↑ Επιστροφή σε Δραστηριότητες

Φόρουμ

Ένας χώρος όπου αναρτώνται θέματα γενικότερου ενδιαφέροντος και προβληματισμού, τα οποία μπορούν να σχολιαστούν και να γίνει ανταλλαγή απόψεων.

Μπορείτε να τον επισκεφτείτε με κλικ εδώ.

2 σχόλια

  1. Σταυρος Πουλογιαννοπουλος

      
     

     
     ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΣΟ ΜΕΤΑΞΩΤΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ;
     
    Μεταξωτοί άνθρωποι…Το είχε πει σε μια συνέντευξή του ο αείμνηστος Νίκος Καρούζος:«Μεταξωτοί άνθρωποι». Μιλούσε για κάποιους χωρικούς που είχεσυναντήσει στη Λέσβο. Αγράμματοι ήταν, αλλά σοφοί. Και, προπάντων,τρυφεροί με τους άλλους. Απαλοί, χωρίς γωνίες που κόβουν, χωρίςκαχυποψία, δίχως έπαρση και επιθετική ειρωνεία που πληγώνει. Μεταξωτοίάνθρωποι …;Μου ‘μεινε αυτός ο χαρακτηρισμός. Χαράχτηκε μέσα μου. Κι από τότε ένανέο κριτήριο λειτουργεί στις αξιολογήσεις μου για τους ανθρώπους: ησυμπεριφορά και η στάση τους σε «ασήμαντα» πεδία της καθημερινότητας.Αυτά που συνήθως τα προσπερνάμε ή δεν τα παρατηρούμε, γιατί δεν μαςαπασχόλησαν ποτέ οι εκφάνσεις της «μεταξωτής συμπεριφοράς» …; Βέβαιαοι άνθρωποι δεν συγκροτούν ως χαρακτήρες ένα συμπαγές όλον, αλλά ένααντιφατικό σύνθεμα, στο οποίο συνυπάρχουν «μεταξωτά» στοιχεία καιακάνθινες απολήξεις. Γι’ αυτό και είναι κάπως παρακινδυνευμένα ταάμεσα και οριστικά συμπεράσματα για το «είναι» των ανθρώπων …;Παρ’ όλα αυτά, προσωπικά, διακινδυνεύω την εξαγωγή συμπερασμάτωνπαρατηρώντας μικρές «ασήμαντες» κινήσεις στις παρέες, στον εργασιακόχώρο και στο «δάσος» του καθεμέρα, όταν συγχρωτίζομαι με αγνώστους.Και συνήθως δεν πέφτω έξω. Διότι τα γνωρίσματα αυτά αποκαλύπτουνπειστικά τον εσωτερικό κόσμο του άλλου. Τουλάχιστον σε μεγάλο βαθμό…;Φερ’ ειπείν, «σκλαβώνομαι» από εκείνους που δεν ορμάνε να πιάσουν τηνκαλύτερη θέση στο τραπέζι μιας ταβέρνας. Θεωρώ την κίνηση αυτή απότοκοκαταγωγικής ευγένειας και γενναιοδωρίας, η οποία αδιαφορεί για τοιδιωφελές και συμφέρον. Αντίθετα, οι άνθρωποι που σπεύδουν φουριόζοιγια μια καλή θέση καταχωρίζονται μέσα μου σαν αρπακτικά. Και -το ‘χωπαρατηρήσει- έτσι συμπεριφέρονται, σαν αρπακτικά, και σε άλλα ζωτικάκαι κρίσιμα πεδία… Κάποτε βρέθηκα σ’ ένα τραπέζι, στο οποίοκυριαρχούσαν οι «επώνυμοι». Απέναντί μου καθόταν ένας πολύ γνωστόςκαλλιτέχνης, μεγάλο όνομα, ο οποίος ούτε φλυαρούσε ούτε ακκιζόταν όπωςκάποιοι άλλοι στη συντροφιά. Όταν άρχισαν να καταφθάνουν τα πρώτακοινά πιάτα, ήταν ο μόνος που δεν επέπεσε για να εξασφαλίσει τη μερίδατου, αλλά ρωτούσε τους διπλανούς του και μοίραζε πρώτα στους άλλουςκαι μετά, ό,τι έμενε, κρατούσε για τον εαυτό του. «Μεταξωτόςάνθρωπος», σκέφτηκα…Η μεταξωτή συμπεριφορά δεν παραπέμπει απαραιτήτως -ή κυρίως- στοσαβουάρ βιβρ και στους «καλούς τρόπους» εν γένει. Τέμνεται σε κάποιεςπεριπτώσεις, αλλά δεν αποτελεί αποτύπωμα διδαχθείσης μεθόδου για τοφέρεσθαι.