21η Μαρτίου: Παγκόσμια ημέρα ποίησης

… Το τελευταίο ποίημα της Κατερίνας Αγγελάκη Ρουκ

 

Καθρέφτη μου, σ” εσένα μιλάω, εσένα έχω μπροστά μου, άλλο κανένα. Οι άνθρωποι, φίλοι, χάθηκαν. Χάθηκαν απ” τη ζωή ή χάθηκε το νόημα που έβρισκαν σε μένα; Με κοιτάς, σε κοιτώ, ένα πρόσωπο νεανικό προσπαθώ να θυμηθώ, ωραίο ποτέ, όμως πάντα εκφραστικό της στιγμής και μόνο. Σ” αγνοούσα τότε κι έτρεχα, λαχάνιαζε το σώμα που μου είχε απομείνει –ανάπηρο απ” την αρχή–, ήθελα να το εκμεταλλευτώ, να το χαρώ, ν” αφεθώ στον αέρα, στη θάλασσα, στον αμερόληπτο έρωτα. Τις φιλενάδες μου με τα τέλεια κορμιά που έλαμπαν στον ήλιο, δεν ζήλεψα ποτέ, δεν αισθάνθηκα ποτέ ότι οι άνθρωποι μου είχαν στερήσει κάτι που μου ανήκε. Και τώρα ήρθε της εξομολόγησης η ώρα. Μικρέ μου καθρέφτη, που τελευταία σ” έχω συνέχεια μπροστά μου για να σε συνηθίσω: Σε μισώ. Θα με συγχωρέσεις; Μίσος τι θα πει δεν ήξερα. Αλλά τώρα, να, βλέπω το πρόσωπό μου κι εξαγριώνομαι ενάντια στη φύση. Μέσα μου βαθιά, βέβαια, ξέρω ότι ο εχθρός μου δεν είσαι εσύ, αλλά ο χρόνος. Ο χρόνος όμως παραμένει πάντα ασύλληπτος αφού τα αμαρτήματά του όλο αναβάλλονται κι αυτός διαφεντεύει ακόμη τη ζωή μου. Καθρέφτη μου, θύμα είσαι κι εσύ του ανθρώπινου παραλογισμού. Σ” ευχαριστώ που μου παραστέκεσαι και μ” αφήνεις να σε μισώ. Πηγή: www.lifo.gr

Κική Δημουλά:Ο πληθυντικός αριθμός
Ο έρωτας,
όνομα ουσιαστικόν
πολύ ουσιαστικόν,
ενικού αριθμού,
γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.

Ο φόβος,
όνομα ουσιαστικόν,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός:
οι φόβοι.
Οι φόβοι
για όλα από δω και πέρα.

Η μνήμη,
κύριο όνομα των θλίψεων,
ενικού αριθμού,
μόνον ενικού αριθμού
και άκλιτη.
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.

Η νύχτα,
όνομα ουσιαστικόν,
γένους θηλυκού,
ενικός αριθμός.
Πληθυντικός αριθμός
οι νύχτες.
Οι νύχτες από δω και πέρα.

 

Καλημέρα Θλίψη από τη Μαρία-Νεφέλη, Οδυσσέας Ελύτης
«Γεια σου θλίψη
Καλημέρα θλίψη
έντομο που φωλιάζεις μέσα μου
κι ολονυχτίς καραδοκείς πότε θ’ ανοίξω μάτι…

Στην αρχή σ’ έχω λησμονήσει·
κοιτάζω τις γραμμές του ταβανιού –
άξαφνα πατείς και μπαίνεις
στη συνείδηση.

Έρχεσαι να πικράνεις τον πρωινό καφέ
ν’ αποσπάσεις κάτι απ’ την ελάχιστη χαρά
του χεριού μου στο πόμολο του παραθύρου
φέρνεις ανωμαλίες στο νερό του μπάνιου
προκαλείς το πρώτο δυσάρεστο τηλεφώνημα
είσαι τέρας
μικροσκοπικός Μινώταυρος που ζητάει τροφή
και συντηρείται με το ελάχιστο…»

 

Ζωή Καρέλλη, «Νεότητα δύσκολων χρόνων» (απόσπασμα)

Tί θα κάνουν οι νεώτατοι, οι ωραίοι,

με την τραγικήν εφηβεία,

ραγισμένο κρύσταλλο της ψυχής,

αφανισμένο λουλούδι, άγουρο χαλασμένο καρπό,

κίτρινο της αυγής χρώμα μελαγχολικό;

Aρχίζει μέρα συννεφιασμένη,

μ” αδιέξοδον ουρανό, βαρύ, φορτωμένο

καταιγίδες φανερές κι ύπουλες.

