Σκουπίδια

Του Γιάννη Μπάλλια, Γ5

Βγαίνοντας από το εμπορικό κατάστημα βλέπω ανθρώπους να ψάχνουν στα σκουπίδια. Μια εικόνα, πλέον αντιπροσωπευτική της ελληνικής κοινωνίας, η οποία έχει αποχωριστεί τον ανθρωπιστικό χαρακτήρα της. Οι άνθρωποι, όμως, αυτοί δεν ψάχνουν για παρηγοριά και ελεημοσύνη, αλλά την χαμένη τους αξιοπρέπεια ανάμεσα στα σκουπίδια. Αυτομάτως, με καταβάλλει το περίεργο εκείνο αίσθημα συμπόνιας για τους σύγχρονους βιοπαλαιστές, που συνδυάζεται με τύψεις και ενοχές. Και νιώθω, βέβαια, ενοχές καθώς συνειδητοποιώ ότι εγώ ενδιαφέρομαι για το «ευ ζην», ενώ υπάρχουν συνάνθρωποί μου που παλεύουν για το «ζην».

Ένας δεκαεξάρης, ζώντας σε μια κοινωνία που παράγει τόση ανισότητα, δεν μπορεί να ασχολείται πια μόνο με τη διασκέδασή του…

Κατηγορίες: Άρθρα μαθητών, Χωρίς κατηγορία | Γράψτε σχόλιο

Βιβλιοπαρουσίαση

Της Νικολέτας  Γαϊτάνη, Γ5

«Η Βερόνικα αποφασίζει να πεθάνει» – P. Coelho

(εκδ. Λιβάνη)

Η ανεπιτυχής απόπειρα αυτοκτονίας μιας νέας κοπέλας απεγνωσμένης. Η εισαγωγή στο ψυχιατρείο, εμπειρίες και γνωριμίες εκεί, αλλά και το ευφυές πείραμα ενός γιατρού θα την οδηγήσουν πιο κοντά στον εαυτό της και στην πιο τολμηρή απόφαση της ζωής της: να ζήσει όπως εκείνη θέλει. Συνειδητοποιώντας ότι  θα πεθάνει, ανακαλύπτει το δικό της μονοπάτι, αποκτά πίστη στην πραγματοποίηση των ονείρων και προσδοκιών της. Ένα μήνυμα – κραυγή άλλωστε για όλους μας∙ να είμαστε λίγο «τρελοί», να πούμε «ναι» στη ζωή και να ακολουθήσουμε τον προσωπικό μας δρόμο. Τι απαιτείται; Αυτογνωσία, σίγουρα. Αυτοσεβασμός και θάρρος, απαραίτητα. Η απόφαση πάντως είναι δικιά μας.

Κατηγορίες: Άρθρα μαθητών, Βιβλιοπαρουσίαση, Χωρίς κατηγορία | Γράψτε σχόλιο

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΧΡΟΝΟΣ: Η «ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑ» ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ

Της Ραφαηλίας Βοσκάκη,  Β5

Σήμερα, που βρισκόμαστε στην αρχή της νέας σχολικής χρονιάς, οι μαθητές ξεκινούν να οργανώνονται και να κανονίζουν το χειμερινό- καθημερινό τους πρόγραμμα που θα πρέπει να ακολουθούν πιστά προκειμένου να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις της ζωής. Για τους μαθητές βέβαια, το καθημερινό  πρόγραμμα  διαμορφώνεται ως εξής: σπίτι-σχολείο-φροντιστήριο-σπίτι. Τώρα θα μου πείτε, όταν ένας μαθητής βιώνει καθημερινά αυτή τη διαδικασία, πόσο μπορεί να αντέξει; Δεν πρέπει έστω και μισή ώρα κάθε μέρα να έχει λίγο ελεύθερο χρόνο για να τον αφιερώσει είτε στον εαυτό του είτε στην οικογένειά του; Πώς θα καταφέρει αυτός ο μαθητής να «γεμίσει» τις μπαταρίες του ώστε να είναι ήρεμος και με καθαρό μυαλό την επόμενη μέρα στο σχολείο;

