Ιστολόγιο του 10ου Λυκείου Πειραιά

Share This

Η πείνα δεν τρώγεται με τίποτα!

Η παγκόσμια κρίση των τροφίμων έχει οδηγήσει σε αυξήσεις ρεκόρ μέχρι και 83% στις τιμές βασικών τροφίμων, όπως το ρύζι, το καλαμπόκι και τα σιτηρά και υπολογίζεται να οδηγήσει στην πείνα επιπλέον 1 δισεκατομμύριο ανθρώπους!

Οι κυβερνήσεις, με την καθοδήγηση των διεθνών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, έχουν υπονομεύσει τις τοπικές αγροτικές οικονομίες και έχουν παραμελήσει τους μικρούς παραγωγούς, ιδιαίτερα τις γυναίκες αγρότισσες, που παράγουν το 80% της τροφής παγκοσμίως, αλλά αποτελούν το 60% των ανθρώπων που υποφέρουν από πείνα. Τώρα οι φτωχοί του κόσμου πληρώνουν το τίμημα ενώ οι μεγάλες αγρο-βιομηχανίες καρπώνονται τα κέρδη.

Ζήτησε από την ελληνική κυβέρνηση και τους παγκόσμιους αρχηγούς των κρατών να τηρήσουν τις διεθνείς δεσμεύσεις τους και να λάβουν άμεσα μέτρα για την καταπολέμηση της παγκόσμιας κρίσης των τροφίμων!

Όλοι οι άνθρωποι έχουν το δικαίωμα σε επαρκή τροφή και οι κυβερνήσεις έχουν την υποχρέωση να σέβονται, να προστατεύουν και να εκπληρώνουν αυτό το δικαίωμα. Υπέγραψε την έκκληση για την καταπολέμιση της κρίσης των τροφίμων και ΠΕΣ ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΕΙΝΑ!

Οι υπογραφές θα παραδοθούν στους Υπουργούς Εξωτερικών και Οικονομίας και Οικονομικών καθώς και στους παγκόσμιους ηγέτες ενόψει διεθνών συναντήσεων των Ηνωμένων Εθνών για την αποτελεσματικότητα της βοήθειας και τη χρηματοδότηση της ανάπτυξης.

Κείμενο αίτησης

Αγαπητέ/ή κε./κα. Υπουργέ,

Σας απευθύνω την παρούσα επείγουσα έκκληση για να σας ζητήσω να λάβετε άμεσα μέτρα για την αντιμετώπιση της παγκόσμιας κρίσης των τροφίμων.

Η παγκόσμια κρίση των τροφίμων έχει οδηγήσει σε αυξήσεις ρεκόρ μέχρι και 83% στις τιμές βασικών τροφίμων, όπως το ρύζι, το καλαμπόκι και τα σιτηρά και υπολογίζεται να οδηγήσει στην πείνα επιπλέον 1 δισεκατομμύριο ανθρώπους !

Η αυξανόμενη ζήτηση για τα βιοκαύσιμα, οι ραγδαίες αυξήσεις στη τιμή του πετρελαίου, η καταστροφή φυσικών πόρων λόγω των κλιματικών αλλαγών, η έλλειψη επενδύσεων στη τοπική αγροτική ανάπτυξη και η απελευθέρωση των αγορών αποτελούν βασικές αιτίες της παρούσας παγκόσμιας κρίσης των τροφίμων, που έχει καταστροφικές συνέπειες για τους φτωχότερους των φτωχών!

Ωστόσο, όπως ήδη γνωρίζετε, η Ελλάδα ανήκει στη κατηγορία των αναπτυγμένων χώρων που έχουν δεσμευτεί να παρέχουν αναπτυξιακή βοήθεια στις χώρες του νότου αλλά βρίσκονται πολύ μακριά ακόμη από τους στόχους τους, δίνοντας μόνο το 0,16% του ΑΕΕ ως αναπτυξιακή βοήθεια ενώ η δέσμευσή της είναι το 0.51% του ΑΕΕ μέχρι το 2010.

Ζητούμε από εσάς και από τους παγκόσμιους αρχηγούς των κρατών να:

• Τηρήσετε τις δεσμεύσεις σας για αναπτυξιακή βοήθεια του 0.56% του ΑΕΠ μέχρι το 2010 θέτοντας ετήσιο χρονοδιάγραμμα υλοποίησης
• Να θέσετε ως προτεραιότητα της αναπτυξιακής βοήθειας τις άμεσες και μακροχρόνιες επενδύσεις στη γεωργία των αναπτυσσόμενων χωρών με έμφαση στους μικρούς παραγωγούς προκειμένου να διασφαλιστεί η επάρκεια τροφής
• Να πραγματοποιήσετε αναπτυξιακά προγράμματα στις Λιγότερο Αναπτυγμένες Χώρες και όχι στις χώρες που εξυπηρετούν τα γεωπολιτικά συμφέροντα της χώρας, όπως είναι οι χώρες των Βαλκανίων
• Να μη προχωρήσετε σε επιδοτήσεις των βιοκαυσίμων
• Να παρέχετε τη βοήθεια σε χρήματα και όχι σε αγαθά προκειμένου η βοήθεια να είναι αποτελεσματική και η ανάπτυξη των φτωχών χωρών βιώσιμη

