ΕΘΙΣΜΟΣ

28, Μαρτίου,2017

Ναυρούζογλου Ιορδάνης

ΕΘΙΣΜΟΣ

– Γιώργο, Γιώργο με ακούς;, σύνελθε ρε φίλε, με ακούς, πρέπει να σε βγάλω έξω, ο δρόμος έχει πλημμυρίσει από βενζίνη, βοήθα με να σε βγάλω έξω από το αμάξι…..

Το αμάξι, για ένα αμάξι, για ένα πάθος, για ένα απωθημένο,  σε ένα κλάσμα δευτερολέπτου, σε ένα παράτολμο φρενάρισμα, σε μια απότομη στροφή, σε ένα κατασκευαστικό λάθος που  φταίει το ίδιο το αμάξι. Ποτέ δεν ξέρεις  τι θα συμβεί  και ποια  θα είναι  τα αποτελέσματα.  Αυτό προσπαθούσα να εξηγήσω στο φίλο μου τον Γιώργο για να τον αποτρέψω από το μικρόβιο και τον εθισμό της ταχύτητας και μαζί με αυτόν και εμένα.

– Είναι μηχανόκεντρο  με κάθετα την μηχανή, χωρίς ESP, άκρως επικίνδυνο το αυτοκίνητό σου. Έχουν δώσει υπερβολική ιπποδύναμη σε ένα αμάξι λάθος γεωμετρικά σχεδιασμένο.

– Μια χαρά είναι το μωρό μου και μέχρι στιγμής, όποιος με έχει προκαλέσει σε κόντρα έχει χάσει, μου είπε εγωιστικά.

– Ναι, αλλά δεν χρειάζεται να υπερβάλεις στο δρόμο, υπάρχουν και πιο γρήγορα αμάξια.

– Και βέβαια υπάρχουν. Ακούστηκε μια φωνή στο βάθος της καφετέριας.

Ένας τύπος όπου καθόταν λίγο πιο πίσω από εμάς άκουγε τη συζήτηση που έκανα με το Γιώργο. Στο χέρι του κρατούσε ένα κλειδί  από Impreza του 15, καλό τουρμπάκι έχει, διετίας , με αρκετή  ιπποδύναμη, τι ψάχνετε τώρα Κυριακάτικα.

– Τόση ώρα σας ακούω που μιλάτε για το MR2 και απορώ γιατί  ασχολείστε με αυτό. Σιγά το αμάξι  που έχεις ρε φίλε ένα απλό Toyota  είναι. Είπε κοροϊδευτικά.

– Απλό Toyota το μωρό μου; Το μωρό μου είναι πύραυλος. Του απάντησε θιγμένος ο Γιώργος.

– Σιγά τον πύραυλο, να σε σπρώξω να πας πιο γρήγορα; Συνέχισε να προκαλεί ο τύπος με το Impreza.

– Παιδιά ηρεμήστε. Τους είπα επεμβαίνοντας.- Εδώ ήρθαμε να πιούμε καφέ και μετά να πάμε στην ταβέρνα για φαγητό, δεν ήρθαμε για κοντριλίκια.

– Καλά σου λέει ο Στάθης , Γιώργο. Εδώ ήρθαμε για να δούμε την θάλασσα και να πιούμε τον καφέ μας, γιατί θες να μας μπλέξεις; Φώναξε η Γιάννα, προσπαθώντας να αποτρέψει τον Γιώργο από κάποια τυχόν αναμέτρηση  αυτοκίνητων.

– Μα δεν τον άκουσες τον τύπο, είπε το μωρό μου απλό Τοyota. Γιάννα μην επεμβαίνεις,  άμα θες ακολουθάς άμα θες κάθεσαι εδώ, εξάλλου για να πάμε στην ταβέρνα θα περάσουμε από το σημείο όπου κάνουμε κόντρες, θα φάει πρώτα αυτός  την σκόνη μου και μετά θα πάμε  για φαγητό γελώντας.

