«Αν» ……Ποτέ δεν μου άρεσε σαν λέξη. Μου δημιουργούσε αμφιβολίες. Ανασφάλειες.MariaKoraka.Gr

 ……….. «Αν» ……… | Psychologos-MariaKoraka.Gr

«Αν».

Ποτέ δεν μου άρεσε σαν λέξη. Μου δημιουργούσε αμφιβολίες. Ανασφάλειες.

Φόβο για αυτό που μπορούσε να γίνει και δεν έγινε.

Υποθέσεις που μας βασανίζουν, μας πνίγουν, μας στοιχειώνουν. Γιατί;

Γιατί σε αυτό το «αν» βλέπουμε πολλές φορές την ευτυχία που περιμέναμε και δεν ήρθε, ή που εμείς με τις επιλογές μας τη διώξαμε.

Αν δεν είχα συνατήσει εκείνο το βλέμμα, αν δεν συμπεριφερόμουν έτσι, αν δεν έλεγα εκείνο το ψέμα, αν καταλάβαινα.

Αν έκανα άλλη επιλογή, αν επέλεγα άλλο δρόμο, άλλη ζωή, άλλη δουλειά, άλλο σύντροφο;

Πώς θα ήταν άραγε η ζωή μου; Καλύτερη ή χειρότερη; Η απάντηση δεν έρχεται ποτέ.

Εμπεριέχει αμφιβολία όπως και η ερώτηση. Τότε γιατί αναρωτιόμαστε όμως και αφήνουμε δέυτερες σκέψεις να φωλιάζουν στο μυαλό μας;

Γιατί μας αρέσει να πλάθουμε σενάρια, να ερμηνεύουμε καταστάσεις, να ζυγίζουμε τις επιλογές, να κυνηγάμε την ευτυχία πίσω από τα «αν».

Μαζί με την ευτυχία όμως βρίσκουμε τις περισσότερες φορές και τη δυστυχία, τον πόνο για αυτό που ίσως δεν καταφέραμε, την οργή για εκείνα τα λάθη που κάναμε, την απογοήτευση για τα όνειρα που δεν διεκδικήσαμε, για εκείνες τις στιγμές που μετανιώσαμε, για εκείνες τις προκλήσεις που δεν ανταποκριθήκαμε, για όλα αυτά που δεν τολμήσαμε.

Αν ήξερες, αν με αγαπούσες, αν ήσουν αλλιώς, αν με συγχωρούσες, αν δεν με εκμεταλλευόσουν, αν με βοηθούσες, αν εκτιμούσες κάποια πράγματα, αν ήσουν εκεί για μένα.

Όταν απευθύνουμε το «αν» στον εαυτό μας, το βαθύτερο νόημα του είναι η αυτοκριτική.

Όταν όμως αφορά τη συμπεριφορά των άλλων, τότε το βάρος του μοιάζει ασήκωτο για εκείνον που το παίρνει στους ώμους του. Γιατί εκείνος γνωρίζει.

Όχι με σιγουριά, ούτε με ασφάλεια. Αλλά ελπίζει γιατί βλέπει, αισθάνεται, καταλαβαίνει.

Με γνώμονα το συναίσθημα ή τη λογική του. Δεν δίνει εγγυήσεις ούτε περιμένει. Απλώς το «αν» του για κάποιο παράξενο λόγο φαίνεται πιο ισχυρό. Και για αυτό πιο οδυνηρό.

Γιατί ξεφεύγει απο την επιρροή του και εξαρτάται απο κάποιον άλλον, που ενδεχομένως δεν συνειδητοποιεί τη σημασία του.

Οι άνθρωποι αλλάζουν, μαζί και οι σχέσεις, οι συμπεριφορές, τα όνειρα.

Τα περισσότερα «αν» εμφανίζονται όταν μεγαλώνουμε.

Σε εκείνο το σημείο αρχίζουμε να κοιτάμε πίσω, σε αυτά που αφήσαμε να φύγουν, σε αυτά που θα είχαν αλλάξει τη ροή της ζωής μας αν τα ακολουθούσαμε, σε εκείνους τους ανθρώπους που ανοίξαμε την πόρτα και σε εκείνους που την κλείσαμε, σε όλα τα ναι και τα όχι, τα πρέπει και τα μη, τα γιατί και τα αλλά.

Κρυφή ελπίδα όλων να έχουμε ξεχάσει πίσω μόνο όσα δεν άξιζαν.

Κρυφός φόβος να μην πετάξαμε τις καλύτερες ευκαιρίες στα σκουπίδια.

Να μην τις παρερμηνεύσαμε, μην τις εκτιμήσαμε όσο έπρεπε, να τις μπερδέψαμε με το σωρό.

Όχι, το «αν» δεν δείχνει το σωστό δρόμο. Δεν δείχνει ούτε την ευτυχία, ούτε την δυστυχία.

Αντίθετα δείχνει την ευθύνη που έχουμε όλοι απέναντι στις επιλογές μας.

Το υποθετικό φορτίο του παραμένει αόρατο, και για μερικούς ανθρώπους ίσως είναι ανύπαρκτο.

Ωστόσο όλοι πρέπει να έχουμε ένα «αν» στο πίσω μέρος του μυαλού μας.

Όχι για να φοβόμαστε, αλλά για να σκεφτόμαστε περισσότερο και να μετράμε καλύτερα τα βήματα μας.

Για να μάθουμε να τρέχουμε όταν χρειαστεί, να τολμάμε, να διεκδικούμε, να βλέπουμε καθαρά τους ανθρώπους και τις επιλογές μας.

Για να σβήσεις τα «αν» χρειάζεσαι θάρρος, σκέψη και πράξεις.

Το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να αντικαταστήσεις το «αν» με το «να».

Κατηγορίες: Χωρίς κατηγορία | Γράψτε σχόλιο

το κακό κατοικεί μέσα στην ανθρώπινη φύση;;

π.Βασιλείου Θερμού»οι δικοί μου οι ξένοι»Î¦Ï‰Ï„ογραφία του χρήστη Μαγικές Αποδράσεις στην Ελλάδα.

Κατηγορίες: Χωρίς κατηγορία | Γράψτε σχόλιο

Κουράστηκα να τα δίνω όλα …

Κουράστηκα να τα δίνω όλα …

Μα εγώ τα έδωσα όλα . Έκανα τα πάντα . Θυσίασα ό,τι είχα και δεν είχα . Και τί πήρα ως αντάλλαγμα ; Τί πήρα για ευχαριστώ ; Τίποτα . Απολύτως τίποτα .
Έχεις δίκιο . Τα έδωσες όλα . Άδειασες και έφτασες στα όριά σου . Και ‘’ευχαριστώ’’ δεν άκουσες .

Να σου πώ όμως ;

Καλά έκανες . Πολύ καλά έκανες .
Αν δεν είχες προσπαθήσει τόσο και δεν είχες φτάσει μέχρι τέλους τώρα μπορεί να το είχες μετανιώσει .
Ενώ τώρα ξέρεις . Ξέρεις ό, τι προσπάθησες . Ξέρεις ό, τι το πάλεψες . Είσαι εντάξει απέναντι στους άλλους μα και στη συνείδησή σου .
Γι’ αυτό σου λέω . Καλά έκανες . Και την επόμενη φορά να μην διστάσεις πάλι να τα δώσεις όλα .
Πάρε αν θές λίγο χρόνο . Ξεκουράσου . Το χρειάζεσαι αυτό .
Και μετά μάζεψε τα κομμάτια σου . Κάνε ένα σταυρό και ρίξου πάλι στον αγώνα .

Μα εγώ τα έδωσα όλα . Έκανα τα πάντα . Θυσίασα ό,τι είχα και δεν είχα . Και τί πήρα ως αντάλλαγμα ; Τί πήρα για ευχαριστώ ; Τίποτα . Απολύτως τίποτα .
Έχεις δίκιο . Τα έδωσες όλα . Άδειασες και έφτασες στα όριά σου . Και ‘’ευχαριστώ’’ δεν άκουσες .

Να σου πώ όμως ;

Καλά έκανες . Πολύ καλά έκανες .
Αν δεν είχες προσπαθήσει τόσο και δεν είχες φτάσει μέχρι τέλους τώρα μπορεί να το είχες μετανιώσει .
Ενώ τώρα ξέρεις . Ξέρεις ό, τι προσπάθησες . Ξέρεις ό, τι το πάλεψες . Είσαι εντάξει απέναντι στους άλλους μα και στη συνείδησή σου .
Γι’ αυτό σου λέω . Καλά έκανες . Και την επόμενη φορά να μην διστάσεις πάλι να τα δώσεις όλα .
Πάρε αν θές λίγο χρόνο . Ξεκουράσου . Το χρειάζεσαι αυτό .
Και μετά μάζεψε τα κομμάτια σου . Κάνε ένα σταυρό και ρίξου πάλι στον αγώνα .Φωτογραφία του χρήστη Αρχαγγελος Μιχαηλ Ο Ταξιαρχης.

Φωτογραφία του χρήστη Dr Γρηγόρης Βασιλειάδης Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπευτής.

Dr Γρηγόρης Βασιλειάδης Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπευτής

Να βρεις ανθρώπους που σε σέβονται και σε εκτιμούν πραγματικά γι’ αυτό που είσαι.
Να βρεις ανθρώπους που σου κάνουν χώρο στη ζωή τους και δε σε βάζουν να στριμωχτείς.
Να βρεις ανθρώπους που δεν προσπαθούν να σε αλλάξουν για να μοιάσεις σε αυτό που εκείνοι έχουν ονειρευτεί.
Να βρεις ανθρώπους που σε κοιτάνε λες και είσαι κάτι το μαγικό.
Να βρεις ανθρώπους που δεν κουτσομπολεύουν, που δε θέλουν το κακό κανενός, που δε χαίρονται με τα προβλήματα των άλλων.
Να βρεις ανθρώπους που στις σχέσεις τους έχουν μόνο σκηνή και ποτέ παρασκήνιο.
Να βρεις ανθρώπους διάφανους. Που λένε αυτό που νιώθουν και που νιώθουν αυτό ακριβώς που λένε.
Να βρεις ανθρώπους που προσπαθούν να κερδίσουν την εμπιστοσύνη σου και τα καταφέρνουν.
Να βρεις ανθρώπους που προσπαθούν ακόμα να κάνουν τον κόσμο και τον εαυτό τους καλύτερο.
Να βρεις ανθρώπους που δε σταματάνε να ονειρεύονται και δε συμβιβάζονται με το άσχημο και το άδικο.
Να βρεις ανθρώπους που δεν τους αρέσει να κρίνουν και να λογοκρίνουν του άλλους.
Να βρεις ανθρώπους με τους οποίους μπορείς να παραμένεις σιωπηλός, χωρίς να νιώθει κανείς αμηχανία.
Να βρεις ανθρώπους που επιμένουν να βλέπουν πάντα το καλό στους άλλους. Πάντα. Ακόμα και αν θα έπρεπε να ξέρουν πια καλύτερα.
Να βρεις ανθρώπους που ποτέ δε θα σε πληγώσουν επίτηδες.
Να βρεις ανθρώπους που σε κάνουν να νιώθεις πως βρίσκεσαι σπίτι σου.
Να βρεις ανθρώπους που σε κάνουν να νιώθεις μέσα σου ζέστη.
Να βρεις ανθρώπους όμορφους. Από μέσα.
Αν δεν τους έχεις βρει, συνέχισε να ψάχνεις.
Βρίσκονται ανάμεσά μας. Ναι. Είμαι σίγουρος.
Και, όταν τους βρεις, να κάνεις τα πάντα για να τους κρατήσεις στη ζωή σου και για να είναι ευτυχισμένοι.Φωτογραφία του χρήστη "Αν Θα Μπορούσα Τον Κόσμο Να Άλλαζα".
Και να μην τους αφήσεις ποτέ να νιώσουν μόνοι. (Ξέρεις, οι άνθρωποι που περιγράφω νιώθουν εύκολα μόνοι).
Να τους θαυμάζεις- γιατί το αξίζουν. Όχι, όμως, μόνο αυτό. Από σκέτο θαυμασμό δεν ευτύχησε ποτέ κανείς. Όταν τους βρεις, να τους αγαπάς και να τους το δείχνεις κάθε στιγμή. Να τους το δείχνεις, γιατί δεν το θεωρούν δεδομένο, γιατί δεν το ξέρουν. Να τους το λες αλλά, κυρίως, να τους το δείχνεις.
Και πάντα να θυμάσαι τι έχουν περάσει οι άνθρωποι αυτοί: Οι άνθρωποι αυτοί είναι μειονότητα. Και είναι δύσκολο να ζεις πάντα ως μειονότητα.

 Γιατί αν σε πάρει από κάτω η ζωή, με όλα τα άσχημα που μπορεί να φέρει, την πάτησες. | Psychologos-MariaKoraka.Gr