Καθώς οι κυβερνήσεις αποτελούν τους κύριους εγγυητές για την προστασία, το σεβασμό και την εκπλήρωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ελπίζουμε στην άμεση ανταπόκρισή σας στο αίτημα που σας απευθύνουν χιλιάδες Έλληνες πολίτες για την αντιμετώπιση της κρίσης των τροφίμων!

Με εκτίμηση,

<!–

Συμπλήρωσε τα στοιχεία σου

–>

Συμπλήρωσε τα στοιχεία σου

Share This

Μετά από απουσία πολλών ημερών, εννοείται χωρίς δική μας ευθύνη, επανερχόμαστε! Το ΠΣΔ παρουσίασε πρόβλημα, λέει.. Και είχαμε πράματα να σας πούμε και να σας δείξουμε. Δεν πειράζει θα τα πούμε με καθυστέρηση. Λοιπόν στο σχολείο μας την Παρασκευή 6 Μαρτίου έγινε κάτι πρωτόγνωρο. Στίχος του Ρίτσου έγινε γκράφιτι! Για δείτε!

      “Ελεύθερος αυτός που νοιάζεται τους άλλους”

                                                                                       Γιάννης Ρίτσος,Μονόχορδα

Ο Γιάννης Ρίτσος δεν μας χάρισε μόνο το ωραίο ταξίδι, θα μας ομορφαίνει και τις μέρες μας. Να, λοιπόν που και το σχολείο μπορεί να γίνει χώρος δημιουργίας και ελεύθερης έκφρασης! Δεν χρειάζονται πολλά. Χρειάζεται όμως ελεύθερο πνεύμα, ταλέντο και θέληση. Κι εμείς τα είχαμε όλα αυτά. Ο διεθυντής μας κ. Ηλίας Παναγιωτόπουλος μας παραχώρησε ένα τοίχο του σχολείου και μας εξασφάλισε τα χρώματα, οι μαθητές μας έβαλαν το μεράκι και το ταλέντο τους - Μπράβο παιδιά!!! - και η αγαπητή φίλη Λίλα Τζέτζου από το 6ο Λύκειο Καλλιθέας, με το οποίο συνταξιδεύουμε φέτος στο ωραίο ταξίδι για την προετοιμασία του αφιερώματος στο Ρίτσο, η οποία απαθανάτισε τις δημιουργίες των παιδιών…. Άντε μακάρι να ζήσουμε κι άλλες τέτοιες ομορφιές!

Αν δεν μας βρίσκετε σ’ αυτή τη διεύθυνση, μπορείτε από σήμερα και στο εξής να μας βρίσκετε και στη νέα μας διεύθυνση: www10lykeioreiraia.blogspot.com

Share This

Θυμηθήκαμε τη φράση σήμερα καθώς συμπληρώνονται εξήντα έξι χρόνια από το θάνατο ενός άλλου μεγάλου ποιητή μας, του Κωστή Παλαμά (27 Φεβρουαρίου του 1943). Είναι μια φράση που είπε ο Κωστής Παλαμάς για το Ρίτσο, όταν διάβασε “Το τραγούδι της αδελφής μου”. Όμως και ο Ρίτσος στο “Τετατώδες αριστούργημα” γράφει για το “Δωδεκάλογο του Γύφτου” του Παλαμά:

το Δωδεκάλογο του Γύφτου τον έβαζα με τον Παντοκράτορα στο

θόλο του θαλασσινού παρεκκλησιού τ’ Άη Νικόλα

φοβόμουν μη με παρασύρει στο Πανηγύρι της Κακάβας με τα

πολλά ντέφια τα βιολιά τα γιορντάνια τ’άλογα τα πολύ-

χρωμα φαρμπαλαδωτά φουστάνια

μη μ’ αποσπάσει απ’ τη θλιμμένη  βεβαιότητα των αγαλμάτων και

μείνω ολότελα μόνος

ενώ έμενα ώρες κι ώρες από μικρό παιδί στο βράχο της Μονοβασιάς

με ασάλευτα τα βλέφαρά μου

αγνάντια στη Μυρτώα Θάλασσα αντιγράφονυας τη στάση ενός

μαρμάρινου Ποσειδώνα….

Share This

Ο Γιάννης Ρίτσος  εξηγεί γιατί τελευταία, όπως λέει ο ίδιος, «το ?χε ρίξει στα αφηρημένα, τα ερωτικά, τα λυρικοφιλοσοφικά, τις παιδικές και εφηβικές ονειροπολήσεις»

Πού θα πάει αυτό το πράμα; Γράφεις, γράφεις και τελειωμό δεν έχεις. Καλά το λένε κάποιοι, λογοδιάρροια σ? έχει πιάσει. Και τι ?ναι τούτα που μας ξεφουρνίζεις; Παιδιάστικα καμώματα, ξαναμωράματα. Λες να ?ναι αλήθεια; Ίσως να ?ναι κι έτσι.          Αφού κι ο Πέτρος είπε: «δεν έχεις τίποτ? άλλο να πεις; Κατοχή, αντίσταση, πείνα, θάνατοι, εκτελέσεις, θυσίες, ολοκαυτώματα, Καλάβρυτα, Μονοδέντρι, Κοκκινιά, Καισαριανή, Δίστομο, Καλογρέζα, εμφύλιος πόλεμος, Άγγλοι, Αμερικάνοι, εξορίες, φυλακές (τις ξέρεις δα και ο ίδιος), Μακρόνησος, Λήμνος, Ικαρία, δικτατορίες, Γιάρος, Λέρος, τα ξέχασες ρε Ίων; (?.) Κι είπε ο Αλέκος, κάπως δισταχτικά, αλλά με συμπάθεια «θαρρώ δεν έχεις δίκιο Πέτρο? έχει πολύ μιλήσει ο Ίων και γι? αυτά στην «Αγρύπνια», στον «Πέτρινο χρόνο», στις «Γειτονιές του κόσμου», στα «Επικαιρικά», στα «Λιανοτράγουδα» και σε τόσα άλλα, κι ας μην ξεχνάμε τα «Τρακτέρ», τις «Πυραμίδες», α, ναι, και τα «Συντροφικά τραγούδια» αλλά προπάντων τον «Επιτάφιο»? βέβαια τώρα τελευταία το ?χει ρίξει κάπως στα αφηρημένα, τα ερωτικά, τα λυρικοφιλοσοφικά, τις παιδικές κι εφηβικές αναπολήσεις, μα, δεν μπορείς να πεις, έχουν κι αυτά τη χάρη τους, και μάλιστα μεγάλη χάρη, και κατ? ουσίαν είναι προοδευτικά και στο περιεχόμενο και στην έκφραση». Εγώ δεν τους κοιτούσα? τους άκουγα? (?.) δεν ήθελα να τους απαντήσω? ο Πέτρος κάπνιζε? άναψε κι ο Αλέκος τσιγάρο?  ω, τα συντρόφια? ένιωθα  ταυτόχρονα σαν ένοχος και σαν αδικημένος? τι να πεις; να δικαιολογηθείς; να τους αντικρούσεις; όχι δα του κερατά? ίσως να ?χουν δίκιο? μα δεν μπορώ πια? έχω μπουχτίσει από πολέμους, θανάτους, σκοτωμούς, αεροπορικές επιδρομές, χαλάσματα, καζάνια συσσιτίου με φασουλόζουμο ή μπλουγούρι, τα σκελετωμένα παιδιά στις σχάρες της Ομόνοιας, τις σημαίες και τις παρελάσεις της Απελευθέρωσης, τους πυροβολισμούς των Δεκεμβριανών, τους ήρωες που τους φτύναν, τους γιουχάιζαν και τους σφάζαν οι προδότες, πόσα και πόσα ατέλειωτα, πολύ βαριά, πολύ σιωπηλά και βροντερά, δε χωράνε στα λόγια, μπούχτισα σου λέω..(?..). Δε θέλω να τα θυμάμαι. Σας το ?πα: είναι πολύ μεγάλα, δε χωράνε στα λόγια, είναι πολύ αγκαθωτά, σου τρυπάνε τη γλώσσα. Άλλωστε αυτά, κουτσά στραβά, τα λέει η Ιστορία, τα ?χω πει κι εγώ κουτσότερα και στραβότερα, τα λένε και τ? Απομνημονεύματα νεκρών ή επιζώντων μαρτύρων και ηρώων? άστε με το λοιπόν να μιλήσω όπως μου  ?ρχεται για πράματα που δεν τα γράφει καμιά ιστορία, πράματα σιωπηλά, βαθιά, αμελημένα, αθώα, περιπαιχτικά, σημαδιακά, ερωτικά, παιδιάστικα, πονηρούτσικα, παμπόνηρα (?.) πράγματα ασήμαντα δικά σου, δικά μας, ναι, ασήμαντα που ωστόσο σε βεβαιώνουν τρυφερά πως υπήρχες, υπάρχεις, θα υπάρχεις κι είσαι όμορφος κι αγαπημένος κι όλα είναι όμορφα κι αγαπημένα κι είναι κατορθωτό το ακατόρθωτο?(Εικονοστάσιο Ανωνύμων αγίων/Ίσως να ?ναι κι έτσι)

Share This