– Γιώργο. Του είπα. -Μπορεί να έχεις δυνατό αμάξι, αλλά έχεις και την Γιάννα μαζί σου, άστο μην πάει τίποτα  στραβά.

Ανένδοτος προχώρησε προς την μεριά του.

– Την πας την κόντρα μαζί μου; Τον ρώτησε εκνευρισμένος.

– Την  πάω. Του απάντησε με σιγουριά  ο τύπος.

– Ωραία, από το φανάρι των διυλιστηρίων σε όλη την ευθεία, μέχρι τη στροφή Σκαραμαγκά.

– Όπου θέλεις.  Του είπε απαξιωτικά.

– Γιάννα μπες μέσα να φύγουμε. Της είπε. Γύρισε με κοίταξε και μου έκανε νεύμα να τον ακολουθήσω,  γελώντας,  σαν να ήξερε ήδη το αποτέλεσμα.

Τα μοτέρ άναψαν , ο θόρυβος από τις εξατμίσεις εκκωφαντικός, βάραγαν ξερογκαζιές και οι δύο μπας και τρομάξει ο ένας τον άλλον. Χα, κοίτα πώς κάνουν, τους έχω και τους δυο με μια γκαζιά, δεν θα προλάβουν να δουν την πινακίδα μου, αλλά θα συγκρατηθώ, θα κάτσω από πίσω τους για να μη τους χαλάσω την κόντρα.

Στην διαδρομή μέχρι το φανάρι των διυλιστηρίων έκαναν ψιλό ανοίγματα, μία ο ένας και μία ο άλλος για να ζεστάνουν τα λάστιχα. Φτάσαμε και είναι κόκκινο, για να σας δω τώρα ρε γατάκια.

Πράσινο, ουρλιαχτό από τα μοτέρ, τσίριγμα απ’ τα λάστιχα και τέρμα τα γκάζια. 0 – 100 σε πέντε δεύτερα,  πολύ αργοί και οι δυό τους και συνεχίζουμε , τώρα αρχίζει και ανοίγει το τουρμπάκι πιο γρήγορα από το MR2. Ο Γιώργος σκύλιασε, τον ακολουθεί στον προφυλακτήρα, 200 και ανεβαίνει το κοντέρ, εντάξει κόψε τώρα, η κόντρα τελείωσε και έχασες, θα μας ζαλίσεις  στην ταβέρνα. Κόψε δεν μπαίνει το αμάξι σου σε αυτή την στροφή με 200.

– ΚΟΨΕ!!!!!!!!

Το αμάξι γλίστρησε. Συγκρούστηκε στις μπαριέρες. Δυο ρόδες εκσφενδονίστηκαν στον αέρα, το μοτέρ κόπηκε από το πίσω μέρους του αυτοκινήτου, ενώ αυτό συνέχιζε να κάνει σβούρες στην εθνική. Σταμάτησα όπως να ‘ναι και όπου να ‘ναι.  Έτρεξα προς το μέρος του, ακούγοντας απειλητικά κορναρίσματα να με πλησιάζουν και να απομακρύνονται από μένα.

– Γιώργο, Γιώργο με ακούς, σύνελθε ρε φίλε, με ακούς, πρέπει να σε βγάλω έξω, ο δρόμος έχει πλημμυρίσει από βενζίνη,  βοήθα με να σε βγάλω έξω από το αμάξι, μη κουνιέσαι να κόψω την ζώνη με το ξυράφι, έλα προχώρα.

– Βοηθήστε με ρε, δεν μπορεί να περπατήσει.

Τα αυτοκίνητα είχαν σταματήσει, κάποιοι έτρεξαν να με βοηθήσουν, κάποιοι άλλοι μας κοίταζαν λες και ‘βλεπαν ταινία στην τηλεόραση, το ποπ – κορν τους έλειπε μόνο. Ο τύπος με το Impreza όσο ήμουν στον Γιώργο και τον βοηθούσα, είχε προλάβει να  απομακρύνει την Γιάννα στο απέναντι πεζοδρόμιο.