Όλοι ξέρουμε πως αυτή η ζωή, η τόσο όμορφη στην όψη, μπορεί να γίνει τυρρανική στην αίσθηση.
Κι αυτό γιατί δεν τα φέρνει όλα πάντα όπως τα θέλουμε, όπως τα περιμένουμε.
Κι έτσι σκάνε μύτη και οι δυσκολίες. Κι είναι άλλοτε μικρές κι αστείες κι άλλοτε βουνά. Όσο για μας; Δεν έχουμε την πολυτέλεια να σταματήσουμε να παλεύουμε.
Η ζωή, φίλε μου, δεν περιμένει.
Παλεύουμε με νύχια και με δόντια για όσα δικαιούμαστε.
Παλεύουμε για μια ζωή όπως την ονειρευτήκαμε κι όπως πρέπει να γίνει.
Κι αν έρθουν ζόρια, καλώς να ορίσουν. Κανείς δεν μπορεί να τα εμποδίσει.
Εμείς μόνο να τα αντιμετωπίσουμε μπορούμε.
Με νύχια, με δόντια, με πείσμα μα πάνω από όλα με θετική ενέργεια.
Γιατί αν σε πάρει από κάτω η ζωή, με όλα τα άσχημα που μπορεί να φέρει, την πάτησες.
Θα απομείνεις άνθρωπος λειψός, να κλαις τη μοίρα σου.
Εμείς, όμως, δεν κλαίμε.
Ή μάλλον κλαίμε μα για άλλα πράγματα, ποτέ για τη μοίρα.
Τη μοίρα την κερνάμε μια ρακή και την τραγουδάμε. Και τη χορεύουμε. Τη γλεντάμε, πως το λένε.
Για να μην παίρνει αέρα πως μας γονάτισε.
Γιατί δεν μπορεί να το κάνει.
Όσο παραμένουμε κύριοι του εαυτού μας και θυμόμαστε το δεκάλογο της ζωής, στέκουμε μπροστά της ευθυτενείς και πεισματάρηδες.
Κι αν με ρωτάτε ποιος είναι ο δεκάλογος της ζωής, θα τον μοιραστώ μαζί σας.
Άλλωστε κάθε τι που μπορεί να δώσει χαμόγελο εκεί που πάει να έρθει κλάμα και δύναμη εκεί που φλερτάρει κανείς με την παραίτηση, είναι θησαυρός.
Ο δεκάλογος της ζωής:
1) Πάντα να χαμογελάς.
Ακόμη κι αν σε αδικούν, σε υποτιμούν, σε υποβιβάζουν. Εσύ να μην τους χαρίζεις μήτε ένα δάκρυ. Χαμογέλα και διεκδίκησε όσα σου ανήκουν. Όσα σου αξίζουν. Σφάζει το χαμόγελο σαν έρχεται από εκεί που δεν το περιμένουν. Είναι νίκη, εκεί που οι άλλοι περιμένουν τα δάκρυα της ήττας.
2) Να θυμάσαι να περιμένεις.
Όποιος είχε υπομονή δεν έχασε ποτέ. Ακόμη κι αν σε τρώνε τα χέρια, τα πόδια, η γλώσσα σου να κάμεις κάτι πριν της ώρας του, περίμενε. Κάθε στιγμή είναι μοναδική. Και τα πάντα έχουν τον καιρό τους. Μην ανησυχείς για το αν θα καταλάβεις αν ήρθε η ώρα για κάτι. Θα σε σκουντήξει μόνο του και θα σου πει “τώρα κουνήσου”..
3) Μην τα παρατάς.
Κι ας λένε οι άλλοι ότι δεν υπάρχει περίπτωση να τα καταφέρεις. Αν εσύ μέσα σου, εκείνο το όνειρο που σου έχουν για ξεγραμμένο, το έχεις ζωντανό, μην το εγκαταλείπεις. Πάλεψέ το. Και ποτέ δεν ξέρεις. Η ζωή μπορεί να σε ξαφνιάσει…
4) Μην κλείνεσαι στον εαυτό σου.
Ξέρω πως πολλές φορές, στα άσχημα, οι άνθρωποι κλείνονται. Δε θέλουν να μοιραστούν σκέψεις, ήττες και συναισθήματα. Άλλοτε από φόβο, άλλοτε από ντροπή. Μην το κάνεις. Γύρω σου θα υπάρχει έστω κι ένας άνθρωπος που θα ξέρει να σε στηρίξει. Μίλησέ του. Μοιράσου το φορτίο σου. Και να θυμάσαι, στα ζόρια, το σκοτάδι του ενός δυο μαζί το κάνουν φως.
5) Να έχεις πείσμα, επιμονή και θράσος.
Μην αφήνεις να σε πατούν. Καλός, καλός μα από το θύμα έχει μια διαφορά. Φρόντισε να υπερασπίζεσαι όταν κι όπου πρέπει τον εαυτό σου, τα συμφέροντα και τα δικαιώματά σου. Συγνώμη που στο λέω, αλλά αν δε νοιαστείς εσύ για σένα, δε θα βρεθεί κανείς άλλος να το κάνει.
6) Να αγαπάς.
Πρώτα από όλους εσένα, ύστερα τη ζωή και τέλος τους ανθρώπους. Να πιστεύεις στην καλή πλευρά τους και να προσπαθείς να τη βρίσκεις. Ακόμη κι αν τα φαινόμενα σου δείχνουν άλλα. Μην απορρίπτεις ανθρώπους αν πρώτα δε δοκιμάσεις. Δεν έχεις ιδέα τι άμυνες μπορεί να κρύβει ο καθένας. Άμυνες που χρειάζονται μια μίνι πολιορκία για να πέσουν και να σου χαριστεί ο κόσμος τους. Κι αν όλο αυτό σου φαίνεται πολύ αισιόδοξο, τότε…
7) Να είσαι αισιόδοξος.
Γιατί με τη μαυρίλα κανείς δεν προχώρησε πολύ στη ζωή. Τα παράτησε στην πρώτη δυσκολία και τώρα κάπου κλαίει τη μοίρα του. Εσύ μην το κάνεις. Να πιστεύεις στα καλύτερα που θα έρθουν ακόμη κι αν εκείνη τη δεδομένη στιγμή βλέπεις μόνο τα χειρότερα.
8) Να είσαι άνθρωπος.
Σε έναν κόσμο που έχει ξεπουλήσει όσο όσο τις αξίες του, χάνοντας αργά αλλά σταθερά την ανθρωπιά του, εσύ φρόντισε να είσαι άνθρωπος. Με ευαισθησίες, με αξίες, με αρχές. Κι ας λένε πως είσαι πίσω από τον κόσμο. Είναι ωραία εδώ πίσω, να απαντάς και να παλεύεις. Βλέπεις είναι φορές που ο σταυρός στο χέρι δε φέρνει θεαματικά αποτελέσματα, αλλά είναι πάντα λυτρωτική η αίσθηση του να ξέρεις πως δεν αδίκησες κανέναν.
9) Να έχεις πίστη.
Δε με νοιάζει αν τον λένε Θεό, Αλλάχ ή Βούδα. Μπορεί και τίποτα απο τα τρία. Να πιστεύεις πως όλα όσα συμβαίνουν γίνονται για καλό. Και να πιστεύεις επίσης πως όλα παλεύονται, όλα ξεπερνιούνται. Εντάξει, ξέρουμε καλά πως κάποιοι δαίμονες μήτε παλεύονται, μήτε ξεπερνιούνται. Αλλά εσύ να πιστεύεις πως μπορεις να καταφέρεις κι όσα οι άλλοι έχουν για ακατόρθωτα.
10) Να μην ξεχνάς.
Να μην ξεχνάς όσους σε αδίκησαν, σε πόνεσαν, σε έβλαψαν. Όχι για να τους εκδικηθείς μια μέρα. Δεν πρέπει να σου ταιριάζουν τέτοια ποταπά αισθήματα. Να τους θυμάσαι και να τους ευχαριστείς για όλα εκείνα τα μαθήματα ζωής που σου έδωσαν. Γιατί και οι κακοί στην ιστορία έχουν λόγο που υπάρχουν. Λόγο κυρίως διδακτικό…να το θυμάσαι…

 Το ρισκάρισμα – αυτό είναι το κλειδί για την αλλαγή | Psychologos-MariaKoraka.Gr

Πώς αντέχεις να πεθάνεις χωρίς να γίνεις όλα όσα είσαι; Αυτό θα το πετύχεις, αν αποφασίσεις να το κάνεις. Είναι τόσο εύκολο. Έτσι γίνονται οι αλλαγές και η αλλαγή είναι πάντα δυνατή.

Δεν αντέχω ν’ ακούω κουβέντες όπως … «Το γέρικο σκυλί δεν μαθαίνει καινούργιο κόλπα». Έχω διδάξει πολλά καινούργια κόλπα σε γέρικα σκυλιά.

Μπορείς όμως να διαλέξεις. Η ζωή είναι επιλογή και είναι στα χέρια σου.

Μπορείς να την ζήσεις χαρούμενα ή να την ζήσεις θλιβερά.

Μπορείς να είσαι επιπόλαιος.

Μπορεί να είσαι πολύ σοβαρός.

Ανάλαβε όμως ολόκληρη την ευθύνη για την επιλογή που κάνεις. Αν πλήττεις, αν φοβάσαι, αν δεν σ’αρέσει το σκηνικό σου, άνοιξε την πόρτα και φύγε! Ποιος είπε, ότι πρέπει να μείνεις εδώ;

Όσο η καρδιά και το μυαλό σου δουλεύουν και το ηθικό είναι ακμαίο, μπορείς να μπεις σε όποιο σκηνικό θελήσεις. Μπορείς να φτιάξεις το δικό σου. Να δημιουργήσεις ένα νέο. Από αύριο κιόλας τα πράγματα θα είναι διαφορετικά. Κάνε τα διαφορετικά, γιατί μόνο η πράξη αλλάζει.

Οι κουβέντες είναι καλές μόνο στην αρχή. Η συνειδητοποίηση είναι μόνο η μισή λύση.

Τα υπόλοιπα είναι πράξη…

Διάλεξε το δρόμο της ζωής.
Διάλεξε το δρόμο της αγάπης.
Διάλεξε τον δρόμο του ενδιαφέροντος.
Διάλεξε το δρόμο της ελπίδας.
Διάλεξε το δρόμο της πίστης στο αύριο.
Διάλεξε το δρόμο της εμπιστοσύνης.
Διάλεξε το δρόμο της καλοσύνης.

Από εσένα εξαρτάται. Εσύ θα διαλέξεις.

Μπορείς να διαλέξεις την απελπισία , την δυστυχία.
Μπορείς να κάνεις τη ζωή δύσκολη για τους άλλους.
Μπορείς να διαλέξεις την θρησκοληψία. Γιατί όμως; Δεν έχει νόημα. Είναι και πάλι αυτο-μαστίγωμα.
Σε προειδοποιώ όμως ότι, αν αποφασίσεις να πάρεις την πλήρη ευθύνη για τη ζωή σου, δεν πρόκειται να είναι εύκολο πράγμα και θα πρέπει να μάθεις ξανά να ρισκάρεις.

Το ρισκάρισμα – αυτό είναι το κλειδί για την αλλαγή.

Θέλω να σας διαβάσω κάτι: Όταν γελάς, διακινδυνεύεις να περάσεις για ηλίθιος. Και λοιπόν; Συχνά λέω πως ο κόσμος βλέπει τον Μπουσκάλια σαν ένα είδος τρελού. Είναι πραγματικά τρελό! Εγώ όμως το γλεντάω αφάνταστα, ενώ χιλιάδες γνωστικοί πεθαίνουν από ανία. Όταν κλαις, κινδυνεύεις να περάσεις για συναισθηματικός.

Δε φοβάμαι να κλάψω. Κλαίω συχνά.

Κλαίω από, από απελπισία.

Μερικές φορές κλαίω διαβάζοντας τις εργασίες των μαθητών μου.

Κλαίω όταν βλέπω ευτυχισμένους ανθρώπους.

Κλαίω όταν βλέπω ανθρώπους να αγαπιούνται.

Δε με νοιάζει μήπως φανώ συναισθηματικός. Δεν πειράζει. Μ’αρέσει. Μου καθαρίζει τα μάτια.

Όταν ανοίγεσαι στους άλλους, κινδυνεύεις να μπλεχτείς.

Και τι πιο σημαντικό υπάρχει στην ζωή;

Δεν έχω καμιά διάθεση να ζήσω μόνος μου σ’ ένα νησί. Το γεγονός ότι βρισκόμαστε μαζί εσείς και εγώ, σημαίνει πως έτσι είμαστε φτιαγμένοι. Ας βρούμε τρόπους να κάνουμε την κατάσταση αυτή μια ευκαιρία χαράς. Όταν δείχνεις τα συναισθήματα σου, κινδυνεύεις να αποκαλύψεις την ανθρωπιά σου. Εγώ χαίρομαι να αποκαλύπτω την ανθρωπιά μου.

Μπορείς να αποκαλύψεις πολύ χειρότερα πράγματα από την ανθρωπιά σου.

Όταν εκθέτεις τις ιδέες και τα όνειρά σου στο κόσμο, κινδυνεύεις να τα χάσεις. Τι να γίνει. Δεν μπορείς να κερδίζεις τα πάντα. Κι ούτε είναι δυνατόν να σε αγαπούν όλοι. Πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα πει «Είναι απατεώνας. “Ελα, Μέιμπελ, αρκετά ακούσαμε. Πάμε σπίτι».

Κι αυτό είναι πολύ καλό, ξέρετε, και σωστό. Δεν είναι δυνατόν να σε αγαπούν όλοι. Όταν αγαπάς, κινδυνεύεις να μην έχει ανταπόκριση η αγάπη σου. Δεν είναι κακό αυτό. Αγαπάς για να αγαπάς, και όχι για να πάρεις ανταπόκριση – αυτό δεν είναι αγάπη.

Όταν ελπίζεις, κινδυνεύεις να πονέσεις. Και όταν δοκιμάζεις, κινδυνεύεις να αποτύχεις. Κι όμως πρέπει να ρισκάρεις, γιατί η μεγαλύτερη ατυχία στη ζωή είναι να μην ρισκάρεις τίποτε.

“Οποιος δεν ρισκάρει τίποτε δεν κάνει τίποτε, δεν έχει τίποτε και δεν είναι τίποτε. Μπορεί ν’αποφεύγει τον πόνο και την λύπη, αλλά δεν μαθαίνει, δε νιώθει, δεν αλλάζει, δεν αναπτύσσεται, δεν ζει και δεν αγαπά. Είναι δούλος αλυσοδεμένος με τις βεβαιότητες και τους εθισμούς του. “Έχει ξεπουλήσει το μεγαλύτερο αγαθό του, την ατομική του ελευθερία.

Μόνο ο άνθρωπος που ρισκάρει είναι ελεύθερος. Το να κρατάς κρυμμένο τον εαυτό σου, να τον χάνεις με τις αυτομειωτικές σου ιδέες, είναι θάνατος. Μην αφήσεις να σου συμβεί αυτό. Η μεγαλύτερή σου υποχρέωση σου είναι να γίνεις όλα όσα είσαι, όχι μόνο για δικό σου όφελος , αλλά και για δικό μου…

Από το βιβλίο του Λέο Μπουσκάλια «Να ζεις, ν’αγαπάς και να μαθαίνεις» – Εκδ. Γλάρος

14 κανόνες για να είσαι ο εαυτός σου!

Να είσαι ο εαυτός σου.

Προσπαθώντας να είσαι κάποιος άλλος είναι χάσιμο του προσώπου που πραγματικά είσαι. Αγκάλιασε το άτομο που έχεις μέσα σου και τις ιδέες του, τις δυνάμεις του και την ομορφιά του, όπως κανένας άλλος. Γίνε το πρόσωπο που θέλεις μα γίνεις – η καλύτερη εκδοχή σου – σύμφωνα με τους δικούς σου όρους. Και πάνω από όλα, να είσαι αληθινός στον εαυτό σου.

Ξεκινώντας από σήμερα…

1. Θέσε τις προτεραιότητες σου. – Σε είκοσι χρόνια από τώρα δεν θα έχει καμία σημασία τι παπούτσια φόραγες σήμερα, πως ήταν τα μαλλιά σου ή τι μάρκα τζιν αγόρασες. Αυτό που θα έχει σημασία είναι το πως αγάπησες, τι έμαθες και πως εφάρμοσες αυτές τις γνώσεις.

2. Πάρε την πλήρη ευθύνη των στόχων σου. – Αν πραγματικά θέλεις καλά πράγματα να συμβούν στη ζωή σου, πρέπει να τα κάνεις να συμβούν. Δεν γίνεται να κάθεσαι να απλά να ελπίζεις ότι κάποιος άλλος θα σε βοηθήσει. Πρέπει να φτιάξεις το δικό σου μέλλον και να μην νομίζεις ότι η μοίρα σου είναι συνδεδεμένη με τις πράξεις και τις επιλογές των άλλων.

3. Γνώριζε την αξία σου. – Όταν κάποιος σε αντιμετωπίζει σαν να είσαι ένα άτομο από τις πολλές επιλογές του, βοήθησε τον να περιορίσει τις επιλογές του αφαιρώντας τον εαυτό σου από την εξίσωση. Μερικές φορές πρέπει να προσπαθήσεις να μην νοιάζεσαι, άσχετα με το πόσο πολύ νοιάζεσαι πραγματικά. Επειδή, μερικές φορές μπορεί να μην σημαίνεις σχεδόν τίποτα σε κάποιον που σημαίνει πάρα πολλά για εσένα. Δεν είναι υπερηφάνεια – είναι αυτοσεβασμός. Μην περιμένεις να δεις θετικές αλλαγές στη ζωή σου, αν περιβάλλεις τον εαυτό σου με αρνητικούς ανθρώπους. Γνώριζε την αξία σου και τι έχεις να προσφέρεις και ποτέ μην συμβιβάζεσαι με τίποτα λιγότερο από αυτό που αξίζεις πραγματικά.

4. Επέλεξε τη σωστή προοπτική. – Η προοπτική είναι το παν. Όταν βρίσκεσαι αντιμέτωπος με κυκλοφοριακή συμφόρηση, με μεγάλη ουρά αναμονής ή περιμένεις κάποιο ραντεβού που έχει αργήσει, έχεις δύο επιλογές: Μπορείς να νιώσεις απογοητευμένος και εξοργισμένος ή μπορείς να το δεις σαν η ζωή να σου δίνει μια πνοή ανάσας από την βιασύνη και να περάσεις τον χρόνο σου ονειροπολώντας, συνομιλώντας ή κοιτάζοντας τα σύννεφα. Η πρώτη επιλογή πάντα θα σου ανεβάζει την αρτηριακή σου πίεση. Η δεύτερη επιλογή θα σου ανεβάζει τη συνείδηση σου.