 

Tί θα κάνουν εκείνοι, που έχουν

τα ωραία, τα φοβερά εκείνα μάτια

της νεότητας καθαρά κι αμετάπειστα;

[…]

Tί θα κάνουν
οι έφηβοι, όταν τόσο πολύ

γνωρίζουν και δεν μπορούν να ελπίζουν,

καθώς αρχινούν τη ζωή;

 

 

Επίσκεψη των μαθητών της Γ΄τάξης στο Ναύπλιο

DSCN1044

Οι μαθητές και οι μαθήτριες της Γ΄τάξης  του 2ου Γυμνασίου Αίγινας είχαν την ευκαιρία να επισκεφθούν το Ναύπλιο, έδρα της πρώτης Κυβέρνησης της ελέυθερης Ελλάδας μετά την Αίγινα και  τον τόπο δολοφονίς του πρώτου Κυβερνήτη Ιωάννου Καποδίστρια.

Συγκεκριμμένα οι μαθητές στα πλαίσια προγράμματος που εκπονούν  για  τον Ι.Καποδίστρια στο μάθημα  της Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας, επισκέφθηκαν  το Πολεμικό Μουσείο στο κτίριο του οποίου στεγάστηκε η πρώτη Σχολή Ευελπίδων. Στις αίθουσες  του Μουσείου υπάρχουν εκθέματα από όλους  τους απελευθερωτικούς αγώνες  των Ελλήνων όπως όπλα, πολεμικός εξοπλισμός, σημαίες, στρατιωτικές στολές και παραδοσιακές, έγγραφα, πίνακες και γκραβούρες εποχής, φωτογραφίες από τις περιόδους του Α΄και Β΄ Παγκοσμίου πολέμου.

Κατόπιν επισκέφθηκαν  την  εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα και το σημείο που δολοφονήθηκε ο Ιωάννης Καποδίστριας, την πλατεία Συντάγματος και  το κτίριο  της πρώτης Βουλής

DSCN1046DSCN1048DSCN1047DSCN1052DSCN1053DSCN1056DSCN1058

«H οδοντόκρεμα του ελέφαντα» ένα πείραμα των μαθητών του σχολείου μας στο ΓΕΛ Αίγινας.

 
  Για να παρασκευάσεις την  «οδοντόκρεμα  του ελέφαντα»  θα χρειαστείς οξυζενέ, ιωδιούχο κάλλιο, απορρυπαντικό, χρωστικά προιόντα  ακόμα και λίγο…. συκώτι!!!
  Η συνταγή είναι σωστή αλλά δεν θα σας μαρτυρήσουμε τη διαδικασία παρασκευής που έλαβε χώρα στα πλαίσια της εκδήλωσης » Η φυσική μαγεύει» την προηγούμενη Παρασκευή 3 Μαρτίου στους χώρους  του Γενικού Λυκείου Αίγινας. Οι μαθητές  της Β” τάξης  του 2ου Γυμνασίου Αίγινας μαζί με κάποιους από την Γ΄ Γυμνασίου, συμμετείχαν στα πειράματα που έγιναν στους διαδρόμους του σχολείου, φτιάχνοντας  την  “οδοντόκρεμα  του ελέφαντα».
   Από τις φωτογραφίες μπορείτε να διακρίνετε ότι η συγκεκριμένη οδοντόκρεμα μπορεί να παραχθεί σε διαφορετικά χρώματα, ανάλογα με  τα υλικά  που θα χρησιμοποιηθούν.
Η πρωτοβουλία  της συμμετοχής οφείλεται στους καθηγητές  της ειδικότητας αυτής τη φετινή χρονιά  στο σχολείο και συγκεκριμένα στις κυρίες Λάμπρου Βασιλική, Κορακάκη Βαρβάρα και τον κ. Σδράλλη Γιάννη που με τη δουλειά  τους έχουν οδηγήσει τα παιδιά να αγαπήσουν το μάθημα  της Φυσικής. Το πείραμα έκαναν οι μαθητές : Αρβανίτης Ιωάννης, Γιαννούλης Εμμανουήλ, Κοντιζά Παναγιώτα, Μπέσης Δημήτριος, Ρωπαΐτη Μάρθα, Χαλδαίος Γιώργος, Χελιώτη Μαρία, Χρυσοχόου Μαρία, Γκαρής Βασίλης, Κοπανά Νεκταρία, Στενάκης Ευάγγελος, Χαλδαίου Ελένη.
Οι φωτογραφίες είναι της καθηγήτριας κ. Β. Κορακάκη.

