Το αγιοκέρι της ποίησης

«Όπως τα πουλιά του παραδείσου /  που κελαηδούν στα εσωράχια / καλύτερα να αγνοεί κανείς την ιστορία. / Όμως εκεί που κλαίει ο Θεός / είναι ένα ποίημα». ΤΑΚΗΣ ΓΡΑΜΜΕΝΟΣ, (1991), Αποκαλυπτικά της Εσπερίας, Αθήνα: Ύψιλον, σ. 14. ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΙΚΙΩΝΗΣ, Μολύβι σε διαφανές χαρτί.

Πατήστε εδώ για να διαβάσετε περισσότερα »

«Όποιος δεν αντιστέκεται θάβεται ζωντανός»

«Φτωχός κόσμος κλειστός, άλλη μια νύχτα / κι όλα γίναν ένα μάταιο καθεστώς. Ποιος αλήθεια ουρλιάζει στα μουλωχτά / μέσα σ’ αυτόν τον άσπρο κύκλων των θαμμένων;» ΛΕΦΤΕΡΗΣ ΠΟΥΛΙΟΣ, «Όποιος δεν αντιστέκεται θάβεται ζωντανός¨, στο: Το αλληγορικό σχολείο, (1978), Αθήνα: Κέδρος, σ. 8, [2η έκδοση].   Διαμαντής Διαμαντόπουλος, «Στο δρόμο», (λάδι σε καμβά επικολλημένο σε ξύλο).

Πατήστε εδώ για να διαβάσετε περισσότερα »