5. Μην αφήνεις τα παλιά σου προβλήματα να τιμωρούν τα όνειρα σου. – Μάθε να αφήνεις πίσω σου τα πράγματα που δεν μπορείς να ελέγξεις. Την επόμενη φορά που θα μπεις στον πειρασμό να δεις αλαζονικά μια κατάσταση που πιστεύεις ότι τελείωσε άδικα, υπενθύμισε στον εαυτό σου αυτό: Δεν θα εξοντώσεις ποτέ τον θυμό σου χτυπώντας την ιστορία μέχρι θανάτου. Για αυτό κλείσε το στόμα σου, ξέσφιξε τις γροθιές σου και ανακατεύθυνε τις σκέψεις σου. Όταν σου φύγει αυτή ο ορμή, ο θυμός θα φύγει σιγά-σιγά και να θα σε αφήσει να ζήσεις γαλήνια καθώς πηγαίνεις προς ένα καλύτερο μέλλον.

6. Επέλεξε τα πράγματα που έχουν πραγματικά σημασία. – Κάποια πράγματα απλά δεν έχουν μεγάλη σημασία – όπως το είδος αυτοκινήτου που οδηγείς. Πόσο μεγάλο ζήτημα είναι αυτό στο μεγάλο σχέδιο της ζωής; Καθόλου μεγάλο. Αλλά το να αγγίξεις την καρδιά κάποιου; Αυτό έχει σημασία. Το όλο πρόβλημα με τους περισσότερους ανθρώπους είναι ότι ξέρουν τι έχει σημασία, αλλά δεν το επιλέγουν. Τους αποσπάται η προσοχή. Δεν θέτουν προτεραιότητες. Ο σκληρότερος και εξυπνότερος τρόπος για να ζεις είναι να επιλέγεις αυτό που πραγματικά έχει σημασία και να το επιδιώκεις με πάθος.

7. Αγάπα τον εαυτό σου. – Άφησε κάποιον να σε αγαπήσει ακριβώς όπως είσαι – όσο ατελής και να είσαι και όσο μη ελκυστικός και να νιώθεις μερικές φορές. Ναι, άσε κάποιον να σε αγαπήσει παρ’ όλα αυτά. Και άσε αυτό τον κάποιον να είσαι ΕΣΥ.

8. Αποδέξου τα πλεονεκτήματα και τις αδυναμίες σου. – Να έχεις αυτοπεποίθηση με το να είσαι ΕΣΥ. Συχνά σπαταλάμε πολύ χρόνο συγκρίνοντας τον εαυτό μας με άλλους και ευχόμαστε να ήμασταν κάτι που δεν είμαστε. Ο καθένας έχει τα δικά του πλεονεκτήματα και αδυναμίες και μόνο όταν αποδεχόμαστε τι είμαστε και τι όχι, είμαστε σε θέση να γίνουμε αυτό που είμαστε ικανοί να γίνουμε.

9. Στάσου όρθιος για ΕΣΕΝΑ. – Γεννήθηκες για να είσαι αληθινός, όχι για αν είσαι τέλειος. Βρίσκεσαι εδώ για να είσαι ΕΣΥ, όχι για να είσαι κάτι που κάποιος άλλος θέλει να είσαι. Σήκωσε το ανάστημα σου, κοίτα τους στα μάτια και πες «Μην με κρίνεις μέχρι να με γνωρίσεις, μην με υποτιμάς μέχρι να με προκαλέσεις και μην μιλήσεις για εμένα μέχρι να μιλήσεις με εμένα».

10. Μάθε από τους άλλους και προχώρησε όταν πρέπει. – Δεν μπορείς να περιμένεις να αλλάξεις τους ανθρώπους. Είτε θα τους αποδεχτείς όπως είναι ή θα ξεκινήσεις να ζεις τη ζωή σου χωρίς αυτούς. Και ακριβώς επειδή κάτι τελειώνει, δεν σημαίνει ότι δεν έπρεπε να είχε συμβεί ποτέ. Έζησες, έμαθες, ωρίμασες και προχώρησες. Μερικοί άνθρωποι ήρθαν στη ζωή σου ως ευλογία, άλλοι ήρθαν στη ζωή σου ως μαθήματα.

11. Να είσαι ειλικρινής στις σχέσεις σου. – Μην απατάς! Αν δεν είσαι χαρούμενος, να είσαι ειλικρινής και να προχωρήσεις αν πρέπει. Όταν πραγματικά αγαπάς, το να είσαι πιστός δεν είναι θυσία, είναι χαρά.

12. Να είσαι άνετος με το να νιώθεις άβολα. – Η ζωή όπως την ξέρουμε μπορεί να αλλάξει εν ριπή οφθαλμού. Φιλίες μπορεί να ανθίσουν, σταδιοδρομίες να παραμεριστούν και κάθε χαμένη ελπίδα να αναζωπυρωθεί. Μπορεί να αισθάνεσαι άβολα μερικές φορές, αλλά γνώριζε ότι η ζωή αρχίζει στο τέλος της ζώνης της άνεσης σου. Έτσι, αν αισθάνεσαι άβολα τώρα, γνώριζε ότι η αλλαγή που συμβαίνει στη ζωή σου τώρα δεν είναι το τέλος, αλλά ένα νέο ξεκίνημα.

13. Γίνε αυτός που γεννήθηκες να είσαι. – Μην φτάσεις στο τέλος της ζωής σου και ανακαλύψεις ότι έζησες μόνο το μήκος της. Ζήσε και το πλάτος της επίσης. Όταν ζεις με πάθος, η μόνη πρόκληση που είναι μεγαλύτερη από το να μάθεις να περπατάς ένα χιλιόμετρο με τα παπούτσια κάποιου άλλου, είναι το να μάθεις να περπατάς άνετα για μια ζωή στα δικά σου παπούτσια. Ακολούθησε την καρδιά σου και πάρε και το μυαλό μαζί σου. Όταν νιώθεις εντελώς άνετα στο δικό σου σώμα, δεν θα σε συμπαθούν όλοι, αλλά δεν θα σε νοιάζει καθόλου για αυτούς.

14. Ποτέ μην εγκαταλείπεις τον εαυτό σου. – Αυτή είναι η ζωή σου. Διαμόρφωσε την ή κάποιος άλλος θα το κάνει. Η δύναμη δείχνει όχι μόνο την ικανότητα να αντέχεις, αλλά και την ικανότητα να ξεκινάς από την αρχή όταν πρέπει. Ποτέ δεν είναι αργά για να γίνεις αυτό που μπορεί να ήσουν. Συνέχισε να μαθαίνεις, να προσαρμόζεσαι να αναπτύσσεσαι. Μπορεί να μην είσαι ακόμα εκεί, αλλά θα είσαι πιο κοντά από ότι ήσουν χθες.

«Στήριξα πάνω στον Κώστα κάθε μου στιγμή. Μαζί του να κάνω τα πάντα. Ακόμα και τίποτα να μη γινόταν, ακόμα και να μην κάναμε τίποτα. Ακόμα και αν είχα βαρεθεί. Πάμε εκδρομή; Πάμε, αν και ήδη βαριόμουν. Αλλά δεν μπορούσα. Είχα εγκλωβιστεί τελείως. Κάτι σαν εθισμός. Εξάρτηση. Έφτιαξα μια εξαρτητική σχέση. Και έγινα «ζητιάνος αγάπης».

Έφαγα την τυρόπιτα μέχρι τέλους με το ζόρι, ακόμα και αν δε μου άρεσε η γεύση της. Ήθελα να μου καλύψει το κενό μου. Γιατί δεν μπορούσα καθόλου να μείνω μόνη; Γιατί δεν ήθελα πια να έρχομαι αντιμέτωπη  με την  αλήθεια. Με κανένα είδους αλήθειας για τον εαυτό μου και τη ζωή. Ήθελα να ζήσω την πλάνη».

Όταν- συχνά σπάνια- ο δυνατός έρωτας σου χτυπήσει την πόρτα, ακολουθεί συνήθως μια από τις καλύτερες περιόδους της ζωής σου: χαράς, ζωντάνιας, δημιουργικής διάθεσης. Σαν για λίγο να βλέπεις τον κόσμο από άλλη ματιά, όπως όταν ήσουν παιδί, πιο αισιόδοξα, πιο ανάλαφρα, με ανοικτότητα και ενδιαφέρον. Σαν η ζωή σου να αποκτά αληθινό νόημα.

Ο καιρός, όμως, περνά, και αργά ή γρήγορα αυτή η χαρά αρχίζει στις περισσότερες- για να μην πούμε σε όλες τις περιπτώσεις να φθίνει και να μετατρέπεται σταδιακά σε άλλου είδους συναισθήματα, όχι και τόσο ευχάριστα πάντα.

Σε πολλές μάλιστα περιπτώσεις, όπου ο έρωτας οδήγησε σε μόνιμη σχέση, συχνά ξυπνάει κάποιος μια μέρα και αναρωτιέται: «τι κάνω με αυτόν τον άνθρωπο δίπλα μου;» «πού πήγε ο έρωτάς μας εκείνων των ημερών;» «πώς καταντήσαμε έτσι;», «πού έχει χαθεί ο εαυτός μου; Δεν με αναγνωρίζω» «γιατί ενώ βαριέμαι ζηλεύω και δεν μπορώ να χωρίσω με τίποτα;». Και άλλου είδους τέτοια ερωτήματα.

Φαίνεται ότι συχνά μένουμε με τον σύντροφο που κάποτε ερωτευτήκαμε τρελά από αγάπη, μένοντας- στην καλύτερη μάλλον περίπτωση- σε μια ανικανοποίητη κατάσταση ρουτίνας και συνήθειας γιατί «τον/την αγαπάμε πραγματικά».

Με κάποιον, όμως, που συζείς για αρκετά χρόνια, σίγουρα θα υπάρξουν και δυσκολότερες καταστάσεις εκτός της συνήθειας: τσακωμοί, διαφωνίες, διαφορετικές νοοτροπίες, διαφορετικές στάσεις και ενίοτε μιζέρια, καταπίεση. Τα οποία μάλλον βάζουμε τον εαυτό μας να τα ανέχεται εις το όνομα αυτής της «πραγματικής» αγάπης. Άλλωστε, πού να πάς πια; Ξανά από την αρχή; Δεν είσαι πια και στην ηλικία να αλλάζεις συντρόφους κάθε τρεις και λίγο. Ακούς και τα πλέον τετριμμένα κλισέ «οι σχέσεις θέλουν δουλειά , φροντίδα και προσπάθεια και από τους δύο» και πείθεις τον εαυτό σου να προσπαθήσει.

Δεν θα ήθελα στο κείμενο αυτό να μιλήσω, όμως, για το τι πρέπει ή όχι να κάνεις για να κρατήσεις τη σχέση σου ζωντανή, ούτε να εκφέρω άποψη για το αν είναι αυτό λειτουργικό ή όχι.

Θέλω να μοιραστώ κάποιες σκέψεις για τη φύση των ερωτικών σχέσεων και ίσως να σου δώσω ένα έναυσμα να αναλογιστείς σε σχέση με τον εαυτό σου.

Ας ρίξουμε μια πιο γενική ματιά πρώτα.

Ο άνθρωπος και το προσωπικό του υπαρξιακό «δράμα».

Κάθε άνθρωπος, είναι μια «παθολογία». Μα η λέξη παθολογία, δεν  μου αρέσει. Είναι μια λέξη περιοριστική στις μνήμες που φέρνει στο μυαλό. Το τι είναι παθολογία, είναι πάρα πολύ ρευστό. Θα λέγαμε λοιπόν ίσως καλύτερα, ότι κάθε άνθρωπος έχει το υπαρξιακό του δράμα. Ή κάτι τέτοιο. Κάθε άνθρωπος, είναι «τρελός». Είναι μια πολύπλοκη κατάσταση. Ειδικά τη δική σου τρέλα, δεν μπορείς να τη δεις με τίποτα. Παρά μόνο να έχεις εκλάμψεις συνειδητότητας και άνοιγμα επιπέδων συνείδησης. Ίσως ένας σοφός άνθρωπος έχει μεγάλο εύρος συνείδησης.

Και τελικά καταλαβαίνεις, ότι δεν έχει σημασία αν θα ονομάσεις την παθολογία παθολογία, τρέλα, πρόβλημα, ή ό,τιδήποτε άλλο. Ονόμασέ την όπως θες. Αυτή είναι μια υπαρξιακή κατάσταση. Ένα υπαρξιακό μονοπάτι που καλείσαι να διαβείς.

Το δράμα σου διαχέεται παντού, σε όλο σου το φάσμα, σε όλους τους ανθρώπους με τους οποίους σχετίζεσαι, σε όλες τις καταστάσεις στις οποίες είσαι μέσα, σε όλες τις φαντασιώσεις, σε όλες τις σκέψεις και σε όλα τα συναισθήματά σου. Βρίσκεται τόσο καλά εντυπωμένο σε κάθε κύτταρο του σώματός σου, το δράμα σου γίνεται «εσύ».

Όμως δεν είσαι μόνο το δράμα σου. Είσαι κάτι πολύ περισσότερο. Κάπου εκεί μέσα υπάρχει κάτι πραγματικά αυθεντικό. Είναι τόσο αυθεντικό που σ όλη σου τη ζωή το φοβάσαι, φοβάσαι να τ αγγίξεις. Αυτό το αυθεντικό, προκαλεί φόβο.

Συνάμα, δεν είσαι μόνο μια «παθολογική» κατάσταση, αλλά έχεις και ικανότητες, ταλέντα, ζωτικότητα καθώς και πάρα πολλή δύναμη μέσα σου, που συχνά δεν την αναγνωρίζεις.

Το να συνδεθείς πραγματικά με την πηγή δύναμης και αυθεντικότητας μέσα σου, σου προκαλεί φόβο. Φοβάσαι να τα αναγνωρίσεις. Να τα αγγίξεις. Γιατί αν τα αγγίξεις, καταρρέει όλο το οικοδόμημα με βάση το οποίο έχεις ορίσει το ποιος είσαι και το τι κάνεις. Έρχεσαι αντιμέτωπος με την κενότητα. Με το θάνατο. Όταν μπορείς να βιώνεις την κενότητα, τότε αυτόματα βιώνεις την ολότητα.

Η ολότητα είναι η κενότητα. Όταν λέμε κενός, δεν εννοούμε «τίποτα», αντίθετα εννοούμε «όλα». Όταν φτάσεις στο σημείο να βιώνεις την υπαρξιακή σου κατάσταση, σημαίνει ότι είσαι ένας άνθρωπος πολύ τολμηρός.

Σημαίνει ότι μπορείς να χωράς ταυτόχρονα όλον τον πόνο και όλη την ομορφιά της ζωής. Έτσι, ούτε η λέξη κενότητα περιγράφει την έννοια του κενού. Το κενό είναι το «να υπάρχω», το να υπάρχω με τα πάντα.Το υπαρξιακό μονοπάτι και η «φωτεινή μας» πηγή, πάνε μαζί στη ζωή. Υπάρχουν ταυτόχρονα.

Ίσως το μεγαλύτερο στοίχημα της ζωής είναι να ισορροπούμε σε αυτό το «ταυτόχρονα», με τον πιο υγιή, ευχάριστο και δημιουργικό τρόπο.

Οι σχέσεις των ανθρώπων: όταν τα προσωπικά «δράματα» εμπλέκονται!

Αν όμως, ένας άνθρωπος δεν έχει καλά-καλά επίγνωση του ίδιου προσωπικού δράματος που παίζει,  αν ο ίδιος δεν μπορεί να αντέξει να «υπάρξει» με τον εαυτό του, αν ο ίδιος δεν αναγνωρίζει την πηγή δύναμης και ζωτικότητας μέσα του, τότε τι γίνεται στις σχέσεις, όπου όλα συνυπάρχουν επί δύο;

Τι είναι αυτή η νέα οντότητα που δημιουργείται από δύο διαφορετικά σύμπαντα, η σχέση μεταξύ δύο ανθρώπων;

Εκεί όπως καταλαβαίνετε και θα έχετε εξ εμπειρίας διαπιστώσει, τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο περίπλοκα!

«Είμαστε ζητιάνοι της αγάπης. Πολλοί άνθρωποι μπαίνουν σε μια σχέση γιατί ζητιανεύουν την αγάπη» (Osho),

Όταν διάβασα αυτό, μου είχε φανεί υπερβολικό. Μέχρι που το διαπίστωσα..εξ εμπειρίας!

Εκτός δηλαδή ότι «έπαιξα το δράμα μου» κανονικότατα και εν μέρει μόνο συνειδητοποιώντας το (αυτή είναι η καλή περίπτωση, να το συνειδητοποιείς εν μέρει ή να αναρωτιέσαι και να το ψάχνεις), διαπίστωσα εκ των υστέρων, ότι έψαχνα να βρω ουσιαστικά κάποιον να μου γεμίσει το κενό μου, μια παρηγοριά, μια αγκαλιά, ένα χάδι (αυτή ήταν η δική μου περίπτωση, άλλος μπορεί να αναζητά έναν θύτη/ένα θύμα, έναν «πατέρα»/μια «μητέρα», έναν δάσκαλο/ένα μαθητή κοκ).

Εκεί που δεν μπορούσα να το αντέξω, έτρεχα στην αγκαλιά, και απαιτούσα από τον άλλο να κάνει και να μου δώσει πράγματα, που εγώ η ίδια δεν μπορούσα να δώσω στον εαυτό μου. Και πώς κάποιος να με αντέξει, αν εγώ η ίδια δεν αντέχω τον εαυτό μου; Πώς να μου το λύσει αυτό το δράμα όλης μου της ζωής που εγώ δεν έχω κάνει τόσα χρόνια; Άσε που εμπλέκεται και το δικό του, περιπλεκόμαστε και στο τέλος βγαίνει ένας..αχταρμάς. Σε κάποια φάση ξεχνάς ποιος είσαι, που πας, τι θέλεις και γιατί το θέλεις. Συγχέεσαι στην τρυφερή αγκαλιά και απολαμβάνεις τη λήθη, που πολύ μακριά βρίσκεται από την αλήθεια.

Για μένα, δεν είναι υπερβολή να αποδεχτώ πια ότι όλες οι ερωτικές σχέσεις, είναι μια αυταπάτη. Οι ερωτικές σχέσεις είναι η παθολογία σου. Μέσα από κάθε ερωτικό σύντροφο που διαλέγεις, διαλέγεις να δεις ένα κομμάτι της παθολογίας σου κάθε φορά. Κάθε σύντροφος είναι η επιλογή σου για να γνωρίσεις ένα κομμάτι της παθολογίας σου κάθε φορά.

Συχνά όταν εμείς οι άνθρωποι συζούμε με το σύντροφό μας, δημιουργούμε σχέση εξάρτησης. Δημιουργείται μια εξάρτηση της ζωής του ενός με τον άλλο. Κοινοί λογαριασμοί. Κοινά «συμφέροντα». Κοινοί «φίλοι και παρέες». Κοινό σπίτι. Όλα αυτά τα κοινά, δεν είναι πραγματικά κοινά με την έννοια ότι τα μοιράζεσαι γιατί απλώς τα προσφέρεις. Φτιάχνεις με τον άλλο μια «συνομωσία» για να επιβιώσεις στον κόσμο. Είμαι μια συμφωνία για να αμυνθείς ενάντια στον κόσμο. Είναι μια συμφωνία, κρυφή, μυστική, ένα συμβόλαιο δύο ανθρώπων για να αντιμετωπίσουν τη σκληρότητα και τη μοναξιά του κόσμου. Και τις οικονομικές τους καταστάσεις και τις αντιξοότητες της ζωής.

Συχνά συναντάμε οικογένειες- «φρούρια»: ο μόνος τόπος που μπορείς να δηλώσεις κάποια ταυτότητα, για να έχεις να λες ότι κάποιος είσαι. Και στην πραγματικότητα, είναι ένα λυπηρό φιάσκο. Μια λυπηρή συμμαχία. Μια απεγνωσμένη προσπάθεια να νομίζεις ότι έχεις αξία. Ένα λυπηρό σύμπλεγμα σχέσεων.

Κανείς δεν μπορεί πραγματικά να δώσει σε αυτές τις οικογένειες.  Γιατί, αν θες πραγματικά να δώσεις, δίνεις από χαρά, και εκεί τελειώνει. Δεν δίνεις για να διατηρήσεις τη σύμβαση, για να είσαι κατοχυρωμένος, για να νιώσεις ασφάλεια, ή για να καλύψεις το ναρκισσισμό σου ή ένα κοινωνικό στάτους.

Χρειάζεται να αναθεωρήσουμε τον κοινωνικό θεσμό της οικογένειας, να βρούμε έναν καινούριο, πιο λειτουργικό τρόπο να δομούμε τις οικογένειές μας, αλλά αυτό είναι ένα μεγάλο θέμα που θα χρειαστεί ένα δικό του άρθρο!

Τι κάνουμε λοιπόν με τα προσωπικά μας δράματα, τις σχέσεις, τις πλάνες και πώς θα βρούμε μια πιο αυθεντική χαρούμενη ζωή;

Χτίζοντας σχέσεις μεγαλύτερης επίγνωσης, λιγότερο εξαρτητικές ή σχέσεις ενήλικα προς ενήλικα

Όταν λέω ότι οι ερωτικές σχέσεις είναι μια αυταπάτη, σε καμιά περίπτωση δεν εννοώ ότι δεν θα πρέπει να συνάπτουμε ερωτικές σχέσεις, μόνο και μόνο γι αυτό. Μπες στη ζωή και ζήσε τη. Είναι η ευκαιρία σου. Αν αυτό γίνεται μέσα από ένα σύντροφο, ζήσε το μέσα από ένα σύντροφο. Αν αυτό γίνεται με το να μονάσεις, ζήσε με το να μονάσεις. Αυτό που έχει σημασία είναι η δράση.

Η δράση είναι η λύση σε οποιονδήποτε προβληματισμό. Μπες στη ζωή και ζήσε.

Πώς μπορούμε να φτιάχνουμε λοιπόν σχέσεις λιγότερο εξαρτητικές και περισσότερο αυθεντικές;

Πώς μπορώ να συνδεθώ μαζί σου με έναν αυθεντικό και δημιουργικό τρόπο;

Συχνά προσπαθούμε είτε «να σώσουμε», είτε να αλλάξουμε τον άλλο.

Και οι δύο αυτές στάσεις συνιστούν αποτυχία από το να συνδεθούμε με τον άλλο πραγματικά. Που σημαίνει ότι στην πραγματικότητα υποβιβάζουμε την αξία και τη δυνατότητα του άλλου. Τη δυνατότητά του να υπάρξει ως υπεύθυνος ενήλικας με τις επιλογές που κάνει κάθε φορά ακόμα και αν είναι διαφορετικός από εμάς ή δεν μας ταιριάζουν οι επιλογές του.

Από την άλλη, υπάρχει ένας άλλος τρόπος σύνδεσης με τον άλλο: ως ενήλικας προς ενήλικα. Από μια στάση, είμαι ok είσαι ok

Θα παραλληλίσω αυτή τη μορφή σύνδεσης με τη σχέση «θεραπευτή» και «θεραπευόμενου» από τη διαδικασία της ψυχοθεραπείας.

Ο «θεραπευτής» είναι στην πραγματικότητα ένας φιλικός συνταξιδιώτης. Στο ταξίδι που κάνεις βιώνοντας την υπαρξιακή σου κατάσταση. Κάποιος που σχετίζεται ή προσπαθεί να σχετίζεται με σένα και την υπαρξιακή σου κατάσταση:

«Απλώς είμαι μαζί σου, εκεί όταν αντικρίζεις και ανακαλύπτεις τις «σκιές» σου. Απλώς περπατώ πλάι σου, όταν διαβαίνεις πάνω στις σκιές σου.

Τίποτα δεν μπορώ να κάνω για σένα, απολύτως. Εκτός από το να στέκομαι παραδίπλα και να αποστομώνομαι και εγώ όταν αποστομώνεσαι με τις ανακαλύψεις σου, από το να παρατηρώ τον πόνο σου όταν πονάς και από το να συνδέομαι με τη ζωή σου, όταν συνδέεσαι με το φως σου και τότε να χαίρομαι μαζί σου.

Μόνο αυτό λοιπόν μπορώ να κάνω ως «θεραπευτής». Να είμαι ένας φιλικός συνοδοιπόρος. Και να είμαι κάποιος που θα ξέρεις ότι είναι διαθέσιμος να είναι μαζί σου στο ταξίδι σου».

Αν λοιπόν τείνουμε να σχετιζόμαστε όλο και περισσότερο με τέτοιον τρόπο, πλάι στον άλλο, διαχωρισμένοι αλλά και μαζί, μπορώντας να αφουγκραστούμε και να συνοδεύσουμε τον άλλο στην υπαρξιακή του κατάσταση, τότε οι σχέσεις θα γίνονται περισσότερο αυθεντικές και ελεύθερες.

Ίσως δεν είναι τυχαίο, ότι οι λίγοι πραγματικά σοφοί άνθρωποι, δεν έχουν ανάγκη από μια ερωτική σχέση. Ένας πραγματικά σοφός άνθρωπος, δεν έχει ανάγκη από κανένα game. Δεν έχει ανάγκη να γνωρίσει τον εαυτό του μέσα από κάποιον άλλο. Γιατί γνωρίζει τον εαυτό του. Ή και να μην τον γνωρίζει ολοκληρωτικά, μπορεί να αντέχει την υπαρξιακότητά του ανά πάσα στιγμή. Έτσι, ένας σύντροφος δεν του χρειάζεται.

Έτσι ένας σοφός άνθρωπος γίνεται συχνά δάσκαλος. Ένας δάσκαλος, δεν ανήκει πουθενά, ούτε καν στον ίδιο του τον εαυτό. Ένας δάσκαλος εκπέμπει το φως του στους μαθητές του.

Όταν αγγίξεις τη σοφία, δεν μπορείς παρά να σιωπήσεις. Η σοφία δεν περιγράφεται. Όταν αγγίξεις τη σοφία δεν νιώθεις την ανάγκη να μιλήσεις γι αυτήν. Απλώς τη ζεις.

Όταν αγγίξεις τη σοφία, συμπονάς, συμπλέεις με τους ανθρώπους. Δεν θες να τους μάθεις κάτι, δεν θες να τους κάνεις να δουν κάτι, δεν θες να τους λύσεις κάτι. Απλώς είσαι μαζί τους στην παθολογία τους, την παρατηρείς, σχετίζεσαι και ακτινοβολείς φως. Όποιος μπορεί να δει το φως και είναι έτοιμος, μαθαίνει.

Επίλογος

Τι μπορεί να κάνει λοιπόν ένας άνθρωπος σε αυτή τη ζωή; Μπορεί να υπάρχει με την ύπαρξη γύρω του. Να χαίρεται όταν μπορεί να χαρεί. Να μπαίνει μέσα στη ζωή και να τη ζει. Με αυτήν την έννοια, κάθε μορφή δράσης είναι προτιμότερη από την περισυλλογή ή τη φιλοσοφία. Όταν η δράση συνοδεύεται από τη σκέψη-συνείδηση του βιώματος της δράσης, τότε αποκτάς σοφία σιγά-σιγά.

Όσο περισσότερο γίνεσαι σοφός, τόσο περισσότερο συνδέεσαι. Είναι μια γειωμένη κατάσταση.

Όσο περισσότερο γίνεσαι σοφός, τόσο περισσότερο μπορείς να ζεις σε κατάσταση ευγνωμοσύνης. Η κατάσταση ευγνωμοσύνης, δεν είναι μόνο μακάρια, είναι πολύ επίπονη ταυτόχρονα. Γιατί όταν βρίσκεσαι σε κατάσταση ευγνωμοσύνης, σημαίνει ότι μπορείς να δεις.

Κάθε άνθρωπος είναι σαν ένα άστρο σ αυτόν τον πλανήτη τη γη. Ένα άστρο που βιώνει την έκρηξη της φωτεινότητάς του απλώς για να τη βιώσει, για να γίνει αυτή, για να εκδηλωθεί. Για να εκδηλώσει το ποιος είναι. Για να εκδηλώσει μία έκφανση του ποιος είναι. Μόλις αυτό γίνει, το άστρο σβήνει. Δεν ξέρω αν χάνεται ή όχι. Διαισθάνομαι όμως ότι δε χάνεται αλλά μεταλλάσσεται σε άλλη μορφή ενέργειας, Ή ίσως ενώνεται με μια αρχική πηγή συνολικής ενέργειας.

Ας  μη γίνουμε όμως φιλόσοφοι!

Ας πούμε «θα προσπαθήσω να με κουβαλάω, όσο πιο χαρούμενα γίνεται , με όσο περισσότερη ζωή μπορώ να αδράξω».Φωτογραφία του χρήστη Nota ζωής.

Φωτογραφία του χρήστη Αρχαγγελος Μιχαηλ Ο Ταξιαρχης.

Κατηγορίες: Χωρίς κατηγορία | Γράψτε σχόλιο

Παρών δεν είναι ο χρόνος, αλλά εσύ που τώρα τον αξιοποιείς.

π.Φιλόθεος Φάρος
Η αιωνιότητα υπάρχει; Τι εννοείτε; Δεν έχετε προσέξει ότι στην Εκκλησία όλα συµβαίνουν τώρα; «Σήµερον της σωτηρίας ηµών το κεφάλαιο», «Σήµερον κρεµάται επί ξύλου…». Ο ίδιος ο Χριστός έχει δώσει απάντηση σ’ αυτό που µε ρωτάτε. «Αύτη δέ εστιν η αιώνιος ζωή, ίνα γινώσκωσί σε τον µόνον αληθινόν Θεόν». Εποµένως δεν πάµε ούτε στον παράδεισο ούτε στην κόλαση. Είµαστε! Η αιωνιότητα δεν είναι τόπος και χρόνος. Είναι τρόπος ύπαρξης. Πίστη, λοιπόν, για να επανέλθω στο προηγούµενο ερώτηµα, είναι να έχεις σχέση µε τον Θεό. Πίστη είναι να έχεις συναντήσει τον Ιησού Χριστό.

{Η αιωνιότητα δεν έχει απαραιτήτως μεγαλύτερη διάρκεια από τη ζωή (Ρενέ Σαρ)}

Φωτογραφία του χρηστος παπαδοπουλος.

«…Το παρόν δεν είναι, όπως ίσως νομίζεις, το χρονικό σήμερα.
Είναι η στιγμή που, αν και υπεισέρχεται μέσα στο χρόνο, εσύ την χρησιμοποιείς για να αντιληφθείς μέσα από το σύνολο των αισθητηριακών και υπαρξιακών σου δεδομένων, τον εαυτό σου ως ενιαία και –γι’ αυτό- άχρονη οντότητα.
Παρών δεν είναι ο χρόνος, αλλά εσύ που τώρα τον αξιοποιείς.
Συνήθως οι πιο πολλοί από μας βιώσαμε εαυτόν πλήρη σε μια παρελθούσα στιγμή μέγιστης οδύνης.
Ναι, μπορεί, όπως λες, ο σκοπός του ανθρώπου να είναι η ευτυχία.
Η ανθρώπινη ευτυχία δεν μπορεί όμως να ολοκληρωθεί πριν ο καθένας μας ανακαλύψει τους τρόπους που έχει στο οπλοστάσιο της ύπαρξής του για να βιώνει τον εαυτό του ολόκληρο, όχι πολυδιασπασμένο, όπως συνήθως το κάνει.
Πολύ συχνά, οι βιωμένες στιγμές μεγάλης οδύνης, αβοηθησίας και μοναξιάς ενός παιδιού γίνονται οδηγός προς την πολυπόθητη εμπειρία της υπαρξιακής του ενότητας ως ενήλικα.
Θα μπορούσε κάποιος να πει πως πράγματι ο δρόμος προς την αληθινή και σταθερή χαρά περνάει από τα αγκάθια της μνήμης του παρελθόντος που ποτέ δεν παρήλθε, γιατί διψάει να γίνει παρόν…»

(Απόσπασμα από το βιβλίο: «Το Ψυχοθεραπευτικό Ταξίδι: Από τον φόβο της σκιάς, στο φως της επίγνωσης»)

Ἡ ἀδικία δέν βρίσκεται στούς ἄλλους, τούς ὀποίους πρέπει ὁ πιστός νά διορθώσει, αλλά στόν ἑαυτό του. 

Βασίλειος Γούλας

Παραθέτω κάτι πρός ὐπόμνηση πολλῶν δυστυχῶς! χριστιανῶν, οἱ ὁποίοι θέλουν να καταστείλουν το λεγόμενο κακό και την ἁμαρτία, ἄς δοῦμε λίγο πῶς το κείμενο αὐτό βάζει κάποια πράγματα στη θέση τους.
Θεία καί ἀνθρώπινη δικαιοσύνη
Ἡ ἀδικία δέν βρίσκεται στούς ἄλλους, τούς ὀποίους πρέπει ὁ πιστός νά διορθώσει, αλλά στόν ἑαυτό του.
Καί σέ μακροσκοπικό ἐπίπεδο, ἡ ἀδικία δέν βρίσκεται στήν κοινωνία και τα ἀπρόσωπα συστήματα, πού πρέπει νά διορθωθοῦν.
Μιά τέτοια θεώρηση τῆς δικαιοσύνης δέν ἀποφεύγει μόνο νά κτυπήσει τήν ἀδικία στή ρίζα της, δηλαδή μέσα μας, ἀλλά καί ἐπεκτέινει μέ τήν πρόφαση τῆς καταπολεμήσεώς της στό κενό ἤ στούς ἄλλους.
Ἡ δικαιοσύνη δέν εἶναι κάποια ἐπιμέρους ἀρετή. Καί δίκαιος ἀντίστοιχα δέν εἶναι αὐτός πού ἀποφεύγει νά ἀδικεῖ τούς ἄλλους, ἀλλά αὐτός πού συνθέτει στό πρόσωπό του ὅλες τῖς ἀρετές.

12 ΓΕΛ ΠΑΤΡΩΝ

ΕΞΕΤΑΣΤΕΑ ΥΛΗ ΣΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ———-ΣΧΟΛΙΚΟ ΕΤΟΣ:2017-2018

ΤΑΞΗ :Α ΛΥΚΕΙΟΥ

ΜΑΘΗΜΑΤΑ:

1.1 Αναζήτηση του Θεού    2.1 Πίστη           3.1 Εκκλησία

1.2 Αυτογνωσία                     2.2 Λατρεία     3.2 Ευχαριστία

1.3 Επικοινωνία                  2.3 Προσευχή

1.4 Αγιότητα                          2.4 Γιορτή

                                                 2.5 Σωτηρία

4.2 Αγάπη                     5.4 Φανατισμός

4.4 Ισότητα                  5.5 Υποδούλωση\Εξάρτηση

ΤΑΞΗ: Β ΛΥΚΕΙΟΥ

ΜΑΘΗΜΑΤΑ:

1. Αποκάλυψη           6. Ανταμοιβή             11. Γλώσσα

2. Δημιουργία          7. Μύηση                     12. Οικουμενικότητα

3. Λύτρωση               8. Στερεότυπα            13. Ερωτας

4. Αθεια               9. Πολυπολιτισμικότητα   14. Συγχώρηση

5. Ιερότητα              10. Διάλογος                   15. Ετερότητα

Πάτρα 14-Μαιου-2018

Ο καθηγητης

ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Κατηγορίες: Χωρίς κατηγορία | Γράψτε σχόλιο

Μόνο η κοινωνία είναι απόλυτη, διότι είναι άσχετη με το θέμα των μαθηματικών.

Φωτογραφία της ιφιγένεια γεωργιάδου.

ιφιγένεια γεωργιάδου προς Νίκος Λυγερός, N. Lygeros by S. Drekou

Αναγκαιότητα και τυχαιότητα στα μαθηματικά Ν. Λυγερός

Πολλοί παραδοσιακοί μαθηματικοί που θεωρούν τον εαυτό τους ως κλασικούς μαθηματικούς, έχουν την άποψη ότι τα μαθηματικά είναι η επιστήμη της τάξης.

Γι’ αυτόν το λόγο αποφεύγουν να κάνουν οποιαδήποτε αναφορά στο έργο του Polya και τα θεωρήματα του Erdos.
Για τον ίδιο λόγο, συνεχίζουν να έχουν στο μυαλό το πρόγραμμα του Hilbert, ενώ το έχει αφοπλίσει το θεώρημα της μη πληρότητας του Godel από το 1931.

Έτσι τα αποτελέσματα της μηχανής του Turing, η εντυπωσιακή λύση του δέκατου προβλήματος του Hilbert από τον Matiajevic,
η οριστική λύση της υπόθεσης του συνεχούς του Κantor από τον Cohen (Μετάλλιο Fields 1966) και το επίτευγμα του Chaitin με τον αριθμό Ωμέγα, δεν αναφέρονται ως χαρακτηριστικά παραδείγματα της μαθηματικής επιστήμης, όπως θα έλεγαν οι παραδοσιακοί μαθηματικοί.

Όλα αυτά τα αποτελέσματα έχουν το άρωμα του αναρχισμού για το κατοχικό καθεστώς των δογματικών μαθηματικών.

Κάνοντας χρήση της αρχής του Popper, της διαδικασίας του Lakatos και του πνεύματος του Feyerabend, όλοι αυτοί οι μαθηματικοί απέδειξαν ότι το σημαντικότερο στοιχείο των μαθηματικών δεν είναι η λεγόμενη τάξη, αλλά η αμφιλεγόμενη ελευθερία.

Η δύναμη των μαθηματικών προέρχεται από την επίγνωση των ορίων της αξιωματικής προσέγγισης.

Μέσω του έργου του Chaitin που επανανακάλυψε την αξία του Leibniz ως οραματιστή της θεωρίας της αλγοριθμικής πληροφορικής, η κατανόηση ενός δεδομένου έχει μετατραπεί σε συμπίεση.

Έτσι η γνώση είναι συμπιεσμένη πληροφορία.

Η πραγματική εικόνα των μαθηματικών που δεν είναι παρά
η μοναδική αποτελεσματική τέχνη, εμπεριέχει αναπόφευκτα αναγκαιότητα και τυχαιότητα.

Όλο το έργο του Ramsey αναδεικνύει αυτή την αντιπαλότητα.
Μα η ίδια η νοημοσύνη δεν ακολουθεί αυτό το νοητικό σχήμα;

Το περίφημο ρητό του Schopenhauer δεν λέει το ίδιο;

Κατά συνέπεια, είναι προτιμότερο να σεβαστούμε την ιδέα του Επίκτητου:

«Θεώρησε τον εαυτό σου ως ελεύθερο άνθρωπο ή ως σκλάβο, όλα εξαρτώνται από σένα.»

Ο ρόλος και η ύπαρξη του μαθηματικού είναι ένα μείγμα και όχι σύμπλεγμα αναγκαιότητας και τυχαιότητας.

Εκεί βρίσκεται το σημείο επαφής της οντολογίας με την τελεολογία. Δεν είναι μόνο το Μάγμα του Καστοριάδη,
υπάρχει και η δυναμική της μορφοκλασματικής ανάλυσης.

Στα μαθηματικά τίποτα δεν είναι στατικό, όπως και στη νοημοσύνη. Όλα είναι μια αφαιρετική κίνηση.
Δεν υπάρχει αρχή ούτε τέλος.

Ο σκοπός είναι η διαδικασία, όπως και η ζωή.

Η ουσία των μαθηματικών είναι η απόδειξη, αλλά δεν μπορούμε να τα αποδείξουμε όλα. Η επίγνωση αυτών των ορίων δεν είναι μόνο σοφία, όπως νομίζουν μερικοί, είναι και ελευθερία.

Διότι δίχως όρια, είμαστε απόλυτοι.

Ενώ στα μαθηματικά το απόλυτο είναι σχετικό με τα αξιώματα.

Οι υποδομές, οι δομές και υπερδομές των μαθηματικών δεν καταπιάνονται με το απόλυτο αλλά με το σχετικό.

Τα μαθηματικά είναι πάντα σχετικά με το θέμα τους,
γι’ αυτό δίνουν την εντύπωση ότι είναι απόλυτα.

Μόνο η κοινωνία είναι απόλυτη, 
διότι είναι άσχετη με το θέμα των μαθηματικών.

Σύγχρονη Παιδεία, Neel Kolhatkar

Αξίζει να το δείς! Ο ολοκληρωτισμός του «πολιτικώς ορθού».Σε μια αίθουσα που υποτίθεται διδάσκονται μαθηματικά, τα πάντα έχουν καταληφθεί από την πολιτικώς ορθή αφήγηση. Όταν ρωτάται ο φοιτητής πόσο κάνει 1 + 1 απαντάει «δύο». Η σωστή απάντηση, όμως είναι «πολυπολιτισμικότητα».Το φιλμ μικρού μήκους “Modern Educayshun”, ερευνά τους ενδεχόμενους κινδύνους της ολοένα και πιο ευαίσθητης και αντιδραστικής κοινωνίας μας, που τρέφεται συνεχώς από την πολιτική ορθότητα και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.by Neel Kolhatkar

Δημοσιεύτηκε από PoliticalDoubts.com στις Παρασκευή, 15 Απριλίου 2016

Φωτογραφία του George Pitsikalis.

Φωτογραφία του χρήστη Dr Γρηγόρης Βασιλειάδης Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπευτής.

Κατηγορίες: Χωρίς κατηγορία | Γράψτε σχόλιο

«Μα από την Κόλασή μου σου φωνάζω Εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω»Εμείς οι υπόλοιποι τον σκασμούλη λίγο: ας κοιτάξουμε πρώτα τα χάλια μας και μετά βγάζουμε φετφάδες για τα χάλια των άλλων.

 Το κορίτσι του διπλανού ακάλυπτου | Psychologos-MariaKoraka.Gr

ΣΧΟΛΙΟ ΠΡΩΤΟ: «22 ΧΡΟΝΩΝ ΑΥΤΕΣ ΠΗΔΑΝΕ ΤΟΝ ΕΝΑΝ ΠΙΣΩ ΑΠ’ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ, ΕΝΩ ΑΛΛΕΣ 22 ΧΡΟΝΩΝ ΕΧΟΥΝ ΠΑΙΔΙΑ ΑΝΔΡΑ ΠΕΘΕΡΕΣ, ΦΡΟΝΤΙΖΟΥΝ ΟΛΟ ΤΟ ΣΟΪ ΚΙ ΟΜΩΣ ΤΑ ΦΕΡΝΟΥΝ ΒΟΛΤΑ. ΣΤΕΙΡΩΣΤΕ ΤΟ ΤΣΟΥΛΑΚΙ ΑΓΑΠΗΤΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΚΙ ΑΝΤΕ ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΤΕ».  ΤΟ ΑΝΩΝΥΜΟ ΣΧΟΛΙΟ ΜΕΤΑΦΕΡΕΤΑΙ ΑΥΤΟΥΣΙΟ ΚΙ ΑΦΟΡΑ ΣΤΗ ΝΕΑΡΗ ΦΟΙΤΗΤΡΙΑ ΠΟΥ ΠΕΤΑΞΕ ΤΟ ΝΕΟΓΕΝΝΗΤΟ ΜΩΡΟ ΤΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΚΑΛΥΠΤΟ.

Σχόλιο δεύτερο. «Ενα μωρό που ξεψυχάει μόνο του χωρίς κανέναν εκεί, μια μητέρα που γεννάει μόνη της χωρίς κανέναν εκεί, ένας άντρας που αφήνει κάποια έγκυο και δεν είναι εκεί, ένας άλλος άντρας που έχει μια κόρη και δεν είναι εκεί 9 μήνες για να δει ότι η κόρη του εγκυμονεί και μια άλλη μητέρα που ενώ ήταν εκεί δεν ήταν εκεί Τόσες απουσίες μαζεμένες γύρω από έναν ακάλυπτο».  Το έγραψε στο Facebook η άγνωστη σε μένα Silia Psychi και δεν αλλάζω ούτε «και».
Τα λαϊκά δικαστήρια έχουν στηθεί κι οι αυτόκλητοι ψυχίατροι έχουν πάρει θέσεις μάχης. Είναι οι γνωστοί ξερόλες που θεωρούν πως υπάρχει naive ψυχιατρική όπως υπάρχει naive ζωγραφική. Εχω αποψάρα, την εκφέρω, ενοχοποιώ ή αθωώνω, λιθοβολώ ή δικαιολογώ χωρίς να ξέρω πρόσωπα, πράγματα και την τύφλα μου γενικώς. Κι όμως, υπάρχουν εγκλήματα – γιατί για έγκλημα μιλάμε εδώ – που γίνονται εν ψυχρώ ή εν βρασμώ, με ή χωρίς κίνητρο, με ή χωρίς άλλοθι. Υπάρχουν εγκλήματα από υπολογισμό, από παραφροσύνη, από μίσος, από φόβο, από τα χίλια μύρια αίτια.
Δεν ξέρουμε τι ώθησε την κοπέλα αυτή στο φόνο. «Μ’ έπιασε πανικός να το εξαφανίσω» είπε η ίδια στην Αστυνομία. Και το εξαφάνισε. Το γέννησε μόνη της σε μια μπανιέρα, του έκοψε τον ομφάλιο λώρο και το εκσφενδόνισε από ψηλά στον ακάλυπτο. Ενώ θα μπορούσε έστω να το αφήσει έξω από ένα σπίτι, μια εκκλησία, ένα αστυνομικό τμήμα. Δεν μπόρεσε: ο τρόμος τής όπλισε το χέρι. Και το σκότωσε.

Ομως δεν το σκότωσε μόνη της. Εδώ υπάρχουν συναυτουργοί. Υπάρχει ο συμφοιτητής της που μόλις έμαθε για την εγκυμοσύνη έγινε λούης. Υπάρχει ο πατέρας της εξαφανισμένος από τη ζωή της κόρης του. Κι υπάρχει μια μάνα που ζούσε με το παιδί της και δεν είχε καταλάβει απολύτως τίποτα – καλά, δεν το χωράει ανθρώπου νους αυτό. Να συγκατοικείς με την έγκυο κόρη σου και να μην έχεις πάρει χαμπάρι. Πολλοί οι συνεργοί στο έγκλημα κι ας λιθοβολούμε εμείς μόνο την εκτελέστρια.Φωτογραφία του χρήστη Μαγικές Αποδράσεις στην Ελλάδα.

Αλήθεια τι σόι γονείς είναι αυτοί; Αυτοί και όλοι αυτοί οι κοινωνικώς αποδεκτοί, οι δόξη και τιμή, οι υπεράνω πάσης υποψίας. Πώς το μεγάλωσαν αυτό το κορίτσι, τι του είπανε, τι του έκαναν, πώς οδηγήθηκε στην τρέλα; Γιατί βλέπεις, τα ψυχιατρικά νοσήματα, όταν τα αγνοείς, δεν υπάρχουν. Εξαερώνονται, άλλωστε στις αξιοπρεπείς οικογένειες δεν επιτρέπονται οι ψυχικές διαταραχές.
Βέβαια, όλα αυτά δεν είναι παρά εικασίες. Γιατί δεν ήμασταν μπροστά, δεν ζούσαμε στο σπίτι όπου μεγάλωσε. Δεν ξέρουμε πρόσωπα ή πράγματα, ασχέτως αν εκφέρουμε γνώμη στο χαλαρό.
Ψύχραιμα λίγο. Η ζωή της κοπέλας έτσι κι αλλιώς καταστράφηκε για πάντα. Το νεκρό παιδί της θα το σέρνει σαν αλυσίδα στο πόδι της μέχρι την τελευταία της πνοή.
Από κι ύστερα, τον λόγο έχουν, πρώτον, οι ψυχίατροι, δεύτερον οι δικαστές. Εμείς οι υπόλοιποι τον σκασμούλη λίγο: ας κοιτάξουμε πρώτα τα χάλια μας και μετά βγάζουμε φετφάδες για τα χάλια των άλλων.
«Μα από την Κόλασή μου σου φωνάζω
Εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω»
Γαλάτεια Καζαντζάκη «Αμαρτωλό»
Φωτογραφία του χρήστη Αρχαγγελος Μιχαηλ Ο Ταξιαρχης.