Εξόρμηση στον Προφήτη Ηλία στο Βαθύ.

IMG_20170305_115556«Εις το βουνό ψηλά εκεί» είναι η εκκλησιά  του Προφήτη Ηλία.

Ο λόγος για τον ομώνυμο λόφο στο Βαθύ και οι φωτογραφίες από τη χθεσινή εξόρμηση της Ομάδας Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης του 2ου Γυμνασίου Αίγινας.

Στον Προφήτη Ηλία οδηγούσαν πολλά μονοπάτια. Στο πέρασμα  των χρόνων τα μονοπάτια μετατράπηκανα σε χωμάτινους ή τσιμενταρισμένους δρόμους. Η ανάγκη της ανοικοδόμησης οδήγησε στη χάραξη μικρών δρόμων πάνω  στα χνάρια  παλαιών μονοπατιών.

Ευτυχώς όμως ο τόπος δεν έχει χάσει τη γοητεία και την ομορφιά  του. Το μικρό και πυκνό πευκοδάσος συνεχίζει  να αποτελεί μια γερή όαση οξυγόνου για την περιοχή.  Ο  διαβάτης συναντά  πεύκα, κυπαρίσια, σκίνα, ελιές, αγριολούλουδα, ασπάλαθους, κρεμυδασκέλες.

Οι κάτοικοι και οι παραθεριστές έχουν  σεβαστεί το χώρο με αποτέλεσμα  να αποτελεί  προορισμό για περίπατο και αναψυχή ενώ το καλοκαίρι διοργανώνονται εκδηλώσεις από τον  τοπικό σύλλογο.

Ωστόσο η κάμερα  των μαθητών  κατέγραψε και κάποιες απροσεξίες μερικών  που επιμένουν να αποθέτουν μπάζα  ή και μπιτόνια(!)  μέσα  στο δάσος.
17124431_1262426930520308_1654551955_n

Μια  προσπάθεια ανοικοδόμησης  μπροστά από το γραφικό  ξωκκλήσι.

 

17124429_1262430747186593_1913874173_n 17141026_1262425600520441_1948978034_n 17160525_1262426087187059_220721261_n  IMG_20170305_112646

Βιβλιοπαρουσίαση: «Η ιστορία ενός γάτου που έμαθε σε έναν γλάρο να πετάει».

16809814_1746260622356590_1103507384_nΠαρουσίαση από  το μαθητή της Α΄ Γυμνασίου Φλεμετάκη Πέτρο.

Το βιβλίο εξιστορεί την ιστορία ενός γλάρου, της Καλότυχης και του Ζορμπά, ενός γάτου ο οποίος τη μεγαλώνει και τη μαθαίνει να πετά. Στην  αρχή του βιβλίου η Κενγκά,  ένας  γλάρος, παγιδεύεται σε μια πετρελαιοκηλίδα. Μα καταφέρνει να πετάξει μέχρι το μπαλκόνι του Ζορμπά όπου γεννά  το αυγό της. Ζητά από  το γάτο να το προσέχει, να το μεγαλώσει και να του μάθει να πετάει. Η Κενγκά πεθαίνει κι ο Ζορμπάς καταφέρνει να μεγαλώσει το γλαρόπουλο έχοντας  το ρόλο της μαμάς και τη βοήθεια των φίλων του, του Κολονέλου, του Γραμματικού και  του Ξερόλα που έβρισκε πληροφορίες  και λύσεις από μια εγκυκλοπαίδειά  του. Όμως το πιο δύσκολο μέρος της αποστολής  του είναι να του μάθει να πετάει.