– Να ειδοποιήσει κάποιος ασθενοφόρο, καλέστε ασθενοφόρο.

Ο Γιώργος τραυματισμένος σε ημιλιπόθυμη κατάσταση χωρίς να μιλάει. Η Γιάννα ευτυχώς ήταν καλά, λίγα αίματα στο κεφάλι είχε, άλλα μιλούσε όμως. Η αστυνομία έφτασε και προσπαθούσε να αποκαταστήσει την κίνηση των αυτοκινήτων ανοίγοντας δρόμο για το ασθενοφόρο.

Του έβαλαν ορό, άνοιξε τα μάτια του.

-Κουράγιο ρε φίλε όλα θα πάνε καλά.

-Το μωρό μου πώς είναι ; Χτύπησε; Μουρμούρισε.

-Εντάξει είναι η Γιάννα θα την πάω προληπτικά στο νοσοκομείο.

-Το MR2 ρε φίλε, με διέκοψε.

Το ασθενοφόρο απομακρύνθηκε. Με πλησίασε η αστυνομικός που είχε αναλάβει το τροχαίο.

-Τι συνέβη; Θέλω να μου δώσεις κατάθεση , είσαι εμπλεκόμενος;

-Δεν είμαι και δεν υπάρχει εμπλοκή, μόνο του συγκρούστηκε το αυτοκίνητο.- Πώς είπαμε ότι σε λένε;

– Υπαστυνόμος Νικολάου Αγγελική. Μου απάντησε με αυστηρότητα. – Εσύ ποιος είσαι και πώς σε λένε; Συνέχισε.

– Με λένε Στάθη και είμαι φίλος του τραυματία. Ωραία κοπέλα η Αγγελική , σκέφτηκα.-Αγγελική,  πρέπει να πάω την φίλη μου στο  νοσοκομείο, δώσε μου το τηλέφωνο σου για να βρεθούμε αύριο να σου πω τι έγινε.

-Καλύτερα να έρθεις από το τμήμα. Μου είπε, εξακολουθώντας να μιλάει σε αυστηρό τόνο.

-Θα έρθω, τι ώρα σχολάς;

-Μεσημέρι, προς τι αυτό το ενδιαφέρον;

-Μάλλον θα χρειαστεί να έρθεις μαζί μου στο νοσοκομείο. Νομίζω πως θα αλλάξουν πολλά πράγματα από αύριο.

-Έλα στο τμήμα Αιγαλέου στις 2 το μεσημέρι, μου απάντησε με πιο ήπια φωνή.

Το μήνυμα ελήφθη, συλλογίστηκα.

-Θα είμαι στην ώρα μου. Τις απάντησα, κοιτάζοντάς την κατάματα.

Τη Γιάννα την κράτησαν προληπτικά ένα βράδυ στο νοσοκομείο, κάτι μώλωπες και μερικές γρατζουνιές , φθηνά την γλίτωσε.

-Θέλω να πάω να τον δω. Ψιθύρισε  άτολμα καθώς την πήγαινα σπίτι της.

-Και βέβαια να πας. Τώρα σε έχει ανάγκη περισσότερο από ποτέ. Καλύτερα όμως να σε πάω πρώτα σπίτι σου, οι δικοί σου θα έχουν τρελαθεί από την αγωνία, έλα αργότερα.

Δύο παρά πέντε. Η Αγγελική είναι στην πόρτα του αστυνομικού του τμήματος, ντυμένη με την στολή της, σοβαρή, σίγουρη, αυταρχική , απόλυτη.

Που πας να μπλέξεις με μπατσίνα;

-Έλα Αγγελική από δω είναι στον τρίτο.

-Δεν μπορείτε να περάσετε, δεν έχει επισκεπτήριο τέτοια ώρα.

-Έβαλαν σεκιούριτι στο νοσοκομείο; Αναρωτήθηκα φωναχτά.