Εδώ, το «μετάξι» είναι αυτοφυές ή προϊόν δουλεμένου χαρακτήρα. Είναι οτρόπος που ο άλλος βλέπει τους συνανθρώπους του. Είναι η θέαση τουκόσμου χωρίς τα εγωιστικά γυαλιά του προσωπικού ωφελιμισμού. Είναι,ευρύτερα, η υποταγή του ατομικού συμφέροντος στη συλλογικότητα, χωρίςβέβαια η «μεταξωτή συμπεριφορά» να φτάνει σε σημείο υπονόμευσηςπροσωπικών δικαιωμάτων και δικαίων. Κανένας δεν έχει δικαίωμα νααδικεί τον εαυτό του… Όμως, προσέξτε μια λεπτή απόχρωση: ποτέ ένας«μεταξωτός άνθρωπος» δεν νιώθει κορόιδο, όταν άλλοι τον προσπερνούν-στη σειρά μιας καντίνας ή στην ιεραρχία- χρησιμοποιώντας αθέμιτα μέσακαι μεθόδους.Το «άφες αυτοίς» είναι ριζωμένο μέσα του. Αποτελεί μέρος του αξιακούτου κώδικα. Ξέρει τι γίνεται στην «αγορά». Αλλά συνειδητά δενσυμμετέχει στο εξοντωτικό αυτό παιχνίδι. Απέχει χωρίς να κλαυθμηρίζει.Γιατί, εκτός από μετάξι, τέτοιοι άνθρωποι διαθέτουν και ένα σκληρόκοίτασμα, που τους επιτρέπει να είναι ταυτόχρονα στωικοί καιγρανιτένιοι. Ένας από αυτούς έγινε φίλος μου – και το κατάλαβα από τηνπρώτη στιγμή ότι θα συμβεί αυτό. Πρώτη μέρα στη μονάδα γύρισε από τησκοπιά και μπήκε στη σειρά για φαγητό. Ήταν τρίτος από το τέλος. Τότεακούστηκε ο μάγειρας να λέει ότι έμειναν μονάχα δύο μερίδες. Ο Κωστήςπλησίαζε, ήταν ένας από τους δύο τυχερούς. Αλλά μόλις άκουσε τονμάγειρα, έφυγε αθόρυβα παραχωρώντας τη θέση του στον επόμενο. Έτσι.Αθόρυβα, αυτοθυσιαστικά, γενναιόδωρα, χωρίς να το κάνει θέμα…Οι «μεταξωτοί άνθρωποι», λοιπόν. Που μιλούν ελάχιστα για τον εαυτότους. Που χαίρονται με τις επιτυχίες των άλλων. Που δεν σπεύδουνχαιρέκακα να «κάνουν πλάκα», δήθεν χαριεντιζόμενοι, με εξωτερικάγνωρίσματα που πονάνε τους άλλους… Εκείνοι, που δεν σπερμολογούνδιακινώντας φήμες. Εκείνοι που υπερασπίζονται σθεναρά κάποιον απόνταόταν λοιδορείται σε μια παρέα, χωρίς να είναι φίλος τους, αλλά επειδήνιώθουν ότι αδικείται…Οι μεταξωτοί άνθρωποι. Όσοι προσέχουν τι λες, και δεν είναι ωσείπαρόντες στην κουβέντα, με το μυαλό τους στο τι θα πουν οι ίδιοι γιανα εντυπωσιάσουν. Άνθρωποι με ανοιχτούς πόρους και πλατιά καρδιά…Υπεράνθρωποι; Όχι. Απλώς, μεταξωτοί… Φαίνονται από μακριά. Αρκεί ναπροσέξεις «μικρές», «ασήμαντες» κινήσεις στο φέρεσθαι των ανθρώπων…
    Γιάννης Τριάντης ο συγγραφέας του κειμένου.
     
     
     

  2. Διονύσης Μάργαρης

    Καλή Χρονιά κ. Πουλογιαννόπουλε. Ωραίο κείμενο, που αξίζει να διαβαστεί.
    Θα πρότεινα να μεταφερθεί σαν άρθρο, στο φόρουμ, με κλικ από εδώ.
    Χρόνια πολλά.

Αφήστε μια απάντηση

Top
...
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων