοιχτά στο ύψος των ώμων και όχι κλειστά).

Πηγή: www.avradinis.gr

Μαρτίου 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Φεβ   Αυγ »
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031