 Υποφέρουν όπως κι εσύ
Απαιτείς από τους άλλους να διορθώνουν γρήγορα τα σφάλματά τους, εσύ όμως δεν διορθώνεσαι γρήγορα. Υποφέρουν και οι άλλοι όπως κι εσύ. Οι άλλοι χρονοτριβούν στις αμαρτίες και τα πάθη τους επειδή και συ χρονοτριβείς να διορθώσεις τον εαυτό σου.
Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

Πως να κρίνω το λάθος σου, δίχως να ξέρω το «πριν» και το «μετά» σου; «Πριν» πόσο πάλεψες με τα πάθη σου, πόσο οδύνη μετάλαβες, πόσες φορές ήλπισες και απελπίστηκες μαζί. Και το «μετά» σου; Κανείς δεν θα μάθει πόσο έκλαψες, μετάνιωσες, αισθάνθηκες ή απώθησες, είδες ή έκρυψες το λάθος στο βυθό της ύπαρξης σου. Όχι, δεν μπορώ από μια στιγμή να κρίνω μια ζωή. Γιατί ξέρω καλά πως δεν είσαι το λάθος σου, μήτε η επιτυχία σου, ούτε το φως αλλά ούτε το σκοτάδι σου. Την ίδια στιγμή που περπατάς στο παράδεισο κοιτάς με λοξές ματιές την κόλαση. Αυτός είναι ο άνθρωπος. Αντιφατικός. Γι αυτό και η κρίσης ανήκει σε Εκείνο που ξέρει αυτά που κανείς ποτέ δεν έμαθε στις ειδήσεις ή στα πρωτοσέλιδα της ανθρώπινης εμπάθειας και υποκρισίας. Μονάχα ο Θεός μπορεί να κρίνει την ζωή σου γιατί εκείνος ξέρεις την γυμνή αλήθεια της ψυχής σου.

Φωτογραφία του Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος.
 Î¦Ï‰Ï„ογραφία του Ελευθέριος Λύκος.

Πλούτιζαν με αντικαρκινικά φάρμακα!

syllipseis-antikarkinika-farmaka.jpg

Συλλήψεις για το σκάνδαλο με τα αντικαρκινικά φάρμακαEUROKINISSI / ΣΩΤΗΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

Ενας 70χρονος Αιγύπτιος φαρμακοποιός, ο οποίος διαμένει μόνιμα στη Γερμανία, ένας 64χρονος ημεδαπός και μια 57χρονη επίσης φαρμακοποιός, φίλη του Αιγύπτιου, ήταν τα τρία αρχηγικά μέλη της συμμορίας που τα τελευταία χρόνια υπεξαιρούσαν αντικαρκινικά σκευάσματα από νοσοκομεία της Αθήνας και τα πουλούσαν νόμιμα στη Γερμανία, την Ελβετία και την Ιταλία, αποκομίζοντας τουλάχιστον 25.000.000 ευρώ.

Αδιαφορώντας για το εάν έθεταν σε κίνδυνο την υγεία των καρκινοπαθών, εξαιτίας της ελλιπούς χορήγησης σε ασθενείς των ενδεδειγμένων δοσολογιών, αλλά και το εάν από τη δράση τους προκαλούσαν ελλείψεις στην εγχώρια αγορά –ενδεχόμενα τα οποία διερευνώνται σοβαρά από τους αξιωματικούς της Οικονομικής Αστυνομίας-, τα μέλη του κυκλώματος έστελναν τα φάρμακα στο εξωτερικό και, μέσω του φαρμακείου που διέθετε ο Αιγύπτιος στη Γερμανία, τα διέθεταν σε υπερδιπλάσιες από τη χώρα μας τιμές.

Ανάμεσα στα συνολικά 21 μέλη που συνελήφθησαν ξεχωρίζουν ένας γαστρεντερολόγος–ηπατολόγος που εργάζεται στο ιδιωτικό νοσηλευτήριο Κλινική Αθηνών και ένας επίσης γαστρεντερολόγος που διατηρεί ιδιωτικό ιατρείο, ενώ ρόλο-κλειδί στην υπόθεση διαδραμάτιζαν δύο νοσηλεύτριες του Λαϊκού Νοσοκομείου, οι οποίες ήταν μεταξύ αυτών που εφοδίαζαν με σκευάσματα τη συμμορία.

Οι δύο πρώτοι συνταγογραφούσαν σε ανύπαρκτους ασθενείς, με αποτέλεσμα τα φάρμακα να καταλήγουν στη συμμορία, ενώ οι δεύτερες υπεξαιρούσαν σκευάσματα από το δημόσιο νοσοκομείο, αφού εμφάνιζαν να χορηγούν τις ενδεδειγμένες συνταγογραφούμενες ποσότητες, παρ’ όλο που κατανάλωναν για τις θεραπείες μικρότερες ποσότητες, με αποτέλεσμα να τους περισσεύουν σκευάσματα.

Μία μάλιστα εξ αυτών εργαζόταν στην καταγραφή και έτσι όλα εμφανίζονταν εντάξει στις διοικητικές υπηρεσίες του νοσοκομείου.

Εκτός από τους ανωτέρω, στην υπόθεση φέρεται να συμμετέχουν ακόμη οκτώ γιατροί για τους οποίους ερευνάται ο βαθμός εμπλοκής τους, ενώ στη δικογραφία εμπεριέχονται τα ονόματα ακόμη 14 ατόμων, τα οποία δεν διώκονται σε βαθμό κακουργήματος και γι’ αυτό δεν συνελήφθησαν.

Ο 70χρονος Αιγύπτιος είχε δημιουργήσει μια φαρμακευτική εταιρεία με έδρα την Αίγυπτο, η οποία και υποτίθεται ότι εισήγε φάρμακα. Κάτι που δεν γινόταν, αφού όλα τα φάρμακα που διέθετε ήταν υπεξαιρεμένα σκευάσματα, τα οποία κατέληγαν στο φαρμακείο της 57χρονης στην Καλλιθέα και στη φαρμακαποθήκη που νοίκιαζε στην Αθήνα η εταιρεία.

Από εκεί, είτε με μεταφορικές εταιρείες είτε με αυτοπρόσωπη μεταφορά από τα μέλη -ανάμεσά τους και ο 70χρονος- πήγαιναν στο φαρμακείο που έχει ο τελευταίος στη Γερμανία, όπου διατηρούσε επίσης και φαρμακαποθήκη.

Επειδή μάλιστα τα φάρμακα έπρεπε να ταξιδεύουν σε ψυχρό περιβάλλον, ανάμεσα στα μέλη της σπείρας υπήρχαν ένας ιχθυοπώλης στην Καλλιθέα και ένας ανθοπώλης στο Παγκράτι, οι οποίοι φρόντιζαν να φυλάνε στον πάγο τα σκευάσματα πριν αυτά αναχωρήσουν.

Στα ψυγεία του σπιτιού εξάλλου μελών βρέθηκαν αρκετά από τα πολλά φάρμακα συνολικής αξίας 307.258 ευρώ, που κατασχέθηκαν κατά την επιχείρηση. Από τα κατασχεμένα εικονικά τιμολόγια προκύπτει ότι διακινήθηκαν συνολικά 14.001 σκευάσματα αξίας 24.913.375 ευρώ τα οποία θεωρούνται καθαρό κέρδος.

Φωτογραφία του χρήστη Φυσάει αδιαφορία, κοινωνικοπολιτικά θέματα.

Να βάζετε περισπωμένη στη Γη!

Για να στεγάζονται κάπου … και των αστέγων οι λέξεις….

Γ. Ποταμίτης

 

Κατηγορίες: Χωρίς κατηγορία | Γράψτε σχόλιο

Σπύρος Μουστακλής-

Σπύρος Μουστακλής:
Ο ήρωας στρατιωτικός και τα φρικτά του βασανιστήρια.
Κρατήθηκε στα κρατητήρια του ΕΑΤ-ΕΣΑ για σαράντα επτά ημέρες όπου βασανίστηκε άγρια: «Του ζήτησαν να μαρτυρήσει / Δε μίλησε / Του τσάκισαν τα δόντια / Του τσάκισαν τα δάχτυλα / Του τσάκισαν τα πλευρά / Σιωπούσε / Του ’καψαν το στήθος / Του ’καψαν τα πόδια / Του ’καψαν την κοιλιά / Δε μαρτυρούσε / Του θραύσαν τις μασέλες / Του μάτωσαν τα νεφρά / Του συνθλίψαν τους όρχεις / Αυτός σιωπούσε / Κοίταζε μόνο / Αιώνες μακριά / Με τα μάτια / Του Ιησού»… (Αντώνης Δωριάδης – δημοσιευμένο στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία»).
Ο ταγματάρχης Σπύρος Μουστακλής πέθανε παράλυτος στις 28 Απριλίου 1986.
Λίγοι ξέρουν ποιος ήταν. Ελάχιστοι θα τον θυμηθούν σήμερα. Παντού φυσάει αδιαφορία άλλωστε.

 

Φωτογραφία του Θεόδωρος Σχοινάς.Φωτογραφία του Θεόδωρος Σχοινάς.
Φωτογραφία του Θεόδωρος Σχοινάς.

Φωτογραφία του χρήστη Φυσάει αδιαφορία, κοινωνικοπολιτικά θέματα.

«Εμείς που γεννηθήκαμε ανάμεσα στους δύο πολέμους είμαστε δρακογενιά. Είμαστε παιδιά του δράκου. Αντρες και γυναίκες.
Περάσαμε πολλά, αλλά τα αντέξαμε
Ο Λάκης Σάντας πέθανε στην Αθήνα στις 30 Απριλίου 2011
Εμβληματική μορφή της Εθνικής Αντίστασης. Μαζί με τον φίλο του Μανώλη Γλέζο κατέβασαν τη χιτλερική σημαία από την Ακρόπολη τη νύχτα της 30ής Μαΐου 1941, στην πρώτη αντιστασιακή ενέργεια των υπόδουλων Ελλήνων.
……………….
Ο Λάκης Σάντας είναι ο ήρωας, που έγινε αντι-ήρωας όταν, 
το 1956, μετανάστευσε για τον Καναδά. 
Αφησε πίσω του μια σημαία, τη γερμανική, βαθιά στο ξεροπήγαδο του Εριχθόνιου στον Βράχο της Ακρόπολης -εκεί βρίσκεται ακόμη- και έναν αγώνα που είχε πιστέψει, τους φίλους του και συντρόφους του.
Δεν ζήτησε ποτέ κάτι για εκείνη την τρέλα το βράδυ της 30ής Μαΐου 1941 όταν με τον Μαν. Γλέζο κατέβασαν τη γερμανική σημαία από την Ακρόπολη. 
Ο ήρωας δένεται μια για πάντα με την πράξη του, όχι όμως και ο αντιήρωας. «Εγώ, τότε που αποφάσισα να πάμε στον Καναδά, είχα μια βαθιά οργή μέσα μου.
Διότι ο αγώνας που έζησα στα ελληνικά βουνά χάθηκε, το λαϊκό κίνημα υπέστη μεγάλη ήττα δυστυχώς και με ευθύνες της δικής μας ηγεσίας. Πολλά λάθη.
Οταν πήγα στην Αμερική, το 1956, δεν θέλησα να οργανωθώ ξανά, δεν αναζήτησα εκεί κομματικές επαφές και πυρήνες». «Εκεί γνώρισα σοβαρούς ανθρώπους. Δεν πίστευαν αυτά που τους έλεγα ότι συνέβαιναν στην Ελλάδα, τους φαίνονταν τόσο αδιανόητα και εξωπραγματικά…
Δεν πίστευαν ούτε για τη Μακρόνησο ούτε για άλλα.
Τότε αποφάσισα να μην ξαναμιλήσω.
Και δεν ξαναμίλησα. Θυμάμαι και ένα περιστατικό που δεν το αναφέρω στο βιβλίο μου:
Με πήγαν κάποιοι φίλοι σε έναν επιτυχημένο Ελληνα επιχειρηματία του Κεμπέκ, στο γραφείο του. Του εξήγησαν ποιος ήμουν και τότε αυτός μου λέει:
«Ε, mister Santas, αφού λοιπόν ξέρεις από όπλα, έλα να σου δείξω την καινούργια κυνηγετική καραμπίνα μου να μου πεις τη γνώμη σου»… Τι να πω; Επιασα τις εφημερίδες την άλλη μέρα για να βρω δουλειά»
……….
Διαβάστε στις εικονες

Φωτογραφία του χρήστη Φυσάει αδιαφορία, κοινωνικοπολιτικά θέματα.
Φωτογραφία του χρήστη Φυσάει αδιαφορία, κοινωνικοπολιτικά θέματα.Φωτογραφία του χρήστη Φυσάει αδιαφορία, κοινωνικοπολιτικά θέματα.Φωτογραφία του χρήστη Φυσάει αδιαφορία, κοινωνικοπολιτικά θέματα.
 https://www.youtube.com/watch?v=im8INYrnccA&feature=share
image
Γράφει η Χριστιάννα Λούπα

Έχοντας την αίσθηση ότι ελάχιστοι από μας γνωρίζουν τη θλιβερή ιστορία του Μάθιου (Ματθαίου) Πόταγα, νομίζω ότι στο σημερινό άρθρο αξίζει να γίνει αναφορά στο όνομα του πρώτου αντιστασιακού ήρωα της γερμανικής Κατοχής. Μολονότι η κοινή γνώμη θεωρεί τον Μανώλη Γλέζο ως τον πρώτο αντιστασιακό, ο ίδιος ο κ. Γλέζος σε συνεντεύξεις που έχει δώσει, επιμένει να αρνείται αυτόν τον τίτλο, διευκρινίζοντας ότι επάξια ανήκει στον Μάθιο Πόταγα.

Θα παραθέσω αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα από το βιβλίο του Μανώλη Γλέζου «Εθνική Αντίσταση 1940 -1945», Εκδόσεις Στοχαστής, 2006:

«Το μεσημέρι της 2ας Μαΐου 1941, ο 17χρονος μαθητής της Ε΄ Γυμνασίου του Βαρβακείου από τη Βυτίνα, Μάθιος Πόταγας, πετάχτηκε άοπλος στη μέση του δρόμου, ύψωσε το χέρι και φώναξε στη φάλαγγα των αρμάτων μάχης των ναζί που έφτασαν στη γέφυρα Κουτρουμπή, στο δημόσιο δρόμο, που περνούσε έξω από τη Βυτίνα: «Σταθείτε. Δεν θα μας σκλαβώσετε. Είμαι εδώ μόνος. Αλλά η Ελλάδα ολόκληρη ακολουθεί». Έκπληκτος ο διοικητής της φάλαγγας, ρώτησε το διερμηνέα, τι λέει αυτό το παιδί. Όταν ο διερμηνέας του εξήγησε, ο διοικητής με το αυτόματό του σκότωσε τον Πόταγα. Αλλά δεν έφτανε στον ναζί αξιωματικό μόνον ο θάνατος. Διέταξε τους στρατιώτες του και με έναν ογκόλιθο συνέθλιψαν το κεφάλι του νέου που τόλμησε να υψώσει το ανάστημά του απέναντι στο Γ΄ Ράιχ και το στρατό του…».