-Ναι , μας έχουν βάλει εδώ και καιρό, υπάρχουν προβλήματα κλοπών τους τελευταίους  μήνες και πρέπει να τσεκάρουμε τους πάντες. Μας διευκρίνισε ο σεκιουριτάς.

-Δεν ήρθαμε για επισκεπτήριο, ήρθαμε για δουλειά που αφορά την αστυνομία. Του είπε ψαρωτικά η Αγγελική.

-Ε, τότε αλλάζουν τα πράγματα, παρακαλώ περάστε. Μας είπε  παραμερίζοντας.

Ανεβήκαμε στον τρίτο όροφο αλλά περιμέναμε για λίγο στο σαλόνι γιατί πέσαμε στη μεσημεριανή επίβλεψη των γιατρών. Στην άκρη της αίθουσας με περίμενε ένα ανοιχτό παράθυρο όπου στο περβάζι του υπήρχαν αμέτρητες γόπες. Εδώ είμαστε, ας κάνουμε ένα τσιγάρο μέχρι να βγουν οι γιατροί από το δωμάτιο. Μόλις το άναψα με πλησίασε κάποιος αρπάζοντας την ευκαιρία της μίμησης για να ξεχαρμανιάσει  και αυτός.

-Έχετε και σεις ασθενή; Με ρώτησε.

Η κλασική ατάκα νοσοκομείου προσπαθώντας να μετρήσεις το μέγεθος της ασθένειας για να καλμάρεις τον πόνο σου.

– Όχι μου αρέσει η θέα.  Του απάντησα.-Κάθε μεσημέρι έρχομαι εδώ και ρεμβάζω. Η Αγγελική λιγώθηκε στα γέλια.

-Ορίστε;

-Έχω έναν φίλο μου μέσα από τροχαίο.

-Μα πώς έγινε;

-Είναι εθισμένος με την ταχύτητα και τσακίστηκε.

-Ο εθισμός της ταχύτητας είναι πολύ κακός, δεν κόβεται εύκολα, είναι σαν το τσιγάρο, μου είπε.

-Το τσιγάρο κόβεται εύκολα φίλε μου, του απάντησα.

-Και πως θα γίνει αυτό; Μου είπε με ύφος σαν να ήξερε ότι θα ακούσει μια συνηθισμένη, συμβατική απάντηση από μένα. Πόσο έξω έπεσε.

-Αρκεί να σου πει ένας γιατρός ότι θα πεθάνεις από αυτό και το κόβεις την ίδια στιγμή. Του απάντησα ανορθόδοξα.-  Έτσι νομίζω θα κόψει και το τρέξιμο ο φίλος μου, του το είπε το αυτοκίνητο.

-Τι του είπε το αυτοκίνητο δηλαδή; Με ρώτησε με απορία.

-Την γλίτωσες μια φορά, την επόμενη θα σε στείλω αδιάβαστο, αυτό του είπε.

Πέταξε το τσιγάρο από το παράθυρο και απομακρύνθηκε κουνώντας απορημένα το κεφάλι του.

Ή συμφωνούσε με αυτά που έλεγα ή με πέρασε για τρελό. Λίγη σημασία έχει. Μπαίνοντας στον θάλαμο το θέαμα ήταν αποκαρδιωτικό. Ο Γιώργος ήταν ξαπλωμένος σε ακινησία  με φασκιωμένα τα δυο του πόδια μέχρι τα γόνατα, νάρθηκα στο ένα χέρι, ορό στο άλλο, κολάρο στο λαιμό και γάζες στο κεφάλι.

Φορτισμένη  ατμόσφαιρα, έπρεπε να σπάσει.

-Τι έγινε χοντρούλη σώθηκες; Τυχεράκια είδες για να είσαι χοντρός, λειτούργησε το λίπος σαν αερόσακος και σώθηκες.

-Η Γιάννα είναι καλά; Μου είπε με βαριά και σοβαρή φωνή.

-Μια χαρά είναι η Γιάννα, την γλίτωσε με κάτι γρατζουνιές . Σε λίγο θα έρθει να σε δει.