Μετά από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες οι τέσσερις γάτοι αποφασίζουν να καταφύγουν  σε μια ακραία λύση. Συμφωνούν πως ο Ζορμπάς πρέπει να μιλήσει σε έναν άνθρωπο  για να μάθει στην Καλότυχη να πετάει. Τελικά ο Ζορμπάς μιλά  για το πρόβλημά  στον ποιητή, τον ιδιοκτήτη μιας άλλης γάτας της Μπουμπουλίνας. Ο ποιητής πηγαίνει τον Ζορμπά και την Καλότυχη στον Άγιο Μιχαήλ την ώρα  που βρέχει. Εκεί η Καλότυχη καταφέρνει να πετάξει και αποχαιρετά συγκινητικά  τον Ζορμπά ο οποίος κλαίει  με τον ποιητή  στην κορυφή της Εκκλησίας και  τότε ανακαλύπτει πως πετάει μόνο αυτός που τολμάει να πετάξει.

Εξόρμηση στον Προφήτη Ηλία στο Βαθύ.

   «Εις το βουνό ψηλά εκεί» είναι η εκκλησιά  του Προφήτη Ηλία.
   Ο λόγος για τον ομώνυμο λόφο στο Βαθύ και οι φωτογραφίες από τη χθεσινή εξόρμηση της Ομάδας Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης του 2ου Γυμνασίου Αίγινας.
   Στον Προφήτη Ηλία οδηγούσαν πολλά μονοπάτια. Στο πέρασμα  των χρόνων τα μονοπάτια μετατράπηκανα σε χωμάτινους ή τσιμενταρισμένους δρόμους. Η ανάγκη της ανοικοδόμησης οδήγησε στη χάραξη μικρών δρόμων πάνω  στα χνάρια  παλαιών μονοπατιών.
   Ευτυχώς όμως ο τόπος δεν έχει χάσει τη γοητεία και την ομορφιά  του. Το μικρό και πυκνό πευκοδάσος συνεχίζει  να αποτελεί μια γερή όαση οξυγόνου για την περιοχή.
   Οι κάτοικοι και οι παραθεριστές έχουν  σεβαστεί το χώρο με αποτέλεσμα  να αποτελεί  προορισμό για περίπατο και αναψυχή ενώ το καλοκαίρι διοργανώνονται εκδηλώσεις από τον  τοπικό σύλλογο.
   Ωστόσο η κάμερα  των μαθητών  κατέγραψε και κάποιες απροσεξίες μερικών  που επιμένουν να αποθέτουν μπάζα  ή και μπιτόνια(!)  μέσα  στο δάσος.

Παιδικά ομαδικά παιχνίδια στο 2ο Γυμνάσιο Αίγινας.

DSCN0952  Παιδικά ομαδικά παιχνίδια σήμερα στο 2ο Γυμνάσιο. Είναι καθιερωμένο την τελευταία ημέρα του σχολείου πριν την Καθαρά Δευτέρα να  γιορτάζουμε με έναν διαφορετικό τρόπο, που να ταιριάζει στο πνεύμα των ημερών αλλά και στην ηλικία των μαθητών. Σκοπός μας να μην ξεχάσουμε την παράδοση αλλά  και ότι είμαστε ακόμα …. παιδιά.

Παιχνίδια λοιπόν όπως η σκυταλοδρομία, η τσουβαλοδρομία, η διελκυστίνδα, η πατατοδρομία (αυγοδρομία) με κουτάλια στο στόμα δεν παίζονται από τα σημερινά παιδιά. Εμείς είχαμε  την ευκαιρία  να τα αναβιώσουμε  στο προαύλιο του σχολείου με μεγάλη συμμετοχή παιδιών. Πολύ κέφι, φωνές ενθουσιασμός που ανάγκασε πολλούς περαστικούς να σταματήσουν και να χαζέψουν τους μαθητές που έτρεχαν για να γεμίσουν με νερό κουβάδες, η με τσουβάλια στα πόδια ή κρατώντας στος τόμα τους ένα κουτάλι φορτωμένο με πατάτες.

