Το δώρο του Πάσχα στο 2ο Γυμνάσιο Αίγινας

  Δεν είναι πρωταπριλιάτικη φάρσα  ή πολιτικάντικο εύρημα. Επίσης  δεν  πρόκειται  για  επιστροφή στο ένδοξο παρελθόν όπου περιμέναμε αυτές τις μέρες  το «Δώρο του Πάσχα».
   Προσπαθούμε  να διασκεδάζουμε  την καθημερινότητα και να δημιουργούμε «εκ  των ενόντων» συνθήκες  πιό ανθρώπινες έως εορταστικές.
   Και  μια λαμπάδα  ή ένα  τσουρέκι αρκεί  γαι να αλλάξει  την ατμόσφαιρα  και τη διάθεση όλων μας  στο Δημόσιο  τομέα.
  Άλλωστε   ο άνθρωπος δεν θέλει  πολλά  για να ζήσει  μια  γιορτή. Ας  θυμηθούμε εδώ  την  αλάνθαστη Κωνσταντιπολίτισσα Λωξάντρα  όταν  γεμάτη σοφία  ρώταγε  τον άντρα  της:
– Μανωλιό  μου τις εστίν πλούσιος;  Και απαντούσε πάλι η ίδια
– Ο εν τω ολίγω αναπαυόμενος.
Ας  είναι. ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ.

Ζυμώσαμε τα «λαζαράκια» μας στο 2ο Γυμνάσιο Αίγινας

 Για άλλη μια φορά υπό τη καθοδήγηση  της κ. Μαίρης Κουνάδη – Στενάκη έλαβε χώρα στο 2ο Γυμνάσιο Αίγινας μια δράση που έχει αναφορά στα έθιμα  των ημερών πριν το Πάσχα.
  Η εβδομάδα που διανύουμε λέγεται «Βουβή ή κουφή ή ακόμα και βαγιανή».Κύριο χαρακτηριστικό της στην Εκκλησία  η έλλειψη λατρευτικών ακολουθιών και  η προετοιμασία  γαι τη Μεγάλη Εβδομάδα.
   Αυτή  τη βδομάδα  οι νοικοκυρές σε πολλά μέρη της πατρίδας μας ζυμώνουν  τα «λαζαράκια». Μικρά ψωμιά  που τους δίνουν  ανθ΄ρωπινη μορφή και σχήμα και  το όνομα  του Λάζαρου που γιορτάζει  το ερχόμενο Σάββατο.
   Οι μαθητές μας   σε  ομάδες ζύμωσαν λοιπόν την πρώτη ώρα  τα  «λαζαράκια». Τα  τοποθέτησαν μέσα  στις λαμαρίνες  που μας πρόσφερε ο κ. Φώτης Πούντος και μέχρι το μεσημέρι  επέστρεψαν  στο σχολείο ζεστά – ζεστά και ροδαλά. Έτοιμα  γαι κατανάλωση.
Ευχαριστούμε πολύ για άλλη μια  φορά  την κ. Μαίρη Στενάκη – Κουνάδη και τον κ. Φ. Πούντο  για την ευγενική τους προσφορά.