-Το αμάξι το έστειλες;

-Μια υπογραφή σου θέλω σε αυτήν την εξουσιοδότηση η οποία είναι για την καταστροφή του  και δεν θα το ξαναδείς ποτέ.

-Πώς θα υπογράψω μέσα στο νοσοκομείο; Αναρωτήθηκε.

-Μην ανησυχείς . Τον πρόλαβε η αστυνομικός.- Είμαι εγώ εδώ, αν αποφασίσεις να υπογράψεις θα το επικυρώσω για να τεθεί σε ισχύ.

Την ώρα που υπέγραφε γύρισε το κεφάλι του προς το μέρος μου.

-Πώς ήξερες ότι θέλω να το ξεφορτωθώ; Με ρώτησε.

-Η προδοσία δεν συγχωρείται φίλε μου.  Του απάντησα.-Και αυτό το αμάξι σε πρόδωσε, κάνοντάς σε να αναθεωρήσεις τα πάντα γύρω σου και να μην ελπίζεις στην εύνοια άψυχων αντικειμένων. Έτσι δεν είναι κύριε καθηγητά;

Αναστέναξε, το συμπέρασμα και η ερώτησή μου , τον έβαλαν σε σκέψη.

-Έτσι είναι. Έδινα περισσότερη σημασία στα σίδερα παρά στον άνθρωπο. Έπεσα σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα όπου για να αποκτήσεις ένα πτυχίο ήθελε πολύ κόπο και διάβασμα. Για να πάρω τα δύο μου πτυχία καταλαβαίνεις ότι αποκόπηκα από τον έξω κόσμο, από τις σχέσεις, από την διασκέδαση. Όταν άνοιξα τα μάτια μου, ήμουν σχεδόν τριάντα και έπρεπε να αποκατασταθώ επαγγελματικά . Δοκιμαστικά στην αρχή, σε ιδιωτικά εκπαιδευτήρια και με περιορισμένο χρόνο, σύμβαση βλέπεις, πλήρης ανασφάλεια. Μέχρι να μπω στο δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα ο καιρός  είχε  περάσει. Είχα χάσει τα νεανικά μου χρόνια προσπαθώντας σκληρά για να πετύχω. Ήθελα εκδίκηση. Έτσι έγινα σκληρός με τους ανθρώπους, δίνοντας την αγάπη μου σε άψυχα αντικείμενα νομίζοντας ότι θα μου προσφέρουν την διασκέδαση που μου έλειπε. Αφού κόπιασα εγώ για να πετύχω έτσι θα κοπιάσετε και εσείς. Αυτήν την αντίληψη είχα.

Το διάστημα που έκατσα στο νοσοκομείο, όντως με έκανε να αναθεωρήσω πολλά πράγματα. Τώρα πλέον τους βάζω λιγότερες εργασίες και δεν τους ζορίζω, τους αφήνω να έχουν περισσότερο ελεύθερο χρόνο για τον εαυτό τους. Θα τους χρειαστεί, για να μην βγάλουν τα απωθημένα τους σε μεγάλη ηλικία, όπως έκανα εγώ. Με δέχονται πλέον, μου μιλάνε, με συμπαθούν.    Και με την Γιάννα δεν της φέρομαι πια σαν  να είναι  αντικείμενο , την βλέπω διαφορετικά, μου στάθηκε, με στήριξε. Δώσαμε λόγο, τώρα πλέον συζούμε και τα πάμε πολύ καλά για να κάνουμε το επόμενο βήμα. Κοίτα την Ακρόπολη, τον κόσμο, τα ζευγάρια, αγκαλιάζονται,  γελάνε. Είμαι ευτυχισμένος που βρισκόμαστε εδώ σήμερα και πίνουμε καφέ μαζί. Έχανα τον καιρό μου άσκοπα, κυνηγώντας χρόνους και κάνοντας επίδειξη για το ποιός είναι ποιό γρήγορος ξεχνώντας ότι τα απλά πράγματα στην ζωή είναι και τα πιο σημαντικά.