DSCN0950DSCN0955

 

Ένας γάμος με πολύ χορό και ….Hot Dog

Μη νομίσετε ότι η νύφη  το σκασε! Ανέβηκε στη σκηνή με  το γαμπρό τα συμπεθεριά  κι όλο  τηςτο σόι και πήρε μέρος στο διαγωνισμό αποκριάτικης αμφίεσης. Προηγουμένως πέταξε  την ανθοδέσμη γαι να την πιάσει μία από τις φιλενάδες  της. Αλλά… δυστυχώς την έπιασε ένας από  τους φίλους  του γαμπρού. Άλλαξαν  βλέπετε οι εποχές, άλλαξαν και οι νύφες και οι γαμπροί. Απόκριες  γαρ.DSCN0924 DSCN0962 DSCN0965

Στην αίθουσα  εκδηλώσεων του 2ου Γυμνασίου έλαβε χώρα ο καθιερωμένος διαγωνισμός μεταμφιεσμένων. Από κάθε τάξη – δια βοής- ψηφίστηκαν  οι τρεις καλύτεροι. Τη μεγαλύτερη συμμετοχή είχε η Γ΄  Γυμνασίου με προτίμηση στις γυναικείες αμφιέσεις, κι εκεί τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα. Διαγωνίστηκαν οι : Ο γάμος (νύφη γαμπρός τα σόγια και ο παπάς), η κινέζα, , η Λόλα, το πλάσμα, ο άραβας, ο σκελετός, ο τζόκερ, ο Μαικλ Τζάσκον,ο γέρος, ο μπασκετμπολίτσας, η στρατιωτίνα, η χαβανέζα, η πειρατίνα, η συμπεθέρα από το Λεόντι, η Μίνι, η τσιγγάνα κ. αλ.

Στο διαγωνισμό – δια βοής – στην πρώτη θέση κατατάχθηκε η Λόλα, στη δεύτερη ο γάμος και στην τρίτη ο άραβας.

Ακολούθησε  χορός με παραδοσιακά τραγούδια και σκοπούς του γάμου αλλά και ξένα και ένας πλούσιο κέρασμα από  το Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων με αναψυκτικά και  hot – dog.
Ευχαριστούμε το Σύλλογο  Γονέων και Κηδεμόνων, την κ. Φωφώ του Κυλικείου μας, το Δεκαπενταμελές συμβούλιο  για την προετοιμασία και την οργάνωση και όλου όσους πρόσφεραν για τη σημερινή γιορτή.

 

«Του πολέμου πιόνι»

15896136_1203827166333403_4106274382099925449_o

 

 

 

 

 

Της μαθήτριας Κοπανά Νεκταρίας

Πόλεμος ξαναχτυπά και εγώ έχω μείνει πίσω,

οικογένεια, φίλους και γνωστούς να αποχαιρετήσω.

Πόλεμος ξαναχτυπά και εγώ φοβάμαι τόσο,

για όλους όσους νοιάζομαι και όσους θα σκοτώσω.

 

Έφτασε η ώρα, πρέπει να προχωρήσω,

μα πώς να πάω εγώ μπροστά, αφού η καρδιά είναι πίσω;

Έφτασε η ώρα και λέει δεν ξέρω τι θα γίνει,

αν θα ζήσω, αν θα χαθώ και αν κανείς θα μείνει.

 

Ο πόλεμος λένε γίνεται, για πατρίδα και θρησκεία,

έτσι μας λένε, μα για αυτούς το χρήμα είναι η ουσία.

Ο πόλεμος λένε γίνεται για να κυριαρχήσουν ,

και όποιος βρεθεί στο δρόμο τους θα τον ποδοπατήσουν.

 

Βλέπω τον εχθρό από μακριά και όλο πλησιάζει,

προσπαθώ να είμαι δυνατός, μα η σκέψη με τρομάζει.

Βλέπω τον εχθρό από μακριά, σχεδόν είναι μπροστά μου,

και όμως έχει έκφραση, ίδια με τη δικιά μου.

 

Ο χρόνος μας τελείωσε, ριχθήκαμε στη μάχη ,

και το αίμα ατελείωτο τρέχει από τη ράχη.

Ο χρόνος μας τελείωσε, μα τώρα δεν με νοιάζει,

εδώ που πλέον βρίσκομαι κανείς δεν με πειράζει.