Σύμφωνα εξ άλλου με τη μαρτυρία του Χρήστου Κουτσούγερα, (arcadians.gr), το γεγονός διαδραματίστηκε ως εξής:

«Ένα παιδί 18 χρονών στην Βυτίνα ο Ματθαίος Πόταγας συγχρόνως σχεδόν, λες και είχαν συνεννοηθεί με το Σάντα και τον Γλέζο που κατεβάσανε την σημαία από την Ακρόπολη, αυτό το παιδί των 18 χρόνων στην Βυτίνα δεν μπορούσε να συμβιβαστεί στην ιδέα ότι η πατρίδα υποδουλώθηκε, ότι θα ζει σκλάβος. Και κατάμονος μόνος χωρίς να είναι οργανωμένος πουθενά, ούτε είχε παρέα, πήρε το πιστόλι του πατέρα του το γέμισε και πήγε στην θέση Κουτρουμπή αφού έμαθε, μαθεύτηκε στην Βυτίνα ότι θα περάσουν οι Γερμανοί, πήγε στην θέση Κουτρουμπή σε ένα βράχο στην στροφή του δρόμου και όρθιος ο Ματθαίος Πόταγας μόλις ήρθαν οι Γερμανοί άδειασε το πιστόλι στα σιδερένια αυτοκίνητα των Γερμανών. Τι να έκανε δηλαδή. Σταματήσανε οι Γερμανοί, κάνουν μία κυκλική κίνηση, το πιάσανε το παιδί και του λιώσανε το κεφάλι στο σημείο εκείνο που διάλεξε να στήσει την ενέδρα. Αυτό έκανε ο Ματθαίος Πόταγας».

Ας έχουμε υπ’ όψη μας αυτό το συγκλονιστικό περιστατικό, ιδιαίτερα στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε – καιρούς απαξίωσης και εξανδραποδισμού των πάντων -. Ένα 17χρονο παιδί, ένας άλλος Ευαγόρας Παλληκαρίδης, προτάσσει την ίδια τη ζωή του μπροστά στους σιδερόφραχτους που επιβουλεύονται την ελευθερία τη δική του και βέβαια ολόκληρης της πατρίδας του. Ασυγκίνητος και κυνικός ο «τύραννος», ο σύγχρονος και επηρμένος αυτός Κρέων, αποφασισμένος όχι μόνο να συντρίψει δια των όπλων κάθε αντίσταση, αφαιρώντας ζωές, αλλά και με μίσος να εξαλείψει οτιδήποτε μπορεί να παραγάγει ελεύθερη σκέψη και βούληση, ακόμα κι αν αυτό είναι το μυαλό ενός νεκρού.

Δεν έμαθε βέβαια ποτέ αυτό το ανθρωπόμορφο τέρας ότι, (σύμφωνα με την επικρατέστερη εκδοχή,- πρώτα τον σκότωσαν και μετά συνέθλιψαν το κεφάλι του), αν μη τι άλλο, σεβόμαστε τους νεκρούς, γιατί προφανώς ποτέ του δεν διδάχθηκε αρχαία ελληνική ιστορία, ποτέ του δεν διάβασε Αντιγόνη, ποτέ του δεν έμαθε ότι οι νόμοι της ηθικής και του καθήκοντος υπερτερούν των νόμων των φαύλων, δοκησίσοφων και υπερφίαλων κυβερνώντων.  Δεν έμαθε επίσης ποτέ του ότι οι φιλελεύθερες ιδέες και αξίες, όσο πιο πολύ καταπιέζονται και περιορίζονται, τόσο περισσότερο φουντώνουν και βρίσκουν τρόπους να διαδίδονται, όσα κεφάλια κι αν συντρίψεις, όσο μεγάλοι κι αν είναι οι ογκόλιθοι που θα χρησιμοποιήσεις. Είναι κάτι σαν τη φωτιά, που όσο τη φυσάς για να σβήσει, τόσο εκείνη θεριεύει.

Νύχτα μέρα στριφογυρίζουν στο μυαλό μου τα λόγια αυτού του αγνού νέου, του πρωτοπόρου της μαθητικής αντίστασης, από τότε που διάβασα την ιστορία του. Έρχονται και φεύγουν σαν αντίλαλος, ούτε στιγμή δε μ’ αφήνουν να ησυχάσω, με κατατρύχουν και μου θυμίζουν τη βαριά κληρονομιά μου – την κληρονομιά όλων μας – που, αντί για δρομοδείχτης, κατάντησε άγος δυσβάσταχτο στις πλάτες μας και την απαρνηθήκαμε. Με μαστιγώνει αλύπητα η σκέψη ότι την κληρονομιά αυτή τη βγάλαμε στο σφυρί για λίγα αργύρια, την ξεπουλήσαμε όσο- όσο, κόψαμε τον ομφάλιο λώρο με το παρελθόν (μολονότι πιπιλάμε διαρκώς την καραμέλα περί αρχαίων προγόνων) – και τώρα χωρίς ταυτότητα πορευόμαστε σαν παρίες, ζητιανεύοντας στις γειτονιές του κόσμου:

«Σταθείτε! Δεν θα μας σκλαβώσετε! Είμαι εδώ μόνος. Αλλά η Ελλάδα ολόκληρη ακολουθεί!».

Από Palmografos.com: Palmografos.com – Μάθιος (Ματθαίος) Πόταγας: ο πρώτος αντιστασιακός

Κατηγορίες: Χωρίς κατηγορία | Γράψτε σχόλιο

Η Ηθική, όπως και ο Νόμος, όσο αναγκαία και να είναι για να υπάρξει η ανθρώπινη κοινωνία,

Αγαπητέ κ. ….., Καλησπέρα σας.
(1) Παραθέστε μας, σας παρακαλώ, τους κανόνες με τους οποίους ο Χριστός εταλάνισε τους Φαρισαίους. Διότι όλοι οι ερμηνευτές μας διαβεβαιώνουν ότι οι Φαρισαίοι ήταν άψογοι στην τήρηση του Νόμου. Αυτό που τους έλειπε ήταν η ταπείνωση του (ανήθικου, άδικου) Τελώνη. Επίσης, δείξτε μας, με κάποιο πειστικό επιχείρημα, ότι ο Χριστός συνέθεσε κάποιο σύστημα Ηθικής, κάποια, ας πούμε, Χριστιανική Ηθική.
(2) Tί εννοείτε με τον όρο «αυθεντικά» ; (να ζούμε αυθεντικά τη ζωή μας) και πώς η ηθική βοηθάει στην αυθεντική ζωθή ; Η «ηθική» ως ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ αυτού του τρόπου αυθεντικής ζωής πετυχαίνει τον στόχο της; Επίσης, ο ορισμός αυτός, που δίνετε για τον όρο «Ηθική» (<<Ηθική είναι αναζήτηση του τρόπου για να ζούμε αυθεντικά την ζωή μας>>) είναι δικός σας ή δάνειος από κάποιον άλλον;
(3) Το ότι δεν έχει υπάρξει κοινωνία ανθρώπων χωρίς κάποιον κώδικα ηθικής συμπεριφοράς το έχω ήδη καταθέσει παραπάνω, και μάλιστα το ανέπτυξα αρκετά για τα περιθώρια αυτού του χώρου, λέγοντας ότι μάλλον δεν μπορεί να υπάρξει – δεν καταλαβαίνω γιατί και πώς το επαναλαμβάνετε (ως απλή συμφωνία; ως αντίθεση;). Σας πληροφορώ μάλιστα ότι και οι αγέλες διαφόρων θηλαστικών, και όχι μόνον, έχουν επίσης κώδικες ηθικής, ενίοτε μάλιστα πάρα πολύ ανεπτυγμένους, που σημαίνει ότι η Ηθική εν γένει ΔΕΝ αποτελεί ειδοποιό διαφορά του ανθρώπου από το ζώο.
(4) Για το αν υπάρχει «απόλυτη» ηθική, νομίζω κραυγάζει όλη η ανθρώπινη Ιστορία. Εκτός κι αν κανείς είναι τόσο κλεισμένος στην υποκειμενικότητά του (ατομική ή συλλογική) και στις παραδοχές του ώστε να μήν έχει ώτα ακούειν αυτό που βοά η Ιστορία…
Αλλά αυτό είναι πολύ, ΠΑΡΑ πολύ επικίνδυνο.

Και, ως ουσία όλων αυτών που είπα παραπάνω, αυτό ήθελα να επισημάνω και το ξαναλέω με άλλα λόγια, πιό προκλητικά :
Όσοι διατείνονται ότι υπάρχει «απόλυτη» ηθική πάντοτε πιστεύουν ακράνδαντα ότι αυτή, η απόλυτη ηθική, είναι η δική τους!!! Και αφού είναι «απόλυτη» γιατί να μήν την επιβάλουν και στους άλλους, που δεν την βλέπουν ή δεν θέλουν να τη δούν;; Γιατί να μήν την κηρύξουν στανικά, ώσπου να τους πείσουν, για να τους «σώσουν», για να φτιάξουν μια καλύτερη κοινωνία;; Όταν μάλιστα πιστεύουν ότι εμπνέονται από κάποιον Θεό, που με κάποιον τρόπο τους την υπαγορεύει, μέσα από κείμενα ή κατ’ ευθείαν, τότε τα πράγματα είναι ιδιαζόντως τρελά και επικίνδυνα…. ( “ I distrust those people who know so well what God wants them to do, because I notice it always coincides with their own desires” )

Η Ηθική, όπως και ο Νόμος, όσο αναγκαία και να είναι για να υπάρξει η ανθρώπινη κοινωνία, για να μήν κατασπαράξουμε ο ένας τον άλλον (το αναλύει τρομερά διεισδυτικά αυτό ο Φρόυντ, στο “Τοτέμ και Ταμπού”, αλλά θυμηθείτε τί λέει και ο Παύλος στους Γαλάτες, που ήταν …Χριστιανοί!!!), δεν παύουν να είναι η άλλη όψη της Πτώσης. Στη «λογική» των Εσχάτων, της “Βασιλείας του Θεού” δεν μπορεί να υπάρξει καμία Ηθική. Διότι, κάτι που δεν ανέφερα στα παραπάνω, η Ηθική, όπως και το Δίκαιο, προϋποθέτει την αντικειμενοποίηση του Άλλου, την ανάδυση του Ατόμου και τον φόβο του Άλλου. Ο Άλλος, για τον πεπτωκότα άνθρωπο, είναι απειλή για τον Εαυτό και τα του Εαυτού, και η Ηθική είναι ένα ανάχωμα προστασίας ΑΠΟ τον Άλλον, δεν είναι ποτέ η δεξίωση του Άλλου. Και δεν μπορεί να είναι, διότι αυτά τα πράγματα δεν γίνονται με εντολές! Όπως δεν μπορώ να πω σε κάποιον (εκτός κι αν είμαι τελείως χαζός) μήν πονάς, ή μήν πεινάς, έτσι δεν μπορώ να του πώ μήν φοβάσαι, μήν αγχώνεσαι, ή αγάπα τον πλησίον σου. Η Πτώση έχει διαμορφώσει την ίδια τη βιολογία μας, τη φύση μας, και χρειάζεται να μεταμορφώσει κανείς αυτήν τη φύση, για να μπορέσει να ανοιχτεί αληθινά προς τον πλησίον, αληθινά και όχι μόνον στα λόγια. Μόνον εάν δώ τον Άλλον, όχι επειδή μου το λέει κάποια ηθική, αλλά επειδή το(ν) ΘΕΛΩ εγώ, εάν τον δώ και τον βιώσω ως μέλος μου η Ηθική παύει να υπάρχει. Αλλά αυτό είναι πάρα πολύ δύσκολο, ασχέτως εάν κανείς είναι χριστιανός ή όχι. Και, δυστυχώς, για τους χριστιανούς φαίνεται πώς είναι δυσκολώτερο. Ίσως διότι το βλέπουν και το βιώνουν, ακριβώς, ως Ηθική επιταγή… Την καλησπέρα μου και στους λοιπούς μετέχοντες σε αυτήν την συζήτηση, κκ. HaralambosΓιάννηςMichaelΒασίλειος Γούλας, και εί τις άλλος…

καθηγητή θεολογικής:Βασ. Στεφανίδη
»οι νόμοι έγιναν για να καταδικάζονται αθώοι»

Σταύρου Φωτίου

Κατηγορίες: Χωρίς κατηγορία | Γράψτε σχόλιο

πώς ένας τρελόπαπας άλλαξε τον κόσμο!Θανάσης Τριαρίδης: Ο καρκινοπαθής γιατρός που το πρωί έκανε χημειοθεραπείες και στη συνέχεια χειρουργούσε

Φωτογραφία του χρήστη "Αν Θα Μπορούσα Τον Κόσμο Να Άλλαζα".

«Κιβωτός» ή αλλιώς: πώς ένας τρελόπαπας άλλαξε τον κόσμο!

«…Ήταν το 1998 όταν νεαρός ιερέας μόλις 26 ετών διορίστηκα στον Άγιο Γεώργιο της Ακαδημίας Πλάτωνος. Θέλησαν να γνωρίσω το πραγματικό ποίμνιο, να καταλάβω γιατί τα παιδιά ήταν παραβατικά, γιατί έμεναν στο δρόμο σαν αγρίμια και έμπαιναν σε συμμορίες. Ένα απόγευμα λοιπόν είδα κάποιους εφήβους να παίζουν μπάσκετ. Τους πλησίασα και έπαιξα μπάσκετ μαζί τους φορώντας το ράσο. Ήταν η αρχή του ταξιδιού…»

Έτσι περιγράφει ο πατήρ Αντώνιος την αφετηρία της Κιβωτού του Κόσμου, αυτής μη κερδοσκοπικής οργάνωσης.
Τώρα, «πατήρ Αντώνιο» δεν τον λες εύκολα, έναν νεότατο άνθρωπο, αστραφτερό στην αύρα, αντίρροπο στην αυστηρότητα του μαύρου ράσου, και αμέτοχο της θρησκειακής μελαγχολίας που μας συνήθισαν οι επαγγελματίες ιερείς των τελευταίων δεκαετιών. Επίσης δεν τη λες «Μη Κερδοσκοπική Οργάνωση».

Μιλάμε για ένα ανθόκηπο του εθελοντισμού, πες την αυγουστιάτικη καταγάλανη παραλία, πες την οικουμενική αγκαλιά της αυταπάρνησης, αλλά μη τη γειώνεις τόσο γραφειοκρατικά ως ΜΚΟ…
«Είχα πείσμα ότι πρέπει να γίνει κάτι στη γειτονιά. Ήταν και δική μου ευθύνη αυτό. Έπρεπε να βγάλει κάποιος το φίδι από την τρύπα…» Γεννιέται λοιπόν η «Κιβωτός του Κόσμου».

Για τους περίεργους είναι Μη Κερδοσκοπικός Οργανισμός Ειδικής Μέριμνας και Προστασίας Μητέρας και Παιδιού, αφοσιωμένος σε παιδιά υπό συνθήκες παραμέλησης και εγκατάλειψης, χωρίς ιατρική φροντίδα, χωρίς μέλλον, τα περισσότερα από μονογονεϊκές οικογένειες, και πολλά χωρίς γονείς.

Η «Κιβωτός του Κόσμου» ιδρύθηκε το 1998 από έναν εικοσιεξάχρονο ιερέα, τον πατέρα Αντώνιο Παπανικολάου με όπλα την αγάπη του για τα παιδιά και την επιθυμία του για τη δημιουργία μιας φωλιάς στοργής και φροντίδας για τα παιδιά αυτά της «άλλης» Αθήνας.

Τι είναι τελικά η Κιβωτός και πώς από ένα απλό όραμα κατάφερε να φιλοξενεί σήμερα πάνω από 400 οικογένειες και να αξιοποιεί τουλάχιστον 500 εθελοντές. «Η Κιβωτός του Κόσμου μετράει σήμερα σχεδόν 13 χρόνια δράσης.

Ξεκίνησε από το καφενείο της ενορίας του Αγ. Γεωργίου στον Κολωνό όπου στεγάζονταν οι οικογένειες τις οποίες βοηθούσαμε, και τελικά ύστερα από 10 χρόνια μεταφερθήκαμε εδώ», θυμάται και συμπληρώνει:
«Η Κιβωτός στεγάζει κόσμο που βρίσκεται σε ανάγκη και σε κίνδυνο, κυρίως μητέρες με παιδιά. Οι μητέρες που έρχονται εδώ είναι κυρίως από την επαρχία και μετακομίζουν στην Αθήνα για να χαθούν μέσα στην ανωνυμία της μεγαλούπολης και να κάνουν μια νέα αρχή».