-Καλά τα λες φίλε μου Γιώργο και χαίρομαι που έφτιαξες τα προσωπικά σου ζητήματα αλλά στο τεχνικό κομμάτι όπου αφορά τον εθισμό μας, νομίζω ότι αν υπήρχαν αρκετές πίστες για να μπαίνουμε μέσα και να κάνουμε την τρέλα μας, δεν θα συνέβαινε αυτό που συνέβη. Πάρε για παράδειγμα στην Γερμανία, μπαίνουν στις πίστες τα Σαββατοκύριακα, κάνουν την πλάκα τους και μετά βγαίνουν στους δρόμους κύριοι. Μήπως με αυτόν τον τρόπο θα γλιτώναμε από πολλά ατυχήματα; Πιστεύω ότι οι άνθρωποι αρέσκονται στο να κάνουν κάτι παράνομο, εάν  τους έδινες πίστες νόμιμες θα τους έφευγε αυτή η αδυναμία που έχουν για παράνομες κόντρες.

Το βλέμμα του Γιώργου είχε καρφωθεί στην Ακρόπολη. Παρότι του είχα πει μια καλή ιδέα για την εξάλειψη των ατυχημάτων από κόντρες, φαινόμενο που μαστίζει στην σημερινή εποχή, δεν μου απάντησε. Τα μάτια του δεν ξεκόλλαγαν απ’ αυτήν και το ύφος του έδειχνε σαν να την καμάρωνε.

Μερικές μέρες αργότερα και χωρίς να έχω νέα του, χτύπησε το τηλέφωνο.

-Μπα, με θυμήθηκες; Του απάντησα.

-Δεν ξέρω τι θα κάνεις σήμερα αλλά το μεσημέρι θα έρθεις για φαγητό. Μου είπε χωρίς να σηκώνει αντιρρήσεις . -Μίλησα και με την Αγγελική και μου είπε ότι θα έρθει απευθείας από την δουλειά. Συνέχισε να λέει.

-Εντάξει φίλε μου, θα έρθω. Του είπα γελώντας.-Τι γλυκό αρέσει στην Γιάννα να σας φέρω;

-Δεν θέλουμε το γλυκό σου, την παρέα σας θέλουμε.

Καλό παιδί ο Γιώργος, υπερτίμησε όμως το αυτοκίνητο του και τις ικανότητες του προσπαθώντας  να ανέβει στα μάτια της κοινωνίας σε τέτοιο βαθμό όπου εθίστηκε σε αυτό, με παραλίγο τραγική κατάληξη.   Τουλάχιστον βγήκε και ένα καλό από όλη αυτήν την ιστορία, έφτιαξε απείρως καλύτερα             η σχέση του με την Γιάννα. Τώρα με έχουν καλέσει για φαγητό, μάλλον για να με ευχαριστήσουν επειδή τους στάθηκα, λες και χρειάζεται. Γι’ αυτό είναι οι φίλοι. Ωραία μέρα πάντως σήμερα για να τους επισκεφθώ άσχετα αν με εκνευρίζει αφάνταστα αυτό το φανάρι.

-Φιλαράκο είναι γρήγορο το αμαξάκι σου; Ακούστηκε μια φωνή κόβοντας  τις σκέψεις μου απότομα.

-Τι είπες; Του απάντησα.

-Λέω το αμαξάκι σου τρέχει καθόλου γρήγορα; Συνέχισε να με προκαλεί υποτιμητικά, ένας τύπος δίπλα μου με ένα δήθεν γρήγορο αυτοκίνητο.

-Ποιο είπες αμαξάκι; Το μωρό μου; Το μωρό μου είναι πύραυλος.

-Σιγά τον πύραυλο. Να σε σπρώξω να πας πιο γρήγορα;

-Στα λόγια βλέπω καλά τα πας, για να σε δω και στην πράξη, σε λίγο ανάβει πράσινο, ετοιμάσου._