Πρόσφατες έρευνες του Πανεπιστημίου Ρεθύμνου στο τμήμα Ψυχολογίας, έδειξαν ότι το 85% των μαθητών που φοιτούν στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, δεν έχουν στη διάθεσή τους σχεδόν καθόλου ελεύθερο χρόνο, με αποτέλεσμα –μετά από κάποιο χρονικό διάστημα- να αγχώνονται, να μην έχουν δυνάμεις να πετύχουν το στόχο τους και να φέρουν εις πέρας την «αποστολή» τους. Ειδικότερα, ο κύριος Γ.Κ, διδάκτωρ Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Ρεθύμνου και πρωτεργάτης της έρευνας, αναφέρει χαρακτηριστικά: «Τα 2/3 των παιδιών με τα οποία ήρθα προσωπικά σε επαφή, μου περιέγραφαν μια κατάσταση πραγματικά απελπιστική. Η υπερένταση, το άγχος και η ανάγκη που είχαν να «ξεσκάσουν» ήταν φανερά. Δεν γίνεται μου έλεγαν, μέχρι τις δύο το μεσημέρι να είμαστε στο σχολείο, μέχρι τις έξι το απόγευμα στο φροντιστήριο και μέχρι τις δέκα το βράδυ, στο δωμάτιο για διάβασμα. Ακόμη και για το φαγητό μας, ο χρόνος είναι περιορισμένος: τέταρτο ή μισάωρο το πολύ, ούτε λεπτό παραπάνω!» Σίγουρα, αυτά τα παιδιά αντιπροσωπεύουν την πλειοψηφία των Ελλήνων μαθητών που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στα σχολεία. Άραγε υπήρχε πάντα αυτή η κατάσταση για τους μαθητές; Βίωναν αυτή τη χαοτική κατάσταση οι γονείς; Σίγουρα όχι. Κάποιοι όμως την είχαν φανταστεί. Χαρακτηριστική είναι η κατάσταση που περιγράφει ο Γιώργος Ιωάννου στα «Μετρημένα καρύδια»: Τα παιδιά μαθαίνουν δύο και τρεις ξένες γλώσσες, κάνουν φροντιστήρια σε Φυσική και Έκθεση μόνο και μόνο για να περάσουν σε καμία «σχολή της προκοπής» προκειμένου να γλιτώσουν τον πιθανό κοινωνικό αποκλεισμό των φίλων της οικογένειας. Θέλω βέβαια να πιστεύω πως τέτοιες καταστάσεις δεν ισχύουν στις μέρες μας. Το σίγουρο είναι πως εξαιτίας αφενός των απαιτήσεων των καθηγητών και αφετέρου του γεγονότος ότι οι νυν καθηγητές ξεχνούν πως υπήρξαν και εκείνοι μαθητές και πως ίσως δυσκολεύονταν σε κάποιο μάθημα, οι μαθητές καθημερινά τρέχουν σαν φρενιασμένοι από το ένα φροντιστήριο στο άλλο, με αποτέλεσμα την σχεδόν παντελής έλλειψη ελεύθερου χρόνου.

Και ιδού η ερώτηση: Όταν ο ελεύθερος χρόνος σου είναι ελάχιστος, τι να προλάβεις να κάνεις και σε ποιον να τον αφιερώσεις; Κατά τη γνώμη μου, τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο που μπορεί να διαθέτει ένας μαθητής, πρέπει να τον αφιερώνει στην οικογένειά του. Σήμερα, λόγω της τεχνολογίας αλλά και της κρίσης αυτό εκλείπει. Οι άνθρωποι –και ειδικά οι μαθητές που βλέπουν τα επαγγελματικά τους όνειρα να γκρεμίζονται- κλείνονται στον εαυτό τους. Θα μου πείτε όταν ένας μαθητής ζει σε αυτούς τους τρελούς ρυθμούς όλη μέρα δεν είναι φυσιολογικό στον ελεύθερό του χρόνο να προτιμήσει το παιχνίδι στον υπολογιστή για την χαλάρωσή του; Αυτό όμως το απόλυτα εύλογο για κάποιους, πιστεύω πως δεν είναι αρκετό. Γιατί η ξεκούραση και η λύση των προβλημάτων προέρχεται από την οικογένεια∙ το ζεστό της χαμόγελο σε μία δυσκολία ή την επιβράβευση της σε μία επιτυχία.

Οι ψυχολόγοι από την πλευρά τους, προσπαθούν να καθησυχάσουν τους μαθητές, να τους πείσουν να μην αγχώνονται και πως ακόμη και αν καθημερινά ζουν σε αρκετά γρήγορους ρυθμούς κάποια στιγμή- με την επίτευξη του στόχου τους- θα ηρεμήσουν και ίσως να αναζητήσουν κιόλας αυτά τα χρόνια και τους ταχείς ρυθμούς τους  γιατί ένα πράγμα είναι σίγουρο και αδιαμφισβήτητο: τα σχολικά χρόνια είναι τα καλύτερα.

Κατηγορίες: Άρθρα μαθητών, Χωρίς κατηγορία | Γράψτε σχόλιο

11 & κάτι!!!

Της Ιωάννας Ασλάνη, Β5

«Τόλη, σκάσε!!!»

«Αλέξη, παίζεις λάθος!!!»

Μερικές χαρακτηριστικές φράσεις που θα ακούσει κανείς αν παρακολουθήσει μια πρόβα των «11 & κάτι»… Οι «11 & κάτι» δεν αποτελούν μία ακόμα μουσική ομάδα… είναι ένα εγχείρημα που ξεκίνησε δειλά η «κυρία μας», Ξένια Περακάκη, φιλόλογος στην ειδικότητα, όταν πρωτοήλθε στο σχολείο. Επηρεασμένη από τις καλλιτεχνικές εκδηλώσεις στο προηγούμενό της σχολείο, προσπάθησε να συγκροτήσει μια ομάδα με παιδιά που γνώριζαν από μουσική. Αυτό που κάνει την ομάδα μας ξεχωριστή είναι το έντονο δέσιμο των μελών της που όσο περνάει ο καιρός γίνεται ακόμη δυνατότερο. Οι ατελείωτες ώρες στις πρόβες μοιάζουν τόσο ευχάριστες που κανείς δε θέλει πια να τελειώσουν. Κάθε γιορτή γίνεται όλο και καλύτερη, και αυτό δεν έχει να κάνει με την ποιότητα – τα λάθη μάλλον θα λέγαμε ότι αυξάνονται…!!! – αλλά με τη ζεστασιά και την οικειότητα που βγάζουμε σαν ομάδα…

Η ομάδα μας έγινε κάτι σαν «σχηματάκι». Της βρήκαμε και το όνομα «11 & κάτι». «Έντεκα», που δηλώνει το «όνομα» του σχολείου μας, αλλά και τον αριθμό των αρχικών μελών της ομάδας). Το «κάτι» αναφέρεται στη δημιουργό της ομάδας μας, την κυρία Ξένια Περακάκη… Σιγά σιγά η ομάδα άρχισε να κινητοποιείται και εκτός σχολείου. Πήραμε μέρος σε μαθητικά φεστιβάλ, σε εκδηλώσεις άλλων σχολείων και σε πολλές άλλες δραστηριότητες. Μέσα από εκδηλώσεις μαζέψαμε χρήματα και πήραμε για το σχολείο πιάνο και ντραμς – λες και δε μας «χωρίζει» τίποτα πια από τις κανονικές μη-σχολικές μπάντες.

Κάποιοι από την ομάδα τέλειωσαν το σχολείο και έφυγαν, και ήρθαν κάποιοι καινούριοι. Ο καθένας τους ξεχωριστά άφησε το στίγμα του στην ομάδα μας με το δικό του τρόπο. Ποτέ κανείς δεν κατάφερε να αντικατασταθεί από κανέναν και ούτε θα επιχειρηθεί ποτέ αυτό. Οι 11&κάτι θα είναι πάντα μια ξεχωριστή ομάδα που θα κάνει τους μαθητές να βλέπουν τα πράγματα με άλλη ματιά…

Κατηγορίες: Άρθρα μαθητών, Χωρίς κατηγορία | Γράψτε σχόλιο

Πόσο μακριά;

Της Νικολέτας Γαϊτάνη, Γ5

Τελικά πόσο μακριά ή κοντά μπορεί να σε φέρει η μοναξιά με τον εαυτό σου; (με σένα); Γιατί η μοναξιά που έρχεται και παρέρχεται πού και πού ίσως να σε βοηθήσει. Να σε βοηθήσει να σκεφτείς, να ανακαλύψεις πτυχές του εαυτού σου και των άλλων, να μάθεις να βασίζεσαι σε σένα και, ανεξάρτητος, να βλέπεις τα πράγματα με άλλο μάτι. Όμως υπάρχει και η άλλη, εκείνη που σε φθείρει σιγά σιγά, σε πνίγει και σε παραμορφώνει από τη θλίψη και την απάθεια, σε κάνει να τα προσπερνάς όλα αδιάφορα. Αυτή δε σ’ αφήνει να δεις καθαρά τους άλλους κι εσένα, σε οδηγεί μόνο σε αδιέξοδο. Ένα νόμισμα, δύο οι πλευρές του: το θέμα είναι ποια θα επιλέξεις…

Κατηγορίες: Άρθρα μαθητών, Χωρίς κατηγορία | Γράψτε σχόλιο

Ο ρατσισμός με τα μάτια ενός εφήβου

Του Ιάσονα Μισιρλάκη, Γ2

Ίσως ο ρατσισμός να φώλιασε μέσα στα σπίτια μας λόγω της κρίσης –  οικονομικής, αλλά και κοινωνικής. Ξεχάσαμε να είμαστε άνθρωποι και συνάνθρωποι. Στις οικογένειές μας έπαψε ο διάλογος. Ο έφηβος είναι τόσο ευάλωτος ώστε να δεν μπορεί να ζυγίσει τι είναι σωστό και τι λάθος, συχνά παρασύρεται από «συμμορίες» και κάποτε φέρεται αποτρόπαια.