Αυτήν τη στιγμή στην Κιβωτό φιλοξενούνται 320 παιδιά από τη νηπιακή ηλικία, αλλά και μεγαλύτερα. «Θα μπορούσε κάλλιστα η Κιβωτός να είναι ένα μεγάλο ορφανοτροφείο, αλλά δεν είναι αυτός ο σκοπός μας.
Xαρακτηριστικό μας είναι πως προσπαθούμε να κρατήσουμε κοντά τη μητέρα με το παιδί και γι’ αυτό έχουμε τον ξενώνα» λέει ο ίδιος και εξηγεί: «Η μητέρα έχει την επιμέλεια του παιδιού, πάντα όμως με τη βοήθεια των κοινωνικών λειτουργών και των ψυχολόγων μέχρι να μπορέσει να σταθεί στα πόδια της.

Δεν θέλουμε να ιδρυματοποιήσουμε αυτά τα παιδιά και γι’ αυτό αν δεν υπάρχει ο γονιός –μιλώντας πάντα για μονογονεϊκές οικογένειες- ψάχνουμε να βρούμε και κάποιον συγγενή του ο οποίος θα μπορούσε να κάνει το παιδί να αισθανθεί πως δεν είναι μόνο του σε ένα κλειστό χώρο χωρίς κάποιο οικείο πρόσωπο.

Υπάρχουν επίσης πάρα πολλές οικογένειες οι οποίες ζουν στα όρια της φτώχειας και γι’ αυτό δημιουργήσαμε ένα πρόγραμμα στεγαστικό και πάνω από 30 καταλύματα τα οποία συντηρούμε εμείς, με τους δικούς μας πόρους, μόνο και μόνο για να κρατήσουμε τη μάνα κοντά στο παιδί και να μην το εγκαταλείψει σε κάποιο ορφανοτροφείο».

Οι άνθρωποι της Κιβωτού αναλαμβάνουν να γράψουν τα παιδιά στο σχολείο, να τα διαβάσουν, να τα ταϊσουν και να τους προσφέρουν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Για το έργο που παράγει η Κιβωτός του Κόσμου χρειάζονται βεβαίως πολλά χρήματα, τα οποία συλλέγονται μέσα από τις προσφορές του απλού κόσμου.
«Οι κρατικοί φορείς ουσιαστικά δεν βοηθούν. Ο κόσμος που μας συμπαραστέκεται όμως -και ειδικά μέσα σε αυτή τη δύσκολη οικονομικά περίοδο- αυξάνεται συνεχώς».
Κι ύστερα λέμε κι εμείς ότι χριστιανίζουμε, λέμε ότι φιλανθρωπούμε, λέμε ότι νοιαζόμαστε… Όποιος μπορεί, όποιος πείθεται να στείλει ένα φιλί, όποιος δεν αυτοκτόνησε ακόμη βλέποντας ΤV, να μια φωτεινή διέξοδος αυτογνωσίας και αυθεντικής χαράς

Θανάσης Τριαρίδης: Ο καρκινοπαθής γιατρός που το πρωί έκανε χημειοθεραπείες και στη συνέχεια χειρουργούσε

«Φοβάσαι;» ρώτησε την εξαδέλφη του Αγγελική Τριαρίδου. «Κοίτα», της είπε, «δεν είναι κακό να φοβάσαι. Αλλά μην σταματήσεις ούτε στιγμή να βάζεις κόντρα…»

Ο γιατρός του Θεαγενείου Θανάσης Τριαρίδης είχε δημιουργήσει έναν ιδιότυπο αστικό θρύλο. Για μια δεκαετία έμοιαζε με «έναν υπερ-ήρωα της ιατρικής». Ήταν ο άνθρωπος με τη μαγνητική προσωπικότητα,την εμμονική ανιδιοτέλεια, ο άνθρωπος που ήξερε τη μυστική συνταγή για το χάπι κατά του Φόβου.

Ο Τριαρίδης ήταν καρκινοπαθής αλλά και γιατρός του Θεαγενείου. Τα πρωινά έκανε τις πιο βαριές χημειοθεραπείες, αμέσως μετά έμπαινε στα χειρουργεία να χειρουργήσει τους ασθενείς του και στη συνέχεια, πήγαινε στα εξωτερικά ιατρεία για να εξετάσει εκατοντάδες αρρώστους που τον περίμεναν. Ειδικά αυτόν.

Για να μην αφήσει κανέναν χωρίς εξέταση, έβαζε εθελοντικά εξωτερικά ιατρεία το απόγευμα μέχρι αργά το βράδυ.

Ενώ, λόγω της αρρώστιας του, μπορούσε να πάρει ατέλειωτες άδειες, αυτός πολλαπλασίασε τις ώρες της δουλειάς του.

Όσοι ακούγανε τη φήμη υπέθεταν πως είναι ψέματα, πως είναι μια υπερβολή: Δεν μπορεί, έλεγαν, να υπάρχει κάποιος άνθρωπος που αντέχει αυτό το πρόγραμμα μετά από μια χημειοθεραπεία. Κι έπειτα μια δεύτερη πληροφορία διασταύρωνε την πρώτη φήμη και μια τρίτη την επικύρωνε.

Ο Θανάσης αναποδογύριζε τους νόμους της λογικής, δίνοντας σε όλους μας, στους καιρούς της παροντικής μικροψυχίας, ένα σπάνιο υπόδειγμα δοτικότητας, αλληλεγγύης και προσφοράς. Και όλα αυτά δίχως να διανοηθεί ποτέ να ζητήσει οποιοδήποτε αντάλλαγμα ή να το εξαργυρώσει με άλλον τρόπο.

Ακόμη και όταν του φέρνανε διάφορα δώρα ευγνωμοσύνης (τρόφιμα ή κρασιά), εκείνος τα μοίραζε γελώντας στις νοσηλεύτριες ή τα έδινε σε άλλους ασθενείς που είχαν ανάγκη.

Έμπρακτα έδειξε αυτό που θεωρούν άλλοι, ότι δεν μπορούν να κάνουν !

Ήταν γιατί το Ήθελε !

Παράδειγμα προς μίμηση για τους Ίδιους,τους α-σθενείς του !

Για το πως να αντιμετωπίζουν την Α-Σθένεια !

Να μην χάνουν το ΣΘΕΝΟΣ τους !

Η Α-Σθένεια είναι αποκοπή από την Ζωή !

Ο Θεός μας δίνει ότι Θέλουμε…

Όχι ότι Νομίζουμε ότι Θέλουμε…

Και αυτός ο άνθρωπος έδειχνε καθημερινά σε συμΠάσχοντες τη Δύναμη που έχει μέσα του ο Άνθρωπος όταν Θέλει!

Ο Θανάσης Τριαρίδης πέθανε στα 45 του χρόνια, την Πέμπτη 12 Δεκεμβρίου του 2013. Έχασε μετά από δεκαετή παλικαρίσιο αγώνα τη μάχη με τον καρκίνο.

πηγη (via)

Κατηγορίες: Χωρίς κατηγορία | Γράψτε σχόλιο

δεν υπάρχουν «παιδιά που δεν παίρνουν τα γράμματα» αλλά χαζά εκπαιδευτικά συστήματα

Ο κορυφαίος ψυχολόγος που υποστήριξε ότι δεν υπάρχουν «παιδιά που δεν παίρνουν τα γράμματα» αλλά χαζά εκπαιδευτικά συστήματα

 

Τη δεκαετία του 1940, η επιστήμη της ψυχολογίας αντιμετώπιζε τον άνθρωπο σαν ένα «μαύρο κουτί». Η μόνη λειτουργία του ανθρώπου ήταν να δέχεται ερεθίσματα και να αντιδρά σε αυτά, σχεδόν αυτόματα και μηχανικά, χωρίς κάποια συναισθηματική ή υποκειμενική επεξεργασία των δεδομένων.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν ο λεγόμενος «Σκύλος του Παβλόφ», το πείραμα του Σοβιετικού επιστήμονα πάνω στον οποίο βασίστηκε η μελέτη του «συμπεριφορισμού». Στις μελέτες του, ο Παβλόφ όταν τάιζε τα σκυλιά, χτυπούσε ταυτόχρονα ένα κουδούνι. Σταδιακά, τα σκυλιά ταύτισαν τον ήχο του κουδουνιού με το φαγητό, με αποτέλεσμα να τρέχουν τα σάλια τους, κάθε φορά που τον άκουγαν, ακόμα και αν δεν τα τάιζαν. Σύμφωνα με τον «συμπεριφορισμό», οι άνθρωποι λειτουργούσαν με πολύ παρόμοιο τρόπο. Αντιδρούσαν σε ερεθίσματα σχεδόν σαν ρομπότ, χωρίς να επηρεάζονται από διαφορές υποκειμενικές συνθήκες του περιβάλλοντός τους. Σε αυτή την άποψη εναντιώθηκε ο ψυχολόγος Τζερόμ Μπρούνερ, ο οποίος πέθανε στις 5 Ιουνίου 2016, σε ηλικία 100 ετών.

Ο τυφλός ψυχολόγος

Ο Τζερόμ Μπρούνερ γεννήθηκε τυφλός. Σε ηλικία δύο ετών ο καταρράκτης στα μάτια αντιμετωπίστηκε με χειρουργική επέμβαση και η όραση του επέστρεψε, αν και για όλη του τη ζωή χρειαζόταν να φοράει μεγάλα γυαλιά με χοντρούς φακούς. Μεγάλωσε στη Νέα Υόρκη, όπου εγκαταστάθηκαν οι γονείς του, όταν μετανάστευσαν από την Πολωνία.

Ο πατέρας του πέθανε όταν ο Τζερόμ ήταν 12 χρονών, αλλά άφησε στην οικογένεια μια μεγάλη περιουσία. Το 1937 αποφοίτησε από το πανεπιστήμιο Duke, όπου σπούδασε ψυχολογία και συνέχισε τις σπουδές του στο Χάρβαρντ.

Στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, έχοντας αποκτήσει το διδακτορικό του στην ψυχολογία, κατατάχτηκε στις μυστικές υπηρεσίες, όπου ασχολήθηκε κυρίως με την προπαγάνδα που ανέπτυξαν οι αντίπαλοι. Μετά το τέλος του πολέμου, επέστρεψε στην επιστημονική έρευνα στο Χάρβαρντ, όπου άρχισε να αναπτύσσει τις θεωρίες που θα άλλαζαν για πάντα την επιστήμη της ψυχολογίας.

Ο άνθρωπος ως υποκείμενο. Το πείραμα με το νόμισμα.

Ο Μπρούνερ εναντιώθηκε στην άποψη που ήθελε τον άνθρωπο να αντιδρά μηχανικά σε διάφορα ερεθίσματα. Θεωρούσε ότι η ανθρώπινη σκέψη και συμπεριφορά επηρεάζεται από δεκάδες υποκειμενικούς παράγοντες, από την οικογένειά του, τον τρόπο που μεγάλωσε, την οικονομική του κατάσταση, ακόμα και το κλίμα. Το πείραμα που χρησιμοποίησε για να αποδείξει τη θεωρία του ήταν το εξής.

Συγκέντρωσε παιδιά από πλούσιες οικογένειες και παιδιά από φτωχές οικογένειες. Στο κάθε ένα, έδωσε ένα νόμισμα. Παρατήρησε ότι τα παιδιά από τις φτωχές οικογένειες, νόμιζαν ότι το νόμισμα ήταν πιο βαρύ και πιο μεγάλο απ’ ότι ήταν στην πραγματικότητα. Αντιθέτως, τα παιδιά από τις πλούσιες οικογένειες δεν ενδιαφέρθηκαν πολύ για το νόμισμα. Με βάσει το πείραμα, ο Μπρούνερ κατέληξε ότι οι προσωπικές εμπειρίες του κάθε παιδιού επηρέασε την αντίληψη του ως προς ένα φυσικό αντικείμενο, δημιουργώντας την εντύπωση ότι ήταν πιο σπουδαίο απ’ ότι ήταν πραγματικά.

Οι μελέτες του Μπρούνερ είχαν ως επίκεντρο το ανθρώπινο μυαλό και τις γνωστικές του λειτουργίες, δηλαδή τον τρόπου που μαθαίνουμε, συγκρατούμε γνώσεις και τις επεξεργαζόμαστε. Όλες αυτές οι λειτουργίες βασίζονται σε μεγάλο βαθμό σε υποκειμενικές εμπειρίες και συναισθήματα. Ανάλογα με τα ενδιαφέροντα, τις πρότερες γνώσεις και τα συναισθήματά μας, δίνουμε βάση σε διαφορετικά στοιχεία, γι’ αυτό και δύο άνθρωποι δεν θα διηγηθούν ποτέ την ίδια ιστορία με ακριβώς τον ίδιο τρόπο. Η διήγηση μάλιστα, ήταν ένα από τα στοιχεία που ανέπτυξε εκτενώς στις έρευνές του, θεωρώντας ότι ήταν ένας πολύ αποτελεσματικός τρόπος να εξερευνήσει κανείς την ανθρώπινη σκέψη.

Άλλος τομέας που τον απασχόλησε ήταν η μόρφωση και η εκπαίδευση των παιδιών.

«Ξεκινάμε με την υπόθεση ότι οποιοδήποτε μάθημα μπορεί να διδαχτεί αποτελεσματικά σε οποιοδήποτε παιδί, σε κάθε στάδιο της εξέλιξής τους», έγραφε στο βιβλίο του, «Η διαδικασία της εκπαίδευσης». Δεν πίστευε ότι υπήρχε παιδί «που δεν έπαιρνε τα γράμματα», αλλά μόνο λάθος μέθοδοι εκπαίδευσης. Οι μελέτες του ήρθαν την κατάλληλη στιγμή, καθώς συνέπεσαν χρονικά με την εκτόξευση του δορυφόρου Σπούτνικ απ’ τους Σοβιετικούς το 1957. Ήταν η περίοδος του Ψυχρού Πολέμου και οι δύο υπερδυνάμεις, ΗΠΑ και Σοβιετική Ένωση ανταγωνίζονταν σε κάθε τομέα. Με την εκτόξευση του Σπούτνικ, οι Αμερικάνοι είχαν μείνει πίσω στον «αγώνα για την κατάκτηση του διαστήματος» και ανησυχούσαν ότι το εκπαιδευτικό τους σύστημα υστερούσε σε σχέση με τους Σοβιετικούς.

Ο Μπρούνερ υποστήριζε ότι όσο το μάθημα ήταν αποκλειστικά «καθιστικό», απαιτώντας μόνο την παθητική συνεργασία των μαθητών, τότε τα παιδιά θα συνέχιζαν να είναι ζωηρά, υπερκινητικά και ανυπάκουα, γιατί δεν είχαν πού να διοχετεύσουν την ενέργειά τους.

Ανέπτυξαν ένα «σπειροειδές» εκπαιδευτικό σύστημα, στο οποίο μελετούνταν τα ίδια μαθήματα κάθε χρονιά, αλλά με σταδιακή πρόσθεση καινούριων στοιχείων. Έτσι οι μαθητές, απ’ τη στιγμή που είχαν ήδη μία γνωστική βάση σχετικά με τα συγκεκριμένα θέματα, μπορούσαν πολύ πιο εύκολα να αφομοιώσουν και να αποθηκεύσουν τις καινούριες γνώσεις, στην υπάρχουσα «βάση δεδομένων».

Ο Τζερόμ Μπρούνερ πέθανε στη Νέα Υόρκη στις 5 Ιουνίου 2016. Ήταν 100 χρονών. Ο θάνατός του μάλλον οφειλόταν σε ανεύρυσμα αορτής, αλλά οι ακριβείς αιτίες δεν έχουν γίνει γνωστές.

Πηγή: www.mixanitouxronou.gr

Κατηγορίες: Χωρίς κατηγορία | Γράψτε σχόλιο