Μια Κυριακή στα μονοπάτια του Σφεντουρίου

    Για άλλη μια φορά  τα  βουνά  της Αίγινας γοήτευσαν τους μικρούς αναβάτες – πεζοπόρους. Μέλη της Περιβαλλοντικής Ομάδας  του 2ου Γυμνασίου μαζί με δύο καθηγητές και  την κ. Ευαγγελία Ρεκλείτη από το σύλλογο «Ανάβαση» συναντήθηκαν στο Σφεντούρι και ακολούθησαν  τα μονοπάτια  για  την σουβάλα της Αχλάδας.
                                       Λίγο  πριν την Αχλάδα
Από  το Σφεντούρι  ξεκινούν δύο μονοπάτια, το  «1» και το «2» με προορισμό τον Ελαιώνα και  το Όρος αντίστοιχα. Για μεγάλη απόσταση έχουν κοινή πορεία. Αφού περάσουμε από τα δύο εκκλησάκια και ιδιαίτερα αυτό  του Αγίου Νικολάου,προχωρούμε προς  το μεγάλο πέτρινο αλώνι και κατόπιν προς τη σουβάλα που έχει  το σχήμα αχλαδιού. Σε αυτό οφείλει και την ονομασία  της. Από  την «Αχλάδα» το μονοπάτι χωρίζεται στα δύο. Το ένα κατηφορίζει προς  τον Ελαιώνα  και  το άλλο ανηφορίζει προς  το Όρος. Όμως για  όσους θέλουν τα πιό δύσκολα, μπορούν να σκαρφαλώσουν στην απότομη πλαγιά  που οδηγεί προς τα Δρακόσπιτα.
   Η άνοιξη  στα καλύτερά  της. Ένα πράσινο χαλί απλωμένο στις πλαγιές με πολλά ανθισμένα αγριολούλουδα, σε σκάλες – αναβαθμίδες. Ένας τόπος  που μοσχοβολά και αποπνέει γαλήνη και ηρεμία. Μια  θέα  που σου κόβει την ανάσα.
  Η  Αίγινα  μαγεύει με  την ομορφιά  των βουνών της όσους  θελήσουν να την ανακαλύψουν.
Στα  Δρακόσπιτα

Ο πλούσιος κόσμος του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας – Γουλανδρή.

  Οι μαθητές  της Β΄ τάξης  του 2ου Γυμνασίου Αίγινας είχαν την ευκαιρία να ξεναγηθούν στις αίθουσες του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας – Γουλανδρή στα πλαίσια  του μαθήματος της Βιολογίας. Οι μαθητές εντυπωσιάστηκαν από  τον πλούτο των εκθεμάτων, την οργάνωση του Μουσείου αλλά  και την λεπτομερή και εμπεριστατωμένη ξενάγηση.
  Στις αίθουσες συναντά ο επισκέπτης όλα  τα είδη των ζώων που έχουν ζήσει στον πλανήτη, ιδιαίτερα στον ελλαδικό χώρο  και στη Μεσόγειο. Απολιθώματα ζώων και άλλων οργανισμών, ζώα ταριχευμένα στο φυσικό τους μέγεθος, θηλαστικά, ερπετά, έντομα, πετρώματα, κοχύλια και είδη από το θαλάσσιο κόσμο.

Μια σπουδή στο μεγαλείο  της φύσης μέσα από τις προθήκες και τα εκθέματα ενός Μουσείου που καθημερινά επισκέπτονται εκατοντάδες μαθητές. Το Μουσείο που ιδρύθηκε τη δεκαετία  του ’60 έχει εμπλουτιστεί με νέα εκθέματα και ενότητες. Βρίσκεται στην Κηφισιά και αποτελεί έναν ιδανικό προορισμό για κάθε ηλικία.

Η ταυτότητα του Μουσείου:

Το Μουσείο Γουλανδρή ήταν το πρώτο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας που δημιουργήθηκε στην Ελλάδα το 1964, και το πρώτο που έθεσε τα θεμέλια της περιβαλλοντικής εκπαίδευσης.
Το Μ.Γ.Φ.Ι. βρίσκεται στην Κηφισιά, 14,5 χιλιόμετρα Β.Α. της Αθήνας. Στεγάζεται σε ένα κομψό νεοκλασικό κτίριο του περασμένου αιώνα (1875). Διαμορφώθηκε και επεκτάθηκε κατά τα χρόνια λειτουργίας του, ώστε να αποτελέσει κατάλληλο χώρο για τις μουσειακές ανάγκες – επιστημονικές και εκπαιδευτικές – του Ιδρύματος.
Το 1991 το Μουσείο ίδρυσε το Ελληνικό Κέντρο Βιοτόπων – Υγροτόπων (ΕΚΒΥ) στην Θεσσαλονίκη με την συμβολή της Γενικής Διεύθυνσης ΧΙ των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και του ΥΠΕΧΩΔΕ. Σκοπός του είναι να συμβάλλει στην αναχαίτιση και αναστροφή της απώλειας των φυσικών οικοτόπων της Ελλάδας και της ευρύτερης περιοχής.
Το 1999, εν όψει της νέας χιλιετίας και της συνεχιζόμενης υποβάθμισης του φυσικού περιβάλλοντος, το Μουσείο Γουλανδρή Φυσικής Ιστορίας προχώρησε στην δημιουργία του Κέντρου Περιβαλλοντικής Έρευνας και Εκπαίδευσης ΓΑΙΑ, με την συμβολή της Ε.Ε. και του Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. Σκοπός του είναι να λειτουργήσει ως το μουσείο του μέλλοντος, ως κέντρο πρωτοποριακό επιστημονικής έρευνας και εκπαίδευσης, χαράσσοντας μια νέα περιβαλλοντική πολιτική στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και διεθνώς.

Σχολικές εορτές με πολλά μηνύματα.

   Μπορεί να ισχυρίζονται κάποιοι ότι οι καθιερωμένες σχολικές εορτές έχουν χάσει την πρότερη λάμψη τους, αρκεί όμως η παρουσία ενός φωτισμένου και εμπνευσμένου εκπαιδευτικού  για να μεταβάλει  την εορτή  σε γεγονός. Αξιοποιώντας  την νέα  τεχνολογία και παρουσιάζοντας με  σύγχρονο τρόπο το υλικό, μια «συνηθισμένη» ή  «βαρετή» εορτή κλέβει  το ενδιαφέρον  και  καταχειροκροτείται.
    Την προηγούμενη εβδομάδα συζητήθηκαν  έντονα  κάποιες εορτές σχολείων οι οποίες έσπασαν την κρούστα της σύμβασης, του συνηθισμένου και του βαρετού. Η παράσταση του Α΄Δημοτικού Σχολείου Αίγινας με τη Θεατρική παράσταση για τη «Μόσχω Τζαβέλα», η απογευματινή εορτή του 2ου Δημοτικού Αίγινας, τα χορευτικά  στο 1ο Γυμνάσιο Αίγινας, οι δύο εορτές  του Δημοτικού Σχολείου Κυψέλης, το αφιέρωμα στη συμμετοχή της γυναίκας  στην επανάσταση  στο 2ο Γυμνάσιο Αίγινας στην Κυψέλη, ήταν αρκετές  για να αλλάξει το κλίμα και οι συμμετέχοντες  να νοιώσουν  τον παλμό  της Εθνικής Επετείου.
   Συγχαρητήρια  σε όλους.
   Τελικά  ας  είμαστε αισιόδοξοι. Η παράδοση συνεχίζεται από γενιά σε γενιά.

Οι φωτογραφίες προέρχονται από την εορτή του 2ου Γυμνασίου Αίγινας.

21η Μαρτίου: Παγκόσμια ημέρα ποίησης

… Το τελευταίο ποίημα της Κατερίνας Αγγελάκη Ρουκ

 

Καθρέφτη μου, σ” εσένα μιλάω, εσένα έχω μπροστά μου, άλλο κανένα. Οι άνθρωποι, φίλοι, χάθηκαν. Χάθηκαν απ” τη ζωή ή χάθηκε το νόημα που έβρισκαν σε μένα; Με κοιτάς, σε κοιτώ, ένα πρόσωπο νεανικό προσπαθώ να θυμηθώ, ωραίο ποτέ, όμως πάντα εκφραστικό της στιγμής και μόνο. Σ” αγνοούσα τότε κι έτρεχα, λαχάνιαζε το σώμα που μου είχε απομείνει –ανάπηρο απ” την αρχή–, ήθελα να το εκμεταλλευτώ, να το χαρώ, ν” αφεθώ στον αέρα, στη θάλασσα, στον αμερόληπτο έρωτα. Τις φιλενάδες μου με τα τέλεια κορμιά που έλαμπαν στον ήλιο, δεν ζήλεψα ποτέ, δεν αισθάνθηκα ποτέ ότι οι άνθρωποι μου είχαν στερήσει κάτι που μου ανήκε. Και τώρα ήρθε της εξομολόγησης η ώρα. Μικρέ μου καθρέφτη, που τελευταία σ” έχω συνέχεια μπροστά μου για να σε συνηθίσω: Σε μισώ. Θα με συγχωρέσεις; Μίσος τι θα πει δεν ήξερα. Αλλά τώρα, να, βλέπω το πρόσωπό μου κι εξαγριώνομαι ενάντια στη φύση. Μέσα μου βαθιά, βέβαια, ξέρω ότι ο εχθρός μου δεν είσαι εσύ, αλλά ο χρόνος. Ο χρόνος όμως παραμένει πάντα ασύλληπτος αφού τα αμαρτήματά του όλο αναβάλλονται κι αυτός διαφεντεύει ακόμη τη ζωή μου. Καθρέφτη μου, θύμα είσαι κι εσύ του ανθρώπινου παραλογισμού. Σ” ευχαριστώ που μου παραστέκεσαι και μ” αφήνεις να σε μισώ. Πηγή: www.lifo.gr

Κική Δημουλά:Ο πληθυντικός αριθμός
Ο έρωτας,
όνομα ουσιαστικόν
πολύ ουσιαστικόν,
ενικού αριθμού,
γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.

Ο φόβος,
όνομα ουσιαστικόν,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός:
οι φόβοι.
Οι φόβοι
για όλα από δω και πέρα.

Η μνήμη,
κύριο όνομα των θλίψεων,
ενικού αριθμού,
μόνον ενικού αριθμού
και άκλιτη.
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.

Η νύχτα,
όνομα ουσιαστικόν,
γένους θηλυκού,
ενικός αριθμός.
Πληθυντικός αριθμός
οι νύχτες.
Οι νύχτες από δω και πέρα.

 

Καλημέρα Θλίψη από τη Μαρία-Νεφέλη, Οδυσσέας Ελύτης
«Γεια σου θλίψη
Καλημέρα θλίψη
έντομο που φωλιάζεις μέσα μου
κι ολονυχτίς καραδοκείς πότε θ’ ανοίξω μάτι…

Στην αρχή σ’ έχω λησμονήσει·
κοιτάζω τις γραμμές του ταβανιού –
άξαφνα πατείς και μπαίνεις
στη συνείδηση.

Έρχεσαι να πικράνεις τον πρωινό καφέ
ν’ αποσπάσεις κάτι απ’ την ελάχιστη χαρά
του χεριού μου στο πόμολο του παραθύρου
φέρνεις ανωμαλίες στο νερό του μπάνιου
προκαλείς το πρώτο δυσάρεστο τηλεφώνημα
είσαι τέρας
μικροσκοπικός Μινώταυρος που ζητάει τροφή
και συντηρείται με το ελάχιστο…»

 

Ζωή Καρέλλη, «Νεότητα δύσκολων χρόνων» (απόσπασμα)

Tί θα κάνουν οι νεώτατοι, οι ωραίοι,

με την τραγικήν εφηβεία,

ραγισμένο κρύσταλλο της ψυχής,

αφανισμένο λουλούδι, άγουρο χαλασμένο καρπό,

κίτρινο της αυγής χρώμα μελαγχολικό;

Aρχίζει μέρα συννεφιασμένη,

μ” αδιέξοδον ουρανό, βαρύ, φορτωμένο

καταιγίδες φανερές κι ύπουλες.

 

Tί θα κάνουν εκείνοι, που έχουν

τα ωραία, τα φοβερά εκείνα μάτια

της νεότητας καθαρά κι αμετάπειστα;

[…]

Tί θα κάνουν
οι έφηβοι, όταν τόσο πολύ

γνωρίζουν και δεν μπορούν να ελπίζουν,

καθώς αρχινούν τη ζωή;

 

 

Επίσκεψη των μαθητών της Γ΄τάξης στο Ναύπλιο

DSCN1044

Οι μαθητές και οι μαθήτριες της Γ΄τάξης  του 2ου Γυμνασίου Αίγινας είχαν την ευκαιρία να επισκεφθούν το Ναύπλιο, έδρα της πρώτης Κυβέρνησης της ελέυθερης Ελλάδας μετά την Αίγινα και  τον τόπο δολοφονίς του πρώτου Κυβερνήτη Ιωάννου Καποδίστρια.