Στο σχολείο και γενικά στο κοινωνικό περιβάλλον όλοι μοιράζονται στους «καθώς πρέπει» και στους «διαφορετικούς».

Παρόλα αυτά, αντί να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα, παραβλέπεται. Η εκπαίδευση περιορίζεται στα τυπικά, «να προλάβουμε» την ύλη, τις εξετάσεις, αλλά τελικά πολλοί έφηβοι της γενιάς μου δε μαθαίνουν να είναι ΑΝΘΡΩΠΟΙ.

Κατηγορίες: Άρθρα μαθητών, Χωρίς κατηγορία | Γράψτε σχόλιο

«Το κάπνισμα και οι επιπτώσεις του στην ζωή μας»

Της Εμμανουέλας Παπαδογιωργάκη, Β3

Αυτό που θέλω να ζητήσω από τους συμμαθητές μου και γενικά από το περιβάλλον μου είναι όσοι καπνίζουν να σταματήσουν όσο το δυνατόν πιο γρήγορα. Να σκεφτούν τη ζωή τους και τους ανθρώπους που τους αγαπάνε και νοιάζονται γι’ αυτούς. Το πρωινό ξύπνημα με βήχα, κάποιες φορές με το αίσθημα ότι πνίγεσαι είναι κάτι που πρέπει να σε ωθήσει να απαλλαγείς από το τσιγάρο. Σκέψου ακόμα ότι μυρίζεις τόσο άσχημα που είναι δύσκολο και αποτρόπαιο να σε πλησιάσει κάποιος που θέλει, αλλά δεν καπνίζει. Εγώ πάντως σε περιβάλλον που καπνίζουν ασφυκτιώ και δεν μπορώ να ανασάνω. Σκέψου κι εμένα και τον εαυτό σου…

Κατηγορίες: Άρθρα μαθητών, Χωρίς κατηγορία | Γράψτε σχόλιο

ΓΙΑΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΝΙΩΘΕΙ!

Της Χρυσούλας Ζουμάκη, Β5

Περπατούσα σ’ αυτό το δρόμο τουλάχιστον τρία χρόνια και, πριν λίγες μέρες, παρατήρησα αυτό το graffiti στον τοίχο. Σκέφτηκα, πώς θα ένιωθε άραγε ο άνθρωπος που το έγραψε; Η πρώτη λέξη που πέρασε από το μυαλό μου ήταν «ΑΠΟΓΝΩΣΗ». Σε τι σημείο φτάνει ένας άνθρωπος για να απαθανατίσει τη σκέψη του σε τοίχο; Μήπως για να καταλάβει αν υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι που συμμερίζονται την ίδια απορία με αυτόν; [Μήπως υπάρχουν άνθρωποι που αναζητούν απαντήσεις; ]Ας δώσει κάποιος την απάντηση και σε μένα!

Κατηγορίες: Άρθρα μαθητών | Γράψτε σχόλιο

Μα πού να πάμε;

Της Αντωνίας Κουγιουμτζή, Β5

Στις μέρες μας πολλοί είναι οι νέοι που αφήνουν τις οικογένειές τους και την Ελλάδα και μεταναστεύουν σε χώρες του εξωτερικού. Στα χέρια τους κρατάνε μια βαλίτσα, έχοντας μέσα μερικά ρούχα και στριμωγμένα τα όνειρα που δεν κατάφεραν να κάνουν πραγματικότητα στη χώρα τους, την Ελλάδα. Πολλά είναι τα παιδιά που ήδη από την εφηβική τους ηλικία, αλλά και μεγαλύτερα, έχουν αποφασίσει να βγουν έξω, να σπουδάσουν,  να βρουν δουλειά και να ζήσουν εκεί. Έχουν αναγκαστεί να ωριμάσουν απότομα και να πάρουν σοβαρές αποφάσεις.

Άλλοτε οι νέοι ήταν μέσα στην ανεμελιά και δεν σκέφτονταν, οι περισσότεροι, τις σπουδές μετά το σχολείο, σε αντίθεση με τους νέους της σημερινής Ελλάδας, που αγωνιούν καθημερινά.

Κάποιοι έχουν ένα πτυχίο, άλλοι δεν έχουν ολοκληρώσει τις σπουδές τους και φεύγουν στο εξωτερικό για ένα καλύτερο αύριο, με περισσότερες ευκαιρίες. Πολλές χώρες ζητάνε Έλληνες εργαζόμενους και αυτοί με τη σειρά τους δεν χάνουν την ευκαιρία. Όλα αυτά τα παιδιά, οι νέοι της Ελλάδας, πονάνε για την πατρίδα που αφήνουν. Ξεριζώνονται γιατί κάποιοι ανίδεοι την κατέστρεψαν και συνεχίζουν να την καταστρέφουν. Έχουν οργή και θυμό, αλλά δεν μπορούν να μείνουν. Η ζωή τους στην Ελλάδα δεν έχει μέλλον. Σε όλη αυτή την ψυχολογική πίεση έρχονται να προστεθούν οι απόψεις των πολλών που κατηγορούν αυτούς που έχουν φύγει ή που θα φύγουν. «Αν φύγετε όλοι ποιος θα σώσει την Ελλάδα»; «Εσείς είστε το μέλλον!» «Να μείνετε εδώ να την κάνετε καλύτερη!» «Είναι εγωιστικό να φεύγεις και να αφήνεις την Ελλάδα!» Πώς να κάνουμε καλύτερη την Ελλάδα όταν όλα έχουν διαλύσει; Πώς να την κάνουμε καλύτερη όταν το σύστημα παιδείας και το κράτος έχει σαπίσει; Με τη μετανάστευση σε προηγμένες χώρες οι νέοι θα αποκομίσουν νέες ιδέες, εμπειρίες, θα γνωρίσουν άλλους πολιτισμούς και θα αποκτήσουν μια νέα νοοτροπία και όταν γυρίσουν ΤΟΤΕ θα είναι έτοιμοι να ξαναχτίσουν όλοι μαζί στα συντρίμμια της Ελλάδας μια καινούρια Ελλάδα, μια Ελλάδα με ευκαιρίες και προοπτικές, μια Ελλάδα που δεν θα τρώει πια τα παιδιά της.

Κατηγορίες: Άρθρα μαθητών | Γράψτε σχόλιο

Αφήστε με να ζήσω….

Της Κακούτη Δήμητρας,  Γ5

Θέλω να μιλήσω απλά, όπως θα έλεγε και ο Σεφέρης… Μέσα από την καρδιά μου. Η φωνή μου να σπάσει τα δεσμά, το φόβο, την άρνηση. Ακούστε με…!

Αφήστε με να ζήσω, μαθαίνοντας από τα δικά μου λάθη. Δεν μπορείτε να με προστατεύσετε απ” όλα!

Αφήστε με να ονειρεύομαι! Δεν γεννήθηκα για να πραγματοποιήσω τα δικά σας όνειρα.

Αφήστε με να ελπίζω ότι αυτός ο κόσμος μπορεί να γίνει καλύτερος…

Θέλω να αγαπώ! Το μίσος και ο ανταγωνισμός σας με πονά!

Μολύνει. Το βλέπεις στα μισόλογα των συμμαθητών, στις κρυφές ματιές των όλο φθόνο υποψηφίων, στα πικρόχολα ρατσιστικά σχόλια, στα πιο τρυφερά χρόνια της ζωής μας! Ξεχάσαμε ότι είμαστε συνοδοιπόροι και γίναμε εχθροί.

Θέλω να νιώσω και πάλι παιδί! Νιώθω ότι ωριμάζω βίαια, απότομα… Κρίση, προβλήματα νιώθω να με συνθλίβουν. Μου ζητάτε να πετάξω ψηλά όταν όλα με καθηλώνουν στο έδαφος! Όλο υποσχέσεις που δεν τηρείτε… Ένα συγνώμη που δεν βγαίνει απ” τα χείλη.

Τι επιτέλους ζητάτε; Σ” ένα θολό, συννεφιασμένο τοπίο πώς περιμένετε καθαρή τη ματιά μου;

Σφραγισμένα χείλη…

Κλειστά μάτια…

Φυλακισμένη καρδιά…

Αυτή δεν μπορεί να είναι η γενιά της αλλαγής!

Κατηγορίες: Άρθρα μαθητών | Γράψτε σχόλιο