 

Εμπνευσμένο από: «Γιατί;» του Γιάννη Μαγκλή

Χρήστος Καπράλος και Αίγινα

163544 kapralos2-279x300 Καπράλος

Η Αίγινα αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για πολλούς εικαστικούς και ζωγράφους. Κάτω από τον ίσκιο της φυστικιάς, δίπλα στα κύματα και με τον άλλοτε δροσερό άλλοτε ζεστό ξηρό άνεμο του καλοκαιριού να τους χτυπάει στο πρόσωπο μεγάλοι ζωγράφοι όπως ο Χρήστος Καπράλος, ο Γιάννης Μόραλης, ο Γιάννης Τσαρούχης, ο Νίκος Νικολάου, και όχι μόνο εμπνεύστηκαν κάποια από τα μεγαλύτερά τους έργα, τα οποία τώρα κοσμούν μεγάλα εικαστικά μουσεία και σαλόνια σε όλη την Ελλάδα αλλά και την Ευρώπη.
Χρήστος Καπράλος
Ήταν γιος αγροτικής οικογένειας. Με τη βοήθεια των Αγρινιωτών αδελφών Παπαστράτου, σπούδασε ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών (1930 -1934) κοντά στον Ουμβέρτο Αργυρό (1882 – 1963) και συνέχισε σπουδάζοντας γλυπτική στο Παρίσι κοντά στο γλύπτη Μαρσέλ Ζιμόν (Marcel Gimond). Επέστρεψε στην Ελλάδα, στο Παναιτώλιο το 1940. Το 1946 μετακινήθηκε στην Αθήνα και μετέπειτα στην Αίγινα, όπου έστησε το 1963 δικό του εργαστήριο. Ήταν μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος (ΕΕΤΕ).
Αποκλεισμένος στο χωριό του, το Παναιτώλιο Αιτωλοακαρνανίας, δούλεψε στο γύψο, από το 1940 έως το 1945, την έκτη ενότητα της ανάγλυφης ζωφόρου για το Μνημείο της Μάχης της Πίνδου. Η ζωφόρος, εμβατήριο και μαζί ραψωδία της ιστορίας του νεότερου Ελληνισμού, μεταφέρθηκε από τον γλύπτη σε πωρόλιθο, στην Αίγινα, τα χρόνια 1952–1956. Σήμερα το έργο βρίσκεται στο περιστύλιο της Βουλής των Ελλήνων.
Το έργο του Καπράλου είναι έντονα ανθρωποκεντρικό με εμπνεύσεις και από την αρχαία ελληνική τέχνη και μυθολογία. Οι δημιουργίες του παρουσιάστηκαν σε πολλές εκθέσεις όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό. Στο Αγρίνιο, από το 1996 λειτουργεί μόνιμη έκθεση γλυπτών του στην «Αίθουσα Τέχνης Καπράλου», που βρίσκεται στο κτίριο της Παπαστρατείου Δημοτικής Βιβλιοθήκης. Η συλλογή αυτή αποτελείται από 60 έργα μικρού και μεγάλου μεγέθους, τα οποία ο καλλιτέχνης φιλοτέχνησε από την αρχή της καριέρας του, το 1930, έως το 1956. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν τα έργα Φιγούρα (1951), Η αδελφή του Μελπομένη (1940&ndasτον945), Kazuo Kikuchi (ο Ιάπωνας συμμαθητής του στο Παρίσι, 1937) και Χριστόφορος (1940–1945).
Χάλκινα έργα που δημιούργησε στην Αθήνα από το 1960 έως το 1993, στο προσωπικό του χυτήριο, φυλάσσονται στο εργαστήριο του στην οδό Τρίπου 7 στο Κουκάκι. Επίσης, στην Αίγινα, όπου δούλευε τα καλοκαίρια, λειτουργεί το «Μουσείο Χρήστου Καπράλου» αποτελούμενο από έξι εργαστήρια, στα οποία εκτίθεται όλη η δουλειά του καλλιτέχνη που δημιούργησε στην Αίγινα τα καλοκαίρια από το 1963 μέχρι τον θάνατό του. Σε δημόσιους χώρους της Αθήνας υπάρχουν η μπρούτζινη προτομή του «Καρόλου Κουν» (1987, Στοά του Βιβλίου, Οδός Ι. Πεσμαζόγλου) και η «Σύνθεση», με θέμα τη μορφή της Μάνας με τα δύο παιδιά της (1989, Πλατεία Ραλλούς Μάνου, Λεωφόρος Αμαλίας).
Η φιγούρα της μητέρας κυριαρχεί και πολλά από τα έργα του επικεντρώνονται σε αυτην. Μαλιστα απέναντι από το Μουσείο Χρήστου Καπράλου στην Αίγινα υπάρχει το μπρούντζινο Αγάλμα της Μητέρας το οποίο λέγεται οτί είναι αφιερωμένο στην μητέρα του.