Συγκεκριμμένα οι μαθητές στα πλαίσια προγράμματος που εκπονούν  για  τον Ι.Καποδίστρια στο μάθημα  της Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας, επισκέφθηκαν  το Πολεμικό Μουσείο στο κτίριο του οποίου στεγάστηκε η πρώτη Σχολή Ευελπίδων. Στις αίθουσες  του Μουσείου υπάρχουν εκθέματα από όλους  τους απελευθερωτικούς αγώνες  των Ελλήνων όπως όπλα, πολεμικός εξοπλισμός, σημαίες, στρατιωτικές στολές και παραδοσιακές, έγγραφα, πίνακες και γκραβούρες εποχής, φωτογραφίες από τις περιόδους του Α΄και Β΄ Παγκοσμίου πολέμου.

Κατόπιν επισκέφθηκαν  την  εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα και το σημείο που δολοφονήθηκε ο Ιωάννης Καποδίστριας, την πλατεία Συντάγματος και  το κτίριο  της πρώτης Βουλής

DSCN1046DSCN1048DSCN1047DSCN1052DSCN1053DSCN1056DSCN1058

«H οδοντόκρεμα του ελέφαντα» ένα πείραμα των μαθητών του σχολείου μας στο ΓΕΛ Αίγινας.

 
  Για να παρασκευάσεις την  «οδοντόκρεμα  του ελέφαντα»  θα χρειαστείς οξυζενέ, ιωδιούχο κάλλιο, απορρυπαντικό, χρωστικά προιόντα  ακόμα και λίγο…. συκώτι!!!
  Η συνταγή είναι σωστή αλλά δεν θα σας μαρτυρήσουμε τη διαδικασία παρασκευής που έλαβε χώρα στα πλαίσια της εκδήλωσης » Η φυσική μαγεύει» την προηγούμενη Παρασκευή 3 Μαρτίου στους χώρους  του Γενικού Λυκείου Αίγινας. Οι μαθητές  της Β” τάξης  του 2ου Γυμνασίου Αίγινας μαζί με κάποιους από την Γ΄ Γυμνασίου, συμμετείχαν στα πειράματα που έγιναν στους διαδρόμους του σχολείου, φτιάχνοντας  την  “οδοντόκρεμα  του ελέφαντα».
   Από τις φωτογραφίες μπορείτε να διακρίνετε ότι η συγκεκριμένη οδοντόκρεμα μπορεί να παραχθεί σε διαφορετικά χρώματα, ανάλογα με  τα υλικά  που θα χρησιμοποιηθούν.
Η πρωτοβουλία  της συμμετοχής οφείλεται στους καθηγητές  της ειδικότητας αυτής τη φετινή χρονιά  στο σχολείο και συγκεκριμένα στις κυρίες Λάμπρου Βασιλική, Κορακάκη Βαρβάρα και τον κ. Σδράλλη Γιάννη που με τη δουλειά  τους έχουν οδηγήσει τα παιδιά να αγαπήσουν το μάθημα  της Φυσικής. Το πείραμα έκαναν οι μαθητές : Αρβανίτης Ιωάννης, Γιαννούλης Εμμανουήλ, Κοντιζά Παναγιώτα, Μπέσης Δημήτριος, Ρωπαΐτη Μάρθα, Χαλδαίος Γιώργος, Χελιώτη Μαρία, Χρυσοχόου Μαρία, Γκαρής Βασίλης, Κοπανά Νεκταρία, Στενάκης Ευάγγελος, Χαλδαίου Ελένη.
Οι φωτογραφίες είναι της καθηγήτριας κ. Β. Κορακάκη.

Εξόρμηση στον Προφήτη Ηλία στο Βαθύ.

IMG_20170305_115556«Εις το βουνό ψηλά εκεί» είναι η εκκλησιά  του Προφήτη Ηλία.

Ο λόγος για τον ομώνυμο λόφο στο Βαθύ και οι φωτογραφίες από τη χθεσινή εξόρμηση της Ομάδας Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης του 2ου Γυμνασίου Αίγινας.

Στον Προφήτη Ηλία οδηγούσαν πολλά μονοπάτια. Στο πέρασμα  των χρόνων τα μονοπάτια μετατράπηκανα σε χωμάτινους ή τσιμενταρισμένους δρόμους. Η ανάγκη της ανοικοδόμησης οδήγησε στη χάραξη μικρών δρόμων πάνω  στα χνάρια  παλαιών μονοπατιών.

Ευτυχώς όμως ο τόπος δεν έχει χάσει τη γοητεία και την ομορφιά  του. Το μικρό και πυκνό πευκοδάσος συνεχίζει  να αποτελεί μια γερή όαση οξυγόνου για την περιοχή.  Ο  διαβάτης συναντά  πεύκα, κυπαρίσια, σκίνα, ελιές, αγριολούλουδα, ασπάλαθους, κρεμυδασκέλες.

Οι κάτοικοι και οι παραθεριστές έχουν  σεβαστεί το χώρο με αποτέλεσμα  να αποτελεί  προορισμό για περίπατο και αναψυχή ενώ το καλοκαίρι διοργανώνονται εκδηλώσεις από τον  τοπικό σύλλογο.

Ωστόσο η κάμερα  των μαθητών  κατέγραψε και κάποιες απροσεξίες μερικών  που επιμένουν να αποθέτουν μπάζα  ή και μπιτόνια(!)  μέσα  στο δάσος.
17124431_1262426930520308_1654551955_n

Μια  προσπάθεια ανοικοδόμησης  μπροστά από το γραφικό  ξωκκλήσι.

 

17124429_1262430747186593_1913874173_n 17141026_1262425600520441_1948978034_n 17160525_1262426087187059_220721261_n  IMG_20170305_112646

Βιβλιοπαρουσίαση: «Η ιστορία ενός γάτου που έμαθε σε έναν γλάρο να πετάει».

16809814_1746260622356590_1103507384_nΠαρουσίαση από  το μαθητή της Α΄ Γυμνασίου Φλεμετάκη Πέτρο.

Το βιβλίο εξιστορεί την ιστορία ενός γλάρου, της Καλότυχης και του Ζορμπά, ενός γάτου ο οποίος τη μεγαλώνει και τη μαθαίνει να πετά. Στην  αρχή του βιβλίου η Κενγκά,  ένας  γλάρος, παγιδεύεται σε μια πετρελαιοκηλίδα. Μα καταφέρνει να πετάξει μέχρι το μπαλκόνι του Ζορμπά όπου γεννά  το αυγό της. Ζητά από  το γάτο να το προσέχει, να το μεγαλώσει και να του μάθει να πετάει. Η Κενγκά πεθαίνει κι ο Ζορμπάς καταφέρνει να μεγαλώσει το γλαρόπουλο έχοντας  το ρόλο της μαμάς και τη βοήθεια των φίλων του, του Κολονέλου, του Γραμματικού και  του Ξερόλα που έβρισκε πληροφορίες  και λύσεις από μια εγκυκλοπαίδειά  του. Όμως το πιο δύσκολο μέρος της αποστολής  του είναι να του μάθει να πετάει.

Μετά από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες οι τέσσερις γάτοι αποφασίζουν να καταφύγουν  σε μια ακραία λύση. Συμφωνούν πως ο Ζορμπάς πρέπει να μιλήσει σε έναν άνθρωπο  για να μάθει στην Καλότυχη να πετάει. Τελικά ο Ζορμπάς μιλά  για το πρόβλημά  στον ποιητή, τον ιδιοκτήτη μιας άλλης γάτας της Μπουμπουλίνας. Ο ποιητής πηγαίνει τον Ζορμπά και την Καλότυχη στον Άγιο Μιχαήλ την ώρα  που βρέχει. Εκεί η Καλότυχη καταφέρνει να πετάξει και αποχαιρετά συγκινητικά  τον Ζορμπά ο οποίος κλαίει  με τον ποιητή  στην κορυφή της Εκκλησίας και  τότε ανακαλύπτει πως πετάει μόνο αυτός που τολμάει